ক্ষমা আৰু বিজয়ৰ বাবে দুআ
رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا، وَإِسْرَافَنَا فِي أَمْرِنَا، وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا، وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ.
رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسْرَافَنَا فِي أَمْرِنَا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ
অডিঅ’ ল’ড কৰিব নোৱাৰি। পিছত চেষ্টা কৰক।
হে আমাৰ ৰব! আমাৰ পাপ আৰু আমাৰ কৰ্মৰ সীমালংঘন তুমি ক্ষমা কৰা, আমাৰ ভৰি অবিচল ৰখা আৰু কাফিৰ সম্প্ৰদায়ৰ বিৰুদ্ধে আমাক সহায় কৰা।
ৰূপসমূহ: «ইগফিৰ» (اغْفِرْ), «ছাব্বিত» (ثَبِّتْ) আৰু «উনছুৰ» (انْصُرْ)—এইবোৰ আদেশসূচক ক্ৰিয়া। যুদ্ধৰ সময়ত নবীসকলৰ নিষ্ঠাৱান অনুসাৰীসকলৰ (ৰিব্বিয়্যুন) দুআ। বিজয়ৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰাৰ আগতে নিজৰ পাপ আৰু সীমালংঘনৰ কথা স্বীকাৰ কৰাটো ইয়াত অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে।
শ্বেইখ আব্দুৰৰহমান আছ-ছাআদীৰ তাফছিৰ
তাৰ পিছত তেওঁলোকৰ কথা আৰু নিজৰ প্ৰতিপালকৰ ওচৰত সহায় বিচৰাৰ কথা উল্লেখ কৰিছে। তেওঁ কৈছে: «সেই কঠিন পৰিস্থিতিবোৰত তেওঁলোকৰ কথা আন একো নাছিল»—অৰ্থাৎ তেওঁলোকে কেৱল কৈছিল: «হে আমাৰ প্ৰতিপালক! আমাৰ পাপসমূহ আৰু আমাৰ কৰ্মত কৰা সীমালংঘন ক্ষমা কৰা»। সীমালংঘন হৈছে নিষিদ্ধ বিষয়লৈ সীমা অতিক্ৰম কৰা।
তেওঁলোকে জানিছিল যে পাপ আৰু সীমালংঘন পৰাজয়ৰ অন্যতম ডাঙৰ কাৰণ, আৰু সেইবোৰ এৰি দিয়াটো বিজয়ৰ কাৰণসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। সেয়ে তেওঁলোকে নিজৰ প্ৰতিপালকৰ ওচৰত সেইবোৰ ক্ষমা কৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে। তাৰ পিছত, ধৈৰ্য ধৰিবলৈ তেওঁলোকে কৰা প্ৰচেষ্টাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰি, আল্লাহৰ ওপৰত ভৰসা কৰিলে। অবিশ্বাসী শত্ৰুৰ সন্মুখীন হোৱাৰ সময়ত তেওঁলোকৰ ভৰি অটল ৰাখিবলৈ আৰু শত্ৰুৰ বিৰুদ্ধে তেওঁলোকক বিজয়ী কৰিবলৈ আল্লাহৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিলে।
এইদৰে তেওঁলোকে ধৈৰ্য আৰু তাৰ বিপৰীত বিষয় ত্যাগ কৰা, তাওবা আৰু ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা, আৰু নিজৰ প্ৰতিপালকৰ ওচৰত সহায় বিচৰা—এই সকলোবোৰ একত্ৰিত কৰিলে। সেয়েহে আল্লাহে তেওঁলোকক বিজয় দান কৰিলে আৰু ইহকাল আৰু পৰকালত পৰিণাম তেওঁলোকৰ পক্ষত কৰিলে।
ইমাম ইবন কছীৰৰ তাফছিৰ
তেওঁলোকৰ মুখত বাৰে বাৰে উচ্চাৰিত হোৱা কথাটো ইয়াৰ বাহিৰে আন একো নাছিল: «হে আমাৰ প্ৰতিপালক! আমাৰ পাপসমূহ আৰু আমাৰ কৰ্মত কৰা সীমালংঘন ক্ষমা কৰা, আমাৰ ভৰি অটল ৰাখা আৰু অবিশ্বাসী সম্প্ৰদায়ৰ বিৰুদ্ধে আমাক বিজয়ী কৰা»।
আল-বাগাৱীৰ তাফছিৰ
আল্লাহৰ বাণী «তেওঁলোকৰ কথা আন একো নাছিল»—ইয়াত «তেওঁলোকৰ কথা» হৈছে কৰ্তা আৰু «কেৱল এইটোৱেই যে তেওঁলোকে ক’লে» হৈছে বিধেয়। অৰ্থাৎ, তেওঁলোকৰ নবীক হত্যা কৰাৰ সময়ত তেওঁলোকৰ কথা আন একো নাছিল, কেৱল এইটোৱেই যে তেওঁলোকে ক’লে: «হে আমাৰ প্ৰতিপালক! আমাৰ পাপসমূহ ক্ষমা কৰা»—অৰ্থাৎ, সৰু পাপসমূহ; «আৰু আমাৰ কৰ্মত কৰা সীমালংঘন»—অৰ্থাৎ, ডাঙৰ পাপসমূহ; «আৰু আমাৰ ভৰি অটল ৰাখা»—যাতে সেইবোৰ লৰচৰ নকৰে; «আৰু অবিশ্বাসী সম্প্ৰদায়ৰ বিৰুদ্ধে আমাক বিজয়ী কৰা»। অৰ্থাৎ, হে মুহাম্মদৰ সঙ্গীসকল, তোমালোকে কিয় তেওঁলোকৰ দৰে কাম নকৰিলা আৰু তেওঁলোকৰ দৰে কোৱা নাছিলা?
«ছহীহ আল-বুখাৰী»ত (নং ২৮২৪) যুদ্ধত অটল হৈ থকাৰ গুণ আৰু কঠিন পৰীক্ষাৰ সময়ত আল্লাহৰ ওচৰত আন্তৰিকতাৰে প্ৰাৰ্থনা কৰাৰ বিষয়ে বৰ্ণিত হৈছে।