رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا، وَإِسْرَافَنَا فِي أَمْرِنَا، وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا، وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ.
رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسْرَافَنَا فِي أَمْرِنَا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ
Аудиоро бор кардан нашуд. Баъдтар кӯшиш кунед.
«Парвардигоро, гуноҳонамонро биёмурз ва аз зиёдаравии мо дар корамон [даргузар] ва гомҳоямонро устувор бидор ва моро бар гурӯҳи кофирон пирӯз гардон»
Шаклҳо: феълҳои «иғфир» (اغْفِرْ), «саббит» (ثَبِّتْ) ва «унсур» (انْصُرْ). Ин дуои ҳамроҳони солеҳи паёмбарон (риббийюн) ҳангоми набардҳо буд. Он эътироф кардани гуноҳҳо ва зиёдаравиҳои худро пеш аз талаби пирӯзӣ дар бар мегирад.
Тафсири шайх Абдурраҳмон ас-Саъдӣ
Сипас Ӯ сухани онҳоро ва ёрӣ хостанашон аз Парвардигорашонро баён кард ва фармуд: «Суханашон» — яъне дар он мавқеъҳои душвор — «ҷуз ин набуд, ки гуфтанд: Парвардигоро, гуноҳонамон ва зиёдаравиамонро дар корамон биёмурз». Зиёдаравӣ гузаштан аз ҳад ва анҷом додани корҳои ҳаром аст. Онҳо медонистанд, ки гуноҳҳо ва зиёдаравӣ аз бузургтарин сабабҳои маҳрум мондан аз ёрии Аллоҳанд ва даст кашидан аз онҳо аз сабабҳои пирӯзист; пас аз Парвардигорашон омурзиши онҳоро хостанд.
Сипас онҳо ба сабре, ки барои он кӯшиш карда буданд, такя накарданд, балки бар Аллоҳ такя намуда, аз Ӯ хостанд, ки ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо душманони кофир қадамҳояшонро устувор гардонад ва бар онҳо пирӯзашон кунад. Ҳамин тавр, онҳо сабр кардан ва тарки мухолифи онро, тавбаю истиғфор ва аз Парвардигорашон ёрӣ хостанро бо ҳам ҷамъ карданд. Бинобар ин, Аллоҳ онҳоро ёрӣ кард ва дар дунёву охират оқибати некро насибашон гардонд.
Тафсири имом Ибни Касир
Яъне, сухани ҳамешагии онҳо ҷуз ин набуд: «Парвардигоро, гуноҳонамон ва зиёдаравиамонро дар корамон биёмурз, қадамҳоямонро устувор гардон ва бар гурӯҳи кофирон ёриамон деҳ».
Тафсири ал-Бағавӣ
Фармудаи Ӯ: «Суханашон» дар насб омадааст, зеро хабари «кана» аст, ва «ан қолу» исми он мебошад. Маънояш ин аст: ҳангоми кушта шудани паёмбарашон суханашон ҷуз ин набуд, ки гуфтанд: «Парвардигоро, гуноҳонамонро биёмурз» — яъне гуноҳони хурдамонро; «ва зиёдаравиамонро дар корамон» — яъне гуноҳони кабираро; «ва қадамҳоямонро устувор гардон» — то аз ҷой наҷунбанд; «ва бар гурӯҳи кофирон ёриамон деҳ». Ӯ мефармояд: Пас чаро шумо, эй ёрони Муҳаммад, мисли онҳо амал накардед ва чунин нагуфтед?
Дар «Саҳеҳ»-и Ал-Бухорӣ (№ 2824) дар бораи фазилати устуворӣ дар набард ва бо ихлос ба Аллоҳ рӯ овардан ҳангоми озмоишҳои сахт ривоят шудааст.