رَبَّنَا إِنَّنَا آمَنَّا، فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا، وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ.
رَبَّنَا إِنَّنَا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ
Аудиоро бор кардан нашуд. Баъдтар кӯшиш кунед.
«Парвардигоро, ба ростӣ, ки мо имон овардаем; пас, гуноҳонамонро биёмурз ва моро аз азоби оташ нигаҳ дор»
Шакл: феълҳои «иғфир» (اغْفِرْ) ва «қина» (قِنَا). Ин дуоест барои омурзиши гуноҳон, ки дар он ба воситаи имони худ ба Аллоҳ (التوسل بالإيمان بالله) васила меҷӯянд.
Тафсири шайх Абдурраҳмон ас-Саъдӣ
«Парвардигоро, ба ростӣ, ки мо имон овардаем; пас, гуноҳонамонро биёмурз ва моро аз азоби оташ нигоҳ дор». Онҳо ба неъмате, ки Аллоҳ ба онҳо додааст — тавфиқи имон — васила ҷустанд, то гуноҳонашонро биёмурзад ва онҳоро аз оқибатҳои бади гуноҳҳо, яъне азоби оташ, нигоҳ дорад. Сипас сифатҳои парҳезгориро муфассал баён кард.
Тафсири имом Ибни Касир
Аллоҳи Таъоло бандагони парҳезгорашро, ки ба онҳо подоши бузург ваъда додааст, чунин васф мекунад: «Касоне, ки мегӯянд: “Парвардигоро, ба ростӣ, ки мо имон овардаем”», яъне ба Ту, Китобат ва Паёмбарат имон овардаем. «Пас, гуноҳонамонро биёмурз», яъне ба сабаби имонамон ба Ту ва он чи барои мо шариат гардондаӣ, гуноҳҳо ва кӯтоҳии моро дар корҳоямон бо фазлу раҳматат биёмурз. «Ва моро аз азоби оташ нигоҳ дор».
Тафсири ал-Бағавӣ
«Касоне, ки мегӯянд» — агар бихоҳӣ, калимаи «касоне»-ро дар ҳолати ҷарр қарор деҳ, то ба сухани Ӯ «барои парҳезгорон» пайванд шавад; ва агар бихоҳӣ, онро марфӯъ қарор деҳ, ҳамчун мубтадо. Ҳамчунин эҳтимол дорад, ки мансуб бошад, бо тақдири «яъне, касонеро дар назар дорам, ки мегӯянд». «Парвардигоро, ба ростӣ, ки мо имон овардаем» — тасдиқ кардем. «Пас, гуноҳонамонро биёмурз» — онҳоро аз мо бипӯшон ва аз мо даргузар. «Ва моро аз азоби оташ нигоҳ дор».
Дар «Саҳиҳ»-и ал-Бухорӣ (рақами 1145) дар бораи фазилати талаби омурзиш дар сеяки охири шаб ривоят шудааст; он вақт Парвардигор ба осмони дунё фуруд меояд.