رَبِّ اغْفِرْ، وَارْحَمْ، وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ.
رَبِّ اغْفِرْ وَارْحَمْ وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ
অডিঅ’ ল’ড কৰিব নোৱাৰি। পিছত চেষ্টা কৰক।
আৰু কোৱা, ‘হে মোৰ ৰব্ব! ক্ষমা কৰা আৰু দয়া কৰা, আৰু তুমিয়েই সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ দয়ালু’।
সূৰাৰ শেষৰ আয়াত। «ইগফিৰ» (اغْفِرْ) আৰু «ইৰহাম» (ارْحَمْ) ক্ৰিয়াপদ দুটা আছে। এই চুটি, মৌলিক দোৱাত গুনাহৰ ক্ষমা আৰু ৰহমত প্ৰদান—দুয়োটাই একেলগে বিচৰা হৈছে।
শ্বেইখ আব্দুৰৰহমান আছ-ছাআদীৰ তাফছিৰ
«আৰু কোৱা»—নিজৰ প্ৰতিপালকৰ ওচৰত কেৱল তেওঁৰ বাবেই দ্বীন নিষ্ঠাপূৰ্ণ কৰি দোৱা কৰি—«হে মোৰ প্ৰতিপালক! আমাক ক্ষমা কৰা», যাতে তুমি আমাক অপ্ৰিয় বস্তুৰ পৰা ৰক্ষা কৰা; আৰু «আমাৰ প্ৰতি দয়া কৰা», যাতে তোমাৰ ৰহমতৰ দ্বাৰা আমাক সকলো কল্যাণত উপনীত কৰা। «আৰু তুমিয়েই সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ দয়ালু»—বান্দাৰ প্ৰতি যিয়েই দয়া কৰে, আল্লাহ তেওঁৰ বাবে সেই দয়াকাৰীতকৈও উত্তম; তেওঁ নিজৰ বান্দাৰ প্ৰতি মাতৃয়ে সন্তানৰ প্ৰতি কৰা দয়াতকৈও অধিক দয়ালু, আৰু বান্দাৰ নিজৰ প্ৰতি থকা দয়াতকৈও অধিক দয়ালু। আল্লাহৰ অনুগ্ৰহ আৰু উপকাৰত সূৰা আল-মুমিনূনৰ তাফছিৰ সমাপ্ত হ’ল।
ইমাম ইবন কছীৰৰ তাফছিৰ
তেওঁৰ বাণী—«আৰু কোৱা, হে মোৰ প্ৰতিপালক! ক্ষমা কৰা আৰু দয়া কৰা, আৰু তুমিয়েই সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ দয়ালু»—এই দোৱাটো কৰিবলৈ আল্লাহৰ তৰফৰ পৰা দিয়া নিৰ্দেশনা। «ক্ষমা কৰা» শব্দটো সাধাৰণ অৰ্থত ব্যৱহাৰ হ’লে ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে গুনাহ মচি পেলোৱা আৰু মানুহৰ পৰা তাক গোপন কৰি ৰখা। ৰহমতৰ অৰ্থ হৈছে, তেওঁক কথা আৰু কৰ্মত সঠিক পথত স্থিৰ ৰখা আৰু তাওফীক দিয়া। সূৰা আল-মুমিনূনৰ তাফছিৰ ইয়াত সমাপ্ত হ’ল।
আল-বাগাৱীৰ তাফছিৰ
«আৰু কোৱা, হে মোৰ প্ৰতিপালক! ক্ষমা কৰা আৰু দয়া কৰা, আৰু তুমিয়েই সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ দয়ালু»।
«সহীহ আল-বুখাৰী» (৬৩৬৮)ত আয়িশ্বাৰ পৰা বৰ্ণিত হৈছে যে নবী (ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম)-এ নিজৰ ছিজদাবোৰত সঘনাই ক্ষমা আৰু ৰহমতৰ বাবে দোৱা কৰিছিল।