رَبِّ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ.
رَبِّ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ
Аудиоро бор кардан нашуд. Баъдтар кӯшиш кунед.
Парвардигоро, ба ман [фарзанде] аз шоистагон ато кун»
Шакл: амр «ҳаб ли» (لِي هَبْ — ба ман ато кун). Дуои кӯтоҳу мухтасари Иброҳим барои фарзанди солеҳ аст.
Тафсири шайх Абдурраҳмон ас-Саъдӣ
(Парвардигоро, ба ман ато кун) фарзандеро, ки (аз солеҳон) бошад. Ин дуоро замоне кард, ки аз қавми худ ноумед шуда буд ва дар онҳо ҳеҷ некие намедид. Аз Аллоҳ хост, ки писари солеҳе ба ӯ ато кунад, ки дар зиндагиаш ва пас аз маргаш ба ӯ нафъ расонад.
Тафсири имом Ибни Касир
(Парвардигоро, ба ман аз солеҳон ато кун) яъне фарзандони фармонбардоре ба ман ато кун, то ҷойгузини қавму хешовандонам шаванд, ки аз онҳо ҷудо шудам.
Тафсири ал-Бағавӣ
Муқотил гуфтааст: Чун ба сарзамини муқаддас расид, аз Парвардигораш фарзанд хост ва гуфт: (Парвардигоро, ба ман аз солеҳон ато кун), яъне фарзанди солеҳе аз ҷумлаи солеҳон ба ман ато кун.
Дар «Саҳеҳ»-и ал-Бухорӣ (№ 3362) қиссаи Исмоил ва баракати насли ӯ ривоят шудааст.