رَبَّنَا إِنَّنَا آمَنَّا، فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا، وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ.
رَبَّنَا إِنَّنَا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ
অডিঅ’ ল’ড কৰিব নোৱাৰি। পিছত চেষ্টা কৰক।
হে আমাৰ ৰব! নিশ্চয় আমি ঈমান আনিছো; গতিকে তুমি আমাৰ গুণাহসমূহ ক্ষমা কৰি দিয়া আৰু আমাক জাহান্নামৰ শাস্তিৰ পৰা ৰক্ষা কৰা।
এই দুআত ‘ইগফিৰ’ (اغْفِرْ) আৰু ‘কিনা’ (قِنَا) ক্ৰিয়াপদ ব্যৱহৃত হৈছে। নিজৰ ঈমানক উছিলা কৰি গুণাহৰ ক্ষমা বিচৰা হৈছে।
শ্বেইখ আব্দুৰৰহমান আছ-ছাআদীৰ তাফছিৰ
(হে আমাৰ প্ৰতিপালক! নিশ্চয় আমি ঈমান আনিছোঁ; সেয়ে আমাৰ গুণাহসমূহ ক্ষমা কৰি দিয়া আৰু আমাক জুইৰ শাস্তিৰ পৰা ৰক্ষা কৰা) তেওঁলোকে ঈমানৰ তাওফীক দি তেওঁলোকৰ প্ৰতি আল্লাহে কৰা অনুগ্ৰহৰ উছিলা লৈ এই প্ৰাৰ্থনা কৰিলে যে তেওঁ তেওঁলোকৰ গুণাহসমূহ ক্ষমা কৰি দিয়ক আৰু সেই গুণাহৰ কুপ্ৰভাৱ—জাহান্নামৰ শাস্তিৰ পৰা তেওঁলোকক ৰক্ষা কৰক। ইয়াৰ পিছত তেওঁ তাক্বৱাৰ গুণসমূহৰ বৰ্ণনা কৰিলে।
ইমাম ইবন কছীৰৰ তাফছিৰ
সৰ্বশক্তিমান আল্লাহে তেওঁৰ সেই মুত্তাকী বান্দাসকলৰ বৰ্ণনা কৰিছে, যিসকলক তেওঁ মহাপুৰস্কাৰৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছে। আল্লাহে কৈছে: (যিসকলে কয়, ‘হে আমাৰ প্ৰতিপালক! নিশ্চয় আমি ঈমান আনিছোঁ’) অৰ্থাৎ, তোমাৰ প্ৰতি, তোমাৰ কিতাপৰ প্ৰতি আৰু তোমাৰ ৰাছুলৰ প্ৰতি আমি ঈমান আনিছোঁ। (এতেকে আমাৰ গুণাহসমূহ ক্ষমা কৰি দিয়া) অৰ্থাৎ, তোমাৰ প্ৰতি আৰু তুমি আমাৰ বাবে বিধিবদ্ধ কৰা বিধানৰ প্ৰতি আমাৰ ঈমানৰ উছিলাৰে, তোমাৰ অনুগ্ৰহ আৰু ৰহমতত আমাৰ গুণাহসমূহ আৰু আমাৰ কৰ্মৰ ত্ৰুটিসমূহ ক্ষমা কৰি দিয়া। (আৰু আমাক জুইৰ শাস্তিৰ পৰা ৰক্ষা কৰা)।
আল-বাগাৱীৰ তাফছিৰ
(যিসকলে কয়)—তুমি ইচ্ছা কৰিলে ‘যিসকলে’ শব্দটোক ‘যিসকলে তাক্বৱা অৱলম্বন কৰে’ কথাটোৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কৰি জৰ (genitive) অৱস্থাত ৰাখিব পাৰা; ইচ্ছা কৰিলে ইয়াক বাক্যৰ আৰম্ভণিত মাৰফূ (nominative) অৱস্থাত ৰাখিব পাৰা; আৰু ‘মই সেইসকলক বুজাইছোঁ, যিসকলে কয়’—এই অৰ্থত মনছূব (accusative) কৰাও সম্ভৱ। (হে আমাৰ প্ৰতিপালক! নিশ্চয় আমি ঈমান আনিছোঁ)—অৰ্থাৎ, আমি সত্য বুলি স্বীকাৰ কৰিছোঁ। (এতেকে আমাৰ গুণাহসমূহ ক্ষমা কৰি দিয়া)—অৰ্থাৎ, সেইবোৰ আমাৰ পৰা ঢাকি ৰাখা আৰু আমাক ক্ষমা কৰি দিয়া। (আৰু আমাক জুইৰ শাস্তিৰ পৰা ৰক্ষা কৰা)।
‘ছহীহ আল-বুখাৰী’ (হাদীছ নং ১১৪৫)-ত ৰাতিৰ শেষ তৃতীয়াংশত ক্ষমা বিচৰাৰ ফজীলতৰ বিষয়ে বৰ্ণিত হৈছে; সেই সময়ত প্ৰতিপালকে নিম্ন আকাশলৈ অৱতৰণ কৰে।