மன்னிப்பும் கருணையும் வேண்டுதல்

ஷேக் அப்துர்ரஹ்மான் அஸ்-ஸஅதியின் தஃப்ஸீர்

பின்னர், அவர்களைத் தண்டனைக்குக் கொண்டுசென்று, அவர்களிடமிருந்து கருணை விலகிய நிலையை அவன் குறிப்பிடுகிறான்: “என் அடியார்களில் ஒரு கூட்டத்தினர், ‘எங்கள் இறைவா! நாங்கள் நம்பிக்கை கொண்டோம். ஆகவே, எங்களை மன்னித்து, எங்கள் மீது கருணை புரிவாயாக! நீயே கருணை புரிபவர்களில் மிகச் சிறந்தவன்’ என்று கூறிக்கொண்டிருந்தார்கள்.”

அவர்கள் நம்பிக்கையையும், அதனால் அவசியமாகும் நற்செயல்களையும் ஒன்றிணைத்தார்கள்; தங்கள் இறைவனிடம் மன்னிப்பையும் கருணையையும் வேண்டினார்கள்; அவனுடைய இறைமைத்துவத்தையும், நம்பிக்கையளித்து அவர்கள் மீது அவன் செய்த அருளையும் முன்வைத்து அவனிடம் வேண்டினார்கள். மேலும், அவனுடைய கருணை விசாலமானது, அவனுடைய உபகாரம் அனைவரையும் பொதுவாகச் சூழ்ந்துள்ளது என்பதையும் எடுத்துரைத்தார்கள். இதில், அவர்கள் தங்கள் இறைவனிடம் பணிவுடனும் உள்ளச்சத்துடனும் இருந்ததும், அவனிடம் முற்றிலும் தாழ்ந்து நின்றதும், அவனை அஞ்சியதும் அவனிடம் நம்பிக்கை வைத்ததும் அடங்கியுள்ளன.

இமாம் இப்னு கஸீரின் தஃப்ஸீர்

பின்னர், இவ்வுலகில் அவர்கள் செய்த பாவங்களையும், நம்பிக்கையாளர்களான அவனுடைய அடியார்களையும் அவனுடைய நேசத்திற்குரியவர்களையும் அவர்கள் பரிகசித்ததையும் நினைவூட்டி, உயர்ந்தோன் கூறினான்: “என் அடியார்களில் ஒரு கூட்டத்தினர், ‘எங்கள் இறைவா! நாங்கள் நம்பிக்கை கொண்டோம். ஆகவே, எங்களை மன்னித்து, எங்கள் மீது கருணை புரிவாயாக! நீயே கருணை புரிபவர்களில் மிகச் சிறந்தவன்’ என்று கூறிக்கொண்டிருந்தார்கள்.”

அல்-பகவியின் தஃப்ஸீர்

“நிச்சயமாக” என்பதில் உள்ள “அது” (إنه) என்ற சொல்லின் இறுதியில் வரும் “ஹு” (ه) எழுத்து வலியுறுத்தும் எழுத்தாகும்; அது “அறியப்படாதது” என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. “என் அடியார்களில் ஒரு கூட்டத்தினர்” என்பது நம்பிக்கையாளர்களைக் குறிக்கிறது. அவர்கள், “எங்கள் இறைவா! நாங்கள் நம்பிக்கை கொண்டோம்.

ஆகவே, எங்களை மன்னித்து, எங்கள் மீது கருணை புரிவாயாக! நீயே கருணை புரிபவர்களில் மிகச் சிறந்தவன்” என்று கூறுவார்கள்.