اللَّهُمَّ. رَبَّنَا أَنْزِلْ عَلَيْنَا مَائِدَةً مِنَ السَّمَاءِ تَكُونُ لَنَا عِيدًا لِأَوَّلِنَا، وَآخِرِنَا، وَآيَةً مِنْكَ، وَارْزُقْنَا، وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ.
اللَّهُمَّ رَبَّنَا أَنْزِلْ عَلَيْنَا مَائِدَةً مِنَ السَّمَاءِ تَكُونُ لَنَا عِيدًا لِأَوَّلِنَا وَآخِرِنَا وَآيَةً مِنْكَ وَارْزُقْنَا وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ
غږ نه شو پورته کېدای. وروسته بیا هڅه وکړئ.
اې الله، زموږ ربه! له اسمانه يو دسترخوان را باندې رانازل کړه چې زموږ د ړومبيو او وروستيو لپاره خوښي (اختر) او ستا له خوا يوه نښانه وي، او موږ ته روزي راكړه؛ ته ښه روزي وركونكى يې.
د «اللهم ربنا» (اې الله، زموږ ربه) د نومونو او د «أنزل» (نازله کړه) او «ارزقنا» (موږ ته روزي راکړه) فعلونو یوځای کېدل، د نښې او روزۍ د غوښتلو پر مهال د نبي عیسی علیه السلام د دعا ډېر لوړ ادب څرګندوي.
د شیخ عبدالرحمن السعدي تفسیر
کله چې عیسی علیه السلام دا خبره واورېده او د هغوی موخه یې درک کړه، د هغوی غوښتنه یې ومنله او ویې ویل: «اې الله، زموږ ربه! له اسمانه پر موږ داسې دسترخوان نازل کړه چې زموږ د لومړنیو او وروستنیو لپاره اختر او ستا له لوري یوه نښه وي.» یعنې د هغه د راکوزېدو وخت دې اختر او ځانګړی موسم وي، څو د دې سترې نښې یاد پرې تازه شي او د وختونو په تېرېدو او د کلونو په تکرار سره وساتل شي او هېره نه شي. الله تعالی د مسلمانانو اخترونه او مناسک هم د خپلو نښو د یادونې، د رسولانو د لارو او د هغوی د سمې طریقې د ورپه یادولو، او پر هغوی د خپل فضل او احسان د څرګندولو وسیله ګرځولې ده.
«او موږ ته روزي راکړه، او ته تر ټولو غوره روزي ورکوونکی یې»؛ یعنې دا دسترخوان زموږ لپاره روزي وګرځوه. نو عیسی علیه السلام د هغه د نازلېدو غوښتنه وکړه، او دا یې د دوو مصلحتونو لپاره وغوښت: د دین مصلحت، چې دا تلپاتې نښه وي، او د دنیا مصلحت، چې روزي وي.
د امام ابن کثیر تفسیر
«عیسی د مریمې زوی وویل: اې الله، زموږ ربه! له اسمانه پر موږ داسې دسترخوان نازل کړه چې زموږ د لومړنیو او وروستنیو لپاره اختر وي.» سدي ویلي: یعنې هغه ورځ چې دسترخوان پکې نازل شو، موږ به اختر وګرځوو او موږ او تر موږ وروسته خلک به یې درناوی کوو. سفیان ثوري ویلي: مطلب دا دی چې په هغه ورځ به لمونځ کوو.
قتاده ویلي: هغوی غوښتل چې دا د دوی له اولادونو او تر دوی وروسته خلکو لپاره هم وي. له سلمان فارسي څخه روایت شوی: دا به زموږ او تر موږ وروسته خلکو لپاره پند وي. او ویل شوي چې دا به زموږ د لومړنیو او وروستنیو لپاره بسیا وي. «او ستا له لوري یوه نښه»؛ یعنې داسې دلیل چې ته یې د هر څه پر توان دلالت کوونکی وګرځوې، او دا هم وښيي چې تا زما دعا قبوله کړې، څو خلک په هغه څه کې چې زه یې له تا څخه ور رسوم، زما تصدیق وکړي.
«او موږ ته روزي راکړه»؛ یعنې له خپل لوري موږ ته پاکه او خوندوره روزي راکړه، بې له کړاو او ستړیا. «او ته تر ټولو غوره روزي ورکوونکی یې.»
د البغوي تفسیر
«عیسی د مریمې زوی وویل»؛ په دې وخت کې یې وویل: «اې الله، زموږ ربه! له اسمانه پر موږ دسترخوان نازل کړه.» ویل شوي چې هغه غسل وکړ، د وړۍ جامې یې واغوستې، دوه رکعته لمونځ یې وکړ، سر یې ټیټ کړ، سترګې یې ښکته کړې او وژړل، بیا یې وویل: «اې الله، زموږ ربه! له اسمانه پر موږ دسترخوان نازل کړه.
«چې زموږ د لومړنیو او وروستنیو لپاره اختر وي»؛ یعنې له الله څخه پر موږ د راګرځېدونکې ګټې، حجت او برهان په توګه وي. اختر د خوښۍ ورځې ته ویل کېږي؛ دا نوم ځکه ورکړل شوی چې له غم څخه خوښۍ ته د بېرته ګرځېدو معنا لري. دا نوم هغه څه ته هم کارېږي چې انسان یې عادت وګرځوي او بېرته ورته راشي. د کوچني او لوی اختر ورځې ځکه اخترونه نومول شوې چې هر کال بېرته راځي.
سدي ویلي: معنا یې دا ده چې هغه ورځ چې دسترخوان پکې نازل شو، موږ به یې د ځان او تر موږ وروسته خلکو لپاره اختر وګرځوو؛ یعنې موږ او تر موږ وروسته خلک به یې درناوی کوو. سفیان ویلي: په هغه ورځ به لمونځ کوو. «زموږ د لومړنیو لپاره»؛ یعنې زموږ د زمانې د خلکو لپاره. «او وروستنیو لپاره»؛ یعنې د هغو خلکو لپاره چې تر موږ وروسته راځي.
ابن عباس ویلي: وروستي خلک به هم له هغه څخه خوري، لکه څنګه چې لومړنیو ترې خوړلي وو. «او ستا له لوري یوه نښه»؛ یعنې دلیل او حجت. «او موږ ته روزي راکړه، او ته تر ټولو غوره روزي ورکوونکی یې.»
په «سنن الترمذي» (شمېره 3061) کې د اسمانه د نازل شوي دسترخوان د بیان او له نورو څخه د هغه د پټولو په اړه د ازمېښت یوه روایت نقل شوې ده.