Фуруд омадан ба манзили пурбаракат
رَبِّ أَنْزِلْنِي مُنْزَلًا مُبَارَكًا، وَأَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِينَ.
رَبِّ أَنْزِلْنِي مُنْزَلًا مُبَارَكًا وَأَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِينَ
Аудиоро бор кардан нашуд. Баъдтар кӯшиш кунед.
Ва [низ] бигӯ: «Парвардигоро, моро дар манзилгоҳе пурбаракат фуруд овар, ки Ту беҳтарин фурудоварандаӣ»
Феъл дар шакли амр «анзилни» (أَنْزِلْنِي — маро фуруд овар) омадааст. Ин дуо ҳангоми ворид шудан ба хонаи нав, шаҳр, сафар ё вазъияти нави зиндагӣ хонда мешавад.
Тафсири шайх Абдурраҳмон ас-Саъдӣ
«Ва бигӯ: Парвардигоро, маро дар манзили пурбаракате фуруд овар ва Ту беҳтарин фурудоварандагонӣ». Яъне, боз неъмати дигаре бар шумо боқӣ мондааст, пас дар бораи он аз Аллоҳ дуо кунед: Ӯ бароятон манзили пурбаракатеро муҳайё гардонад. Аллоҳ дуои Нӯҳро иҷобат кард. Аллоҳ фармуд: «Ва кор ба анҷом расид ва киштӣ бар Ҷудӣ қарор гирифт ва гуфта шуд: “Марг бар гурӯҳи ситамгарон бод!”»
(Ҳуд, 11:44). Сипас фармуд: «Гуфта шуд: “Эй Нӯҳ, бо салом аз ҷониби Мо ва баракатҳое бар ту ва бар умматҳое аз касоне, ки бо ту ҳастанд, фуруд ой”» (Ҳуд, 11:48).
Тафсири имом Ибни Касир
Аллоҳи Таъоло фармуд: «Ва бигӯ: Парвардигоро, маро дар манзили пурбаракате фуруд овар ва Ту беҳтарин фурудоварандагонӣ». Сухани Ӯ: «Ҳамоно дар ин нишонаҳост», яъне дар ин кор — наҷот додани мӯъминон ва ҳалок сохтани кофирон — нишонаҳо, далелҳо ва бурҳонҳои равшане ҳастанд бар ростии паёмбарон дар он чи аз ҷониби Аллоҳи Таъоло овардаанд; ва бар ин ки Ӯ ҳар чиро бихоҳад анҷомдиҳанда ва бар ҳар чиз тавоност ва ба ҳар чиз доност. Сухани Ӯ: «Ва ҳамоно Мо озмоишкунанда будем», яъне бандагонро бо фиристодани паёмбарон меозмудем.
Тафсири ал-Бағавӣ
«Ва бигӯ: Парвардигоро, маро дар манзили пурбаракате фуруд овар». Абӯбакр аз Осим калимаи «мунзалан»-ро бо фатҳаи мим ва касраи зо хондааст; мақсад аз он ҷойи фуруд омадан аст. Гуфта шудааст, ки он киштӣ пас аз савор шудан аст; ва гуфта шудааст, ки замин пас аз фуруд омадан аст. Эҳтимол дорад, ки мақсуд дар дохили киштӣ бошад; ҳамчунин эҳтимол дорад, ки пас аз берун шудан бошад.
Қориёни дигар онро «мунзалан» бо заммаи мим ва фатҳаи зо хондаанд, яъне фуруд овардан. Баракат дар киштӣ наҷот буд, ва баракати фуруд омадан пас аз берун шудан зиёд шудани насл аз се писари ӯ буд. «Ва Ту беҳтарин фурудоварандагонӣ».
Дар «Саҳеҳ»-и Муслим (рақами 2708) аз Хавла бинти Ҳаким ривоят шудааст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) тавсия додааст, ки ҳангоми таваққуф кардан дар ҳар макони нав аз Аллоҳ паноҳ талаб карда шавад.