رَبِّ أَنْزِلْنِي مُنْزَلًا مُبَارَكًا، وَأَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِينَ.
رَبِّ أَنْزِلْنِي مُنْزَلًا مُبَارَكًا وَأَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِينَ
Аудионы йөкләп булманы. Һуңыраҡ ҡабатлап ҡарағыҙ.
Раббым! Мине фатихалы урынға урынлаштыр, Һин урынлаштырыусыларҙың иң яҡшыһыһың.
Формаһы: бойороҡ һөйкәлеше «әнзилни» (أَنْزِلْنِي — мине урынлаштыр / төшөр). Яңы йортҡа, ҡалаға, сәфәргә йәки тормоштағы яңы хәлгә күскәндә уҡыла торған доға.
Шәйех Әбдуррахман әс-Сәғди тәфсире
Шәйех әс-Сәғди былай тип яҙа: «Аллаһ Нухҡа Кәмәнән төшкәндә ошо доғаны әйтергә бойорҙо. Сөннәттә яңы йортҡа күскәндә йәки яңы урынға килеп еткәндә уны уҡыу ҡушылған».
Имам Ибн Кәсир тәфсире
Ибн Кәсир былай тип билдәләй: «Был доғала торлаҡта, ризыҡта һәм именлектә баракат (бәрәкәт) һорау бар».
Әл-Багави тәфсире
«…Һәм әйт (эй, Нух): “Раббым! Мине фатихалы урынға (ергә) төшөр…”» Әбү Бәкр Ғасымдан «манзилән» тип, мим хәрефен фәтхә, за хәрефен кәсрә менән уҡыған; был осраҡта төшөү урыны күҙ уңында тотола. Бер фекергә ярашлы, был — улар ултырған кәмә. Икенсе фекергә ярашлы, ул — төшкәндән һуң ер.
Тимәк, был урын кәмәнең үҙе лә, төшкәндән һуңғы ер ҙә булыуы мөмкин.
Икенселәр иһә «мунзәлән» тип, мимды даммә, заны фәтхә менән уҡығандар; был фатихалы төшөүҙе аңлата. Кәмәләге баракат — ҡотолоу, ә кәмәнән сыҡҡандан һуңғы баракат — уның өс улынан таралған күп һанлы тоҡом. «…Һәм Һин — туҡталыр урын биреүселәрҙең иң яҡшыһы!»
«Сәхих Мөслим»дә (№ 2708) Хаүлә бинт Хәкимдән риүәйәт ителә: Пәйғәмбәр (салләллаһу ғәләйһи үә сәлләм) яңы урынға туҡтағанда һәр саҡ һаҡлау һорап доға ҡылырға кәңәш иткән.