اللَّهُمَّ. رَبَّنَا أَنْزِلْ عَلَيْنَا مَائِدَةً مِنَ السَّمَاءِ تَكُونُ لَنَا عِيدًا لِأَوَّلِنَا، وَآخِرِنَا، وَآيَةً مِنْكَ، وَارْزُقْنَا، وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ.
اللَّهُمَّ رَبَّنَا أَنْزِلْ عَلَيْنَا مَائِدَةً مِنَ السَّمَاءِ تَكُونُ لَنَا عِيدًا لِأَوَّلِنَا وَآخِرِنَا وَآيَةً مِنْكَ وَارْزُقْنَا وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ
Аудиоро бор кардан нашуд. Баъдтар кӯшиш кунед.
«Бор Илоҳо, Парвардигоро, суфраи [пурғизо] аз осмон бар мо бифрист, то иде бошад барои имрӯзиён ва ояндагонамон ва [ҳамчунин] муъҷизае аз [ҷониби Ту] бошад ва ба мо рӯзӣ деҳ, ки Ту беҳтарин рӯзидиҳандаӣ»
Шакл: ҳамнишинии номҳои «Аллоҳумма Раббано» (اللَّهُمَّ رَبَّنَا) ва феълҳои «анзил» (أَنْزِلْ) ва «урзуқно» (ارْزُقْنَا). Ин баён нишондиҳандаи одоби волои дуогӯии Паёмбар Исо (алайҳиссалом) ҳангоми талаб кардани нишона ва рӯзист.
Тафсири шайх Абдурраҳмон ас-Саъдӣ
Вақте Исо (алайҳиссалом) ин суханро шунид ва мақсади онҳоро фаҳмид, дархосташонро пазируфт ва гуфт: «Бор Илоҳо, Парвардигоро, хони осмониро бар мо фуруд ор, то барои аввалини мо ва охирини мо ид ва нишонае аз ҷониби Ту бошад». Яъне, рӯзи фуруд омадани он ид ва мавсиме бошад, ки ин нишонаи бузургро ба ёд меорад. Пас, он бо гузашти вақт ва такрор шудани солҳо ҳифз мешавад ва фаромӯш намегардад. Ҳамчунин Худованди Таъоло идҳо ва маросими ибодатии мусалмононро ёдовари нишонаҳои Худ ва ҳушдордиҳанда дар бораи суннатҳои паёмбарон, роҳҳои дурусти онҳо ва фазлу эҳсони Худ ба эшон қарор додааст.
«Ва ба мо рӯзӣ деҳ, ки Ту беҳтарин рӯзидиҳандаӣ» — яъне, онро барои мо рӯзӣ гардон. Пас, Исо (алайҳиссалом) фуруд омадани онро талаб кард, то ду манфиат дошта бошад: манфиати динӣ, яъне нишонаи боқимонда бошад, ва манфиати дунявӣ, яъне рӯзӣ гардад.
Тафсири имом Ибни Касир
«Исо ибни Марям гуфт: “Бор Илоҳо, Парвардигоро, хони осмониро бар мо фуруд ор, то барои аввалини мо ва охирини мо ид бошад”». Ас-Суддӣ гуфтааст: яъне он рӯзеро, ки хон фуруд омад, ид мегирем ва мо ва касоне, ки баъд аз мо меоянд, онро бузург мешуморем. Суфён ас-Саврӣ гуфтааст: яъне рӯзе бошад, ки дар он намоз мегузорем. Қатода гуфтааст: онҳо мехостанд, ки он барои наслҳои баъд аз онҳо низ бошад.
Аз Салмони Форсӣ ривоят шудааст: он барои мо ва касоне, ки баъд аз мо меоянд, панд бошад. Ҳамчунин гуфта шудааст: барои аввалини мо ва охирини мо басанда бошад. «Ва нишонае аз ҷониби Ту» — яъне далеле, ки бар қудрати Ту бар ҳар чиз ва иҷобати дуои ман далолат кунад, то мардум суханеро, ки аз ҷониби Ту ба онҳо мерасонам, рост шумуранд. «Ва ба мо рӯзӣ деҳ» — яъне аз ҷониби Худ рӯзии хушу гуворо, бе ранҷу машаққат, ато кун. «Ва Ту беҳтарин рӯзидиҳандаӣ».
Тафсири ал-Бағавӣ
«Исо ибни Марям гуфт» — дар он ҳангом. «Бор Илоҳо, Парвардигоро, хони осмониро бар мо фуруд ор». Гуфтаанд, ки ӯ ғусл кард, ҷомаи пашмин пӯшид, ду ракъат намоз гузорид, сарашро хам кард, чашмонашро фурӯ баст ва гирист. Сипас гуфт: «Бор Илоҳо, Парвардигоро, хони осмониро бар мо фуруд ор».
«То барои аввалини мо ва охирини мо ид бошад» — яъне неъмате аз ҷониби Худо бар мо ва далелу бурҳоне бошад. «Ид» рӯзи шодмонӣ аст; онро ид номидаанд, зеро бозгашт аз андӯҳ ба шодӣ аст. Ҳамчунин ин ном барои чизест, ки онро одат кардаӣ ва боз ба сӯят бармегардад. Рӯзи Фитр ва Қурбонро ид номидаанд, зеро ҳар сол бозмегарданд.
Ас-Суддӣ гуфтааст: маънояш ин аст, ки рӯзе, ки хон дар он фуруд омад, барои аввалини мо ва охирини мо ид қарор диҳем, яъне мо ва касоне, ки баъд аз мо меоянд, онро бузург шуморем. Суфён гуфтааст: дар он намоз мегузорем. «Барои аввалини мо» — яъне барои мардуми замони мо. «Ва охирини мо» — яъне барои касоне, ки баъд аз мо меоянд.
Ибни Аббос гуфтааст: охиринҳо низ аз он мехӯранд, чунонки аввалини онҳо хӯрдаанд. «Ва нишонае аз ҷониби Ту» — далел ва ҳуҷҷат. «Ва ба мо рӯзӣ деҳ, ки Ту беҳтарин рӯзидиҳандаӣ».
Дар «Сунан»-и ат-Тирмизӣ (№ 3061) ривояте омадааст, ки дар он хони фурудомада аз осмон тавсиф мешавад ва дар бораи озмоише сухан меравад, ки ба пинҳон доштани он аз дигарон вобаста буд.