رَبِّ فَلَا تَجْعَلْنِي فِي الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ.
رَبِّ فَلَا تَجْعَلْنِي فِي الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ
Аудиоро бор кардан нашуд. Баъдтар кӯшиш кунед.
Пас, Парвардигоро маро дар [ҳангоми азоб дар канори ин] гурӯҳи ситамгор қарор мадеҳ»
Шакли дуо сохтори манъкунанда аст: «ля таҷъалний» (لَا تَجْعَلْنِي). Ин дуо барои наҷот ёфтан аз азобест, ки гуноҳкорон ва ситамгарон гирифтори он мешаванд.
Тафсири шайх Абдурраҳмон ас-Саъдӣ
Тафсири оятҳои 93 ва 94. Вақте ки Худованд далелҳои бузурги Худро бар такзибкунандагон барпо кард, вале онҳо ба он таваҷҷуҳ накарданд ва таслим нашуданд, азоб бар онҳо воҷиб гардид ва ба фаро расидани он ваъда дода шуданд. Худованд ба Паёмбараш роҳнамоӣ кард, ки бигӯяд: «Бигӯ: Парвардигоро, агар он чиро, ки ба онҳо ваъда дода мешавад, ба ман нишон диҳӣ...» Яъне, ҳар вақте азоби онҳоро ба ман нишон диҳӣ ва маро шоҳиди он гардонӣ, «Парвардигоро, маро дар миёни гурӯҳи ситамгорон қарор мадеҳ».
Яъне, маро аз гуноҳҳое, ки онҳо гирифтори он шудаанд ва боиси фурӯ омадани ҷазо мегарданд, нигоҳ дор ва бар ман раҳм кун; инчунин маро аз азобе, ки бар онҳо фурӯ меояд, ҳифз фармо, зеро ҳангоми фурӯ омадани ҷазои умумӣ, он гунаҳкор ва дигаронро низ фаро мегирад.
Тафсири имом Ибни Касир
Худованди мутаъол мефармояд, ки ҳангоми фаро расидани ҷазоҳо ин дуоро бихонад: «Парвардигоро, агар он чиро, ки ба онҳо ваъда дода мешавад, ба ман нишон диҳӣ...» Яъне, агар онҳоро ҷазо диҳӣ ва ман шоҳиди он бошам, маро дар миёни онҳо қарор мадеҳ. Ҳамон гуна ки дар ҳадисе, ки Имом Аҳмад ривоят кардааст ва Тирмизӣ онро саҳеҳ донистааст, омадааст: «Ва ҳар гоҳ барои қавме фитнаеро бихоҳӣ, маро дар ҳоле ба сӯи Худат бимирон, ки гирифтори фитна нашуда бошам». Ин дуои Паёмбари Ӯ Муҳаммад ﷺ аст.
Тафсири ал-Бағавӣ
(Парвардигоро) яъне: эй Парвардигори ман! «Маро дар миёни гурӯҳи ситамгорон қарор мадеҳ» яъне: маро бо ҳалокати онҳо ҳалок макун.
Дар «Муснади» Имом Аҳмад (№ 22125) дуои Паёмбар ﷺ ривоят шудааст: «Эй Аллоҳ, агар барои қавме фитнаеро бихоҳӣ, маро дар ҳоле ба сӯи Худат бимирон, ки гирифтори фитна нашуда бошам!»