සටනේදී සමාව හා ජය ඉල්ලීම
رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا، وَإِسْرَافَنَا فِي أَمْرِنَا، وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا، وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ.
رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسْرَافَنَا فِي أَمْرِنَا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ
ශ්රව්යය පූරණය කළ නොහැකි විය. පසුව උත්සාහ කරන්න.
අපගේ පරමාධිපතියාණනි! අපගේ පාපයන්ටත් අප විෂයෙහි සිදු වන සීමාව ඉක්මවීම්වලටත් අපට සමාව දෙනු මැනව! තවද අපගේ පාද ස්ථාවර කරනු මැනව! ප්‍රතික්ෂේප කළ ජනයාට එරෙහිව ද අපට උදව් කරනු මැනව!
ආකාර: “ඉග්ෆිර්” (اغْفِرْ), “සබ්බිත්” (ثَبِّتْ) සහ “උන්සූර්” (انْصُرْ) යන ක්‍රියාපද. සටන් අතරතුර නබිවරුන්ගේ ධර්මිෂ්ඨ සහචරයන් (රිබ්බියූන්) කළ ප්‍රාර්ථනාවකි. ජය ඉල්ලා සිටීමට පෙර තමන් කළ පාප හා සීමාව ඉක්මවා ගිය ක්‍රියා පිළිගැනීම මෙහි ඇතුළත් වේ.
ෂේක් අබ්දුර්රහ්මාන් අස්-සාඉදීගේ තෆ්සීර්
ඉන්පසු ඔවුන් පැවසූ දේත් තමන්ට උපකාර කරන ලෙස තම පරමාධිපතියාණන්ගෙන් කළ ඉල්ලීමත් ඔහු මෙසේ සඳහන් කරයි: “එම අසීරු අවස්ථාවන්හි ඔවුන්ගේ ප්‍රකාශය වූයේ, ‘අපගේ පරමාධිපතියාණනි! අපගේ පාපයන්ටත් අපගේ කටයුතුවලදී අප සීමාව ඉක්මවා ගිය දේටත් අපට සමාව දෙනු මැනව!’ යැයි පැවසීම පමණි.” සීමාව ඉක්මවා යාම යනු තහනම් දේ කරා සීමාව ඉක්මවා යාමයි.
පාප සහ සීමාව ඉක්මවා යාම අසාර්ථකත්වයට හේතු වන විශාලතම කරුණු අතරට අයත් බවත්, ඒවා අත්හැරීම ජයග්‍රහණයට හේතු වන බවත් ඔවුහු දැන සිටියහ. එබැවින් ඒවාට සමාව දෙන ලෙස ඔවුහු තම පරමාධිපතියාණන්ගෙන් ඉල්ලා සිටියහ. ඉන්පසු, ඉවසීමෙන් තමන් දැරූ උත්සාහය මත පමණක් ඔවුහු රඳා නොසිටියහ. ඔවුහු අල්ලාහ් මත විශ්වාසය තබා, ප්‍රතික්ෂේප කරන සතුරන් හමුවේ තම පාද ස්ථිර කරන ලෙසත් ඔවුන්ට එරෙහිව තමන්ට ජය ලබා දෙන ලෙසත් ඔහුගෙන් ඉල්ලා සිටියහ.
එසේ ඔවුහු ඉවසීමත් එහි ප්‍රතිවිරුද්ධ දේ අත්හැරීමත්, පසුතැවිල්ල හා සමාව ඉල්ලීමත්, තම පරමාධිපතියාණන්ගෙන් උපකාරය පැතීමත් එකට එක් කළහ. එබැවින් අල්ලාහ් ඔවුන්ට ජය ලබා දී, මෙලොව හා පරලොව යන දෙකෙහිම අවසාන ප්‍රතිඵලය ඔවුන්ට හිමි කළේය.
ඉමාම් ඉබ්න් කසීර්ගේ තෆ්සීර්
එනම්, “අපගේ පරමාධිපතියාණනි! අපගේ පාපයන්ටත් අපගේ කටයුතුවලදී අප සීමාව ඉක්මවා ගිය දේටත් අපට සමාව දෙනු මැනව! අපගේ පාද ස්ථිර කරනු මැනව! ප්‍රතික්ෂේප කරන ජනතාවට එරෙහිව අපට උපකාර කරනු මැනව!” යන්න හැර වෙනත් කිසිදු වදනක් ඔවුන්ගේ නිරන්තර ප්‍රකාශය නොවීය.
අල්-බගවීගේ තෆ්සීර්
“ඔවුන්ගේ ප්‍රකාශය වූයේ” යන අල්ලාහ්ගේ ප්‍රකාශයේ, “වූයේ” යන ක්‍රියාපදයේ කර්මය ලෙස “ඔවුන් පැවසූයේ” යන අර්ථය ගෙන දෙන කොටස යෙදී ඇත. එහි අර්ථය නම්, ඔවුන්ගේ නබිවරයා ඝාතනය කරනු ලැබූ අවස්ථාවේදී ඔවුන් පැවසූයේ මෙය පමණක් බවයි: “අපගේ පරමාධිපතියාණනි! අපගේ පාපයන්ට අපට සමාව දෙනු මැනව!” එනම්, සුළු පාපයන්ට.
“අපගේ කටයුතුවලදී අප සීමාව ඉක්මවා ගිය දේටත්” යනු මහත් පාපයන්ටය. “අපගේ පාද ස්ථිර කරනු මැනව!” යනු ඒවා නොසැලී සිටින පිණිසය. “ප්‍රතික්ෂේප කරන ජනතාවට එරෙහිව අපට උපකාර කරනු මැනව!” මෙයින් අදහස් කරන්නේ: “මුහම්මද්ගේ සහචරයෙනි, ඔබලාත් එසේ කළ යුතුව තිබුණේත් එවැනි වදනක් පැවසිය යුතුව තිබුණේත් නොවේද?” යන්නයි.
“සහීහ් අල්-බුහාරි” (අංක 2824) හි, සටනේදී ස්ථිරව සිටීමේ ගුණය සහ දැඩි පරීක්ෂාවන් අතරතුර අල්ලාහ් වෙත අවංකව ප්‍රාර්ථනා කිරීම ගැන වාර්තා වේ.