ক্ষমা আৰু ৰহমতৰ দুআ

শ্বেইখ আব্দুৰৰহমান আছ-ছাআদীৰ তাফছিৰ

তাৰ পিছত তেওঁলোকক শাস্তিলৈ লৈ যোৱা আৰু তেওঁলোকৰ পৰা ৰহমত বিচ্ছিন্ন কৰা অৱস্থাৰ কথা উল্লেখ কৰিছে। আল্লাহে কৈছে: «নিশ্চয়, মোৰ বান্দাসকলৰ মাজত এটা দল আছিল, যিসকলে কৈছিল: ‘হে আমাৰ ৰব্ব! আমি ঈমান আনিছোঁ; সেয়ে আমাক ক্ষমা কৰা আৰু আমাৰ প্ৰতি দয়া কৰা। তুমিয়েই শ্ৰেষ্ঠ দয়ালু।’»

তেওঁলোকে একেলগে সন্নিৱিষ্ট কৰিছিল এনে ঈমান, যি সৎকৰ্মৰ দাবী কৰে; তেওঁলোকৰ ৰব্বৰ ওচৰত ক্ষমা আৰু ৰহমতৰ বাবে কৰা দুআ; তেওঁৰ ৰব্বুবিয়্যত [প্ৰতিপালকত্ব] আৰু তেওঁলোকক ঈমানৰ নিয়ামত দান কৰাৰ কথা উল্লেখ কৰি তেওঁৰ ওচৰত কৰা তাওয়াছছুল [আল্লাহৰ নৈকট্য লাভৰ উপায়েৰে কৰা প্ৰাৰ্থনা]; লগতে তেওঁৰ ৰহমতৰ ব্যাপকতা আৰু তেওঁৰ অনুগ্ৰহৰ সৰ্বজনীনতাৰ স্বীকৃতি। এই কথাৰ অন্তৰালত তেওঁলোকৰ ৰব্বৰ প্ৰতি আনুগত্য, বিনয় আৰু ভগ্নচিত্ততা, লগতে তেওঁৰ প্ৰতি ভয় আৰু আশা প্ৰকাশ পাইছে।

ইমাম ইবন কছীৰৰ তাফছিৰ

তাৰ পিছত আল্লাহে তেওঁলোকক পৃথিৱীত কৰা পাপসমূহ আৰু তেওঁৰ মুমিন বান্দা তথা আওলিয়াসকলক উপহাস কৰাৰ কথা সোঁৱৰাই দি কৈছে: «নিশ্চয়, মোৰ বান্দাসকলৰ মাজত এটা দল আছিল, যিসকলে কৈছিল: ‘হে আমাৰ ৰব্ব! আমি ঈমান আনিছোঁ; সেয়ে আমাক ক্ষমা কৰা আৰু আমাৰ প্ৰতি দয়া কৰা। তুমিয়েই শ্ৰেষ্ঠ দয়ালু।’»

আল-বাগাৱীৰ তাফছিৰ

«নিশ্চয়» (إِنَّهُ)—ইয়াত «ইন্না»ৰ হা-টো হৈছে ‘ইমাদ’ [বাক্যৰ গঠন দৃঢ় কৰা অতিরিক্ত অৱ্যয়]; ইয়াক ‘মাজহূলা’ বুলিও কোৱা হয়। «মোৰ বান্দাসকলৰ মাজত এটা দল আছিল»—তেওঁলোক হৈছে মুমিনসকল। «যিসকলে কৈছিল: ‘হে আমাৰ ৰব্ব! আমি ঈমান আনিছোঁ; সেয়ে আমাক ক্ষমা কৰা আৰু আমাৰ প্ৰতি দয়া কৰা। তুমিয়েই শ্ৰেষ্ঠ দয়ালু।’»