رَبَّنَا آمَنَّا، فَاغْفِرْ لَنَا، وَارْحَمْنَا، وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ.
رَبَّنَا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ
Аудиоро бор кардан нашуд. Баъдтар кӯшиш кунед.
Гурӯҳе аз бандагонам мегуфтанд: «Парвардигоро, имон овардем, пас, моро бибахшо ва бар мо раҳм кун, [ки] бе тардид, Ту беҳтарин бахшояндаӣ»
Шакл: феълҳои «иғфир» (اغْفِرْ) ва «ирҳамна» (ارْحَمْنَا). Дуои мӯъминоне, ки ситамкорон дар зиндагии дунё масхара мекарданд, вале онҳо ба биҳишти ҷовидон роҳ ёфтанд.
Тафсири шайх Абдурраҳмон ас-Саъдӣ
Сипас ҳолатеро баён кард, ки онҳоро ба азоб расонд ва раҳматро аз онҳо бурид: «Гурӯҳе аз бандагони Ман мегуфтанд: “Парвардигоро, имон овардем, пас моро биёмурз ва бар мо раҳм кун; ва Ту беҳтарини раҳмкунандагонӣ”». Онҳо имонро, ки амалҳои шоистаро тақозо мекунад, бо дуо ба Парвардигорашон барои омурзишу раҳмат ҷамъ оварданд. Ҳамчунин бо эътироф ба Парвардигории Ӯ ва ёдоварӣ аз неъмате, ки ба онҳо бо атои имон бахшида буд, ба Ӯ тавассул ҷустанд ва аз фарохии раҳмати Ӯву фарогир будани эҳсонаш сухан гуфтанд.
Дар зимни ин суханон, нишонаҳое ҳастанд, ки бар фурӯтанӣ, хушӯъ, шикастагиву ниёзмандии онҳо дар баробари Парвардигорашон ва низ бар тарсу умеди онҳо далолат мекунанд.
Тафсири имом Ибни Касир
Сипас Худованди Мутаъол гуноҳонашонро дар дунё ва масхара кардани бандагони мӯъмин ва дӯстони Ӯро ба ёдашон овард ва фармуд: «Гурӯҳе аз бандагони Ман мегуфтанд: “Парвардигоро, имон овардем, пас моро биёмурз ва бар мо раҳм кун; ва Ту беҳтарини раҳмкунандагонӣ”».
Тафсири ал-Бағавӣ
«Иннаҳу» (إِنَّهُ): ҳои «иннаҳу» ҳои зоид аст, ки онро «ҳои ъимод» ва ҳамчунин «ҳои маҷҳула» меноманд. «Гурӯҳе аз бандагони Ман» — онҳо мӯъминон буданд. «Мегуфтанд: “Парвардигоро, имон овардем, пас моро биёмурз ва бар мо раҳм кун; ва Ту беҳтарини раҳмкунандагонӣ”».
Дар «Саҳеҳи Муслим» (№ 2865) дар бораи фазилати фақирони сабрпеша ва мӯъминони фурӯтан ривоят шудааст, ки онҳо ҳангоми ворид шудан ба биҳишт аз сарватмандон пеш мегузаранд.