رَبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ هَمَزَاتِ الشَّيَاطِينِ، وَأَعُوذُ بِكَ. رَبِّ، أَنْ يَحْضُرُونِ.
رَبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ هَمَزَاتِ الشَّيَاطِينِ وَأَعُوذُ بِكَ رَبِّ أَنْ يَحْضُرُونِ
Аудиоро бор кардан нашуд. Баъдтар кӯшиш кунед.
Ва бигӯ: «Парвардигоро, ман аз васвасаҳои шаётин ба Ту паноҳ мебарам Ва Парвардигоро, аз ин ки онҳо назди ман ҳозир шаванд, [низ] ба Ту паноҳ мебарам»
Шакл: ду бор паноҳҷӯӣ бо ибораи «а‘узу бика» (بِكَ أَعُوذُ). Дуои маъруъ барои паноҳ ёфтан аз шубҳаҳои хашм, васвасаҳо ва ҳозир шудани шаётин.
Тафсири шайх Абдурраҳмон ас-Саъдӣ
«Ва бигӯ: Парвардигоро, ба Ту паноҳ мебарам»; яъне бо тавону қудрати Ту худро ҳифз мекунам ва аз тавону қудрати худ безорӣ меҷӯям, «аз васвасаҳои шаётин».
«Ва Парвардигоро, ба Ту паноҳ мебарам аз ин ки назди ман ҳозир шаванд»; яъне ба Ту аз бадие, ки бар асари наздик шудан, васваса кардан ва расидани онҳо ба ман мерасад, паноҳ мебарам ва аз бадие, ки дар натиҷаи ҳозир шудан ва васвасаи онҳо падид меояд, низ паноҳ меҷӯям. Ин паноҳҷӯӣ аз мабдаи тамоми бадиҳо ва решаи онҳост ва паноҳҷӯӣ аз ҳамаи таҳрикҳои шайтон, расидани ӯ ва васвасаҳояшро дар бар мегирад. Пас, ҳар гоҳ Аллоҳ бандаашро аз ин бадӣ паноҳ диҳад ва дуояшро иҷобат кунад, аз ҳар бадӣ эмин мемонад ва ба ҳар некӣ муваффақ мегардад.
Тафсири имом Ибни Касир
Сухани Ӯ: «Ва Парвардигоро, ба Ту паноҳ мебарам аз ин ки ҳозир шаванд»; яъне дар ҳеҷ коре аз корҳои ман ҳозир набошанд. Аз ҳамин рӯ, дар оғози корҳо ба зикри Аллоҳ фармуда шудааст, зеро зикр шаётинро ҳангоми хӯрдан, ҳамбистарӣ, забҳ кардан ва корҳои дигар дур мекунад.
Аз ҳамин рӯ, Абу Довуд ривоят кардааст, ки Расули Аллоҳ ﷺ мегуфт: «Аллоҳумма, ман аз пирӣ ба Ту паноҳ мебарам; аз фурӯ рехтан ва ғарқ шудан ба Ту паноҳ мебарам ва аз ин ки ҳангоми марг шайтон маро саргардон созад, ба Ту паноҳ мебарам».
Имом Аҳмад гуфт: Язид ба мо ҳадис гуфт; Муҳаммад ибни Исҳоқ аз Амр ибни Шуъайб, аз падараш ва ӯ аз бобояш ба мо хабар дод, ки гуфт: Расули Аллоҳ ﷺ ба мо калимаҳоеро меомӯзонд, ки ҳангоми хоб ва тарс онҳоро бигӯем: «Бисмиллоҳ, бо калимаҳои комили Аллоҳ аз ғазабу азобаш, аз шарри бандагонаш ва аз васвасаҳои шаётин ва аз ин ки назди ман ҳозир шаванд, ба Ту паноҳ мебарам».
Абдуллоҳ ибни Амр ин калимаҳоро ба фарзандонаш, ки ба синни фаҳм расида буданд, меомӯзонд, то ҳангоми хоб бихонанд. Барои фарзандони хурдсоле, ки ҳифз карда наметавонистанд, онро менавишт ва ба гарданашон меовехт. Абу Довуд, Тирмизӣ ва Насоӣ ин ҳадисро аз тариқи Муҳаммад ибни Исҳоқ ривоят кардаанд. Тирмизӣ гуфтааст: «Ҳасан, ғариб аст».
Сухани Ӯ: «Ва бигӯ: Парвардигоро, аз васвасаҳои шаётин ба Ту паноҳ мебарам»; Аллоҳ ба Паёмбараш фармуд, ки аз шаётин паноҳ ҷӯяд, зеро ҳилаҳо бо онҳо суд намебахшанд ва онҳо ба кори нек итоат намекунанд. Қаблан, ҳангоми баёни паноҳҷӯӣ, зикр кардем, ки Расули Аллоҳ ﷺ мегуфт: «Аз шайтони рондашуда ба Аллоҳи шунавову доно паноҳ мебарам: аз ҳамз [васваса], нафх [кибру такаббур] ва нафс [шеърхонӣ]»-и ӯ.
Тафсири ал-Бағавӣ
«Ва Парвардигоро, ба Ту паноҳ мебарам аз ин ки ҳозир шаванд»; яъне дар ҳеҷ яке аз корҳои ман ҳозир набошанд. Ҳузур ёфтани онҳо махсус зикр шудааст, зеро шайтон ҳар гоҳ назди инсон ҳозир шавад, ӯро васваса мекунад.
Сипас хабар дод, ки ин кофироне, ки зинда шудани пас аз маргро инкор мекунанд, ҳангоми дидани марг бозгашт ба дунёро талаб мекунанд. Пас фармуд:
«Ва бигӯ: Парвардигоро, ба Ту паноҳ мебарам»; яъне ба Ту паноҳ меоварам ва худро ба Ту месупорам, «аз васвасаҳои шаётин». Ибни Аббос гуфтааст: «Аз таҳрикҳои онҳо». Ҳасан гуфтааст: «Аз васвасаҳои онҳо». Муҷоҳид гуфтааст: «Аз нафх ва нафси онҳо».
Аҳли маъонӣ гуфтаанд: «Аз рондани инсон ба сӯи гуноҳҳо бо роҳи гумроҳсозӣ». Асли маънои «ҳамз» тела додани сахт аст.
Дар «Сунани Абу Довуд» (№ 3893) аз Амр ибни аш-Шуъайб ривоят шудааст, ки Паёмбар ﷺ ба саҳоба меомӯзонд, ки ин калимаҳоро ҳангоми тарс дар хоб бихонанд.