رَبَّنَا آمَنَّا بِمَا أَنْزَلْتَ، وَاتَّبَعْنَا الرَّسُولَ، فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ.
رَبَّنَا آمَنَّا بِمَا أَنْزَلْتَ وَاتَّبَعْنَا الرَّسُولَ فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ
Аудиоро бор кардан нашуд. Баъдтар кӯшиш кунед.
Парвардигоро, ба он чи нозил кардаӣ, имон овардем ва аз фиристода [-и Ту] пайравӣ намудем; пас, моро дар зумраи гувоҳон [ба ҳақ ва муъминон ба паёмбарат] бинавис"
Шакли дуо амри «уктубно» (اكْتُبْنَا — моро бинавис) аст. Ин дуои пайравони содиқи Паёмбар Исо (ҳавориён) мебошад, ки имон ва пайравии худро аз Расул ошкоро эътироф карданд.
Тафсири шайх Абдурраҳмон ас-Саъдӣ
«Пас, чун Исо аз онҳо куфрро эҳсос кард» — яъне дид, ки онҳо ба ӯ итоат намекунанд, гуфтанд: «Ин ҷодуи ошкор аст», қасди куштани ӯ карданд ва барои ин кӯшиданд. «Гуфт: Кист ёварони ман дар роҳи Аллоҳ?» — яъне кист, ки ба ман ёрӣ диҳад ва ҳамроҳам барои ёрӣ расондан ба дини Аллоҳ қиём кунад? «Ҳавориён гуфтанд» — ва онҳо ёварон буданд: «Мо ёварони Аллоҳем», яъне ҳамроҳи ӯ ба ин кор бархостанд ва онро ба уҳда гирифтанд. Ва гуфтанд: «Ба Аллоҳ имон овардем, пас моро дар зумраи шоҳидон бинавис»; яъне шоҳидии судманд, ки шоҳидӣ додан ба ягонагии Аллоҳ ва тасдиқи Расули Ӯст, ҳамроҳ бо амал кардан бар асоси он.
Ҳангоме ки онҳо барои ёрӣ расондан ба дини Аллоҳ ва барпо доштани шариати Ӯ ҳамроҳи Исо қиём карданд, гурӯҳе аз Банӣ Исроил имон овард ва гурӯҳе кофир шуд. Пас, он ду гурӯҳ бо ҳам ҷангиданд ва Аллоҳ касонеро, ки имон оварда буданд, бо ёрии Худ бар душманонашон пирӯз гардонд ва онҳо ғолиб шуданд.
Тафсири имом Ибни Касир
Ибни Абӣ Ҳотим гуфт: Абӯ Саид ал-Ашҷъ ба мо ҳадис нақл кард; Вакиъ ба мо ҳадис нақл кард; Исроил аз Саммок, аз Икрима, аз Ибни Аббос дар бораи сухани Аллоҳ: «Пас моро дар зумраи шоҳидон бинавис» ҳадис нақл кард. Ӯ гуфт: «Яъне бо уммати Муҳаммад ﷺ». Ин санад хуб аст.
Тафсири ал-Бағавӣ
«Парвардигоро, ба он чи нозил кардаӣ, имон овардем» — аз китоби Худ. «Ва аз Расул пайравӣ намудем» — яъне аз Исо. «Пас моро дар зумраи шоҳидон бинавис» — касоне, ки ба ростгӯии паёмбарон шаҳодат доданд. Ато гуфт: «Бо паёмбарон», зеро ҳар паёмбар шоҳиди уммати худ аст.
Ибни Аббос (разияллоҳу анҳумо) гуфт: «Бо Муҳаммад ﷺ ва уммати ӯ», зеро онҳо ба расонидани паём аз ҷониби расулон шаҳодат медиҳанд.
Дар «Саҳеҳ»-и ал-Бухорӣ (№ 4487) аз Абӯ Саид ал-Худрӣ ривоят шудааст, ки Паёмбар гуфт: «Дар рӯзи қиёмат Нӯҳ меояд ва қавмаш аз ӯ мепурсад… Он гоҳ шумо меоед ва шаҳодат медиҳед».