رَبَّنَا ظَلَمْنَا أَنْفُسَنَا، وَإِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنَا، وَتَرْحَمْنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ.
رَبَّنَا ظَلَمْنَا أَنْفُسَنَا وَإِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ
غږ نه شو پورته کېدای. وروسته بیا هڅه وکړئ.
زموږ ربه! پر خپلو ځانو مو ظلم كړى، او كه ته مو ونه بخښې او رحم راباندې ونه كړې، نو موږ به خامخا له تاوانيانو يو.
ډول: د اړتیا د حالت بیانول او د ګناه اقرار کول (إِقْرَارٌ بِالذَّنْبِ). دا د بشر په تاریخ کې لومړنۍ دعا ده چې الله آدم علیه السلام ته د توبې کولو لپاره ورزده کړه.
د شیخ عبدالرحمن السعدي تفسیر
نو په دې وخت کې الله پر دواړو د توبې کولو لورینه وکړه او توبه یې ترې ومنله. هغوی په ګناه اقرار وکړ او له الله څخه یې د بښنې غوښتنه وکړه، نو ویې ویل: «زموږ ربه! پر خپلو ځانو مو ظلم کړی دی، او که ته موږ ونه بښې او پر موږ رحم ونه کړې، نو خامخا به له زیانمنو څخه شو.» یعنې: موږ هغه ګناه کړې ده چې تا ترې منع کړي وو، او د ګناه په کولو مو پر خپلو ځانونو ظلم کړی دی.
که ته موږ ونه بښې، د ګناه اغېز او سزا رانه لرې نه کړې، او د توبې په منلو او له دې ډول تېروتنو څخه په ژغورلو پر موږ رحم ونه کړې، نو د زیان لامل مو پخپله برابر کړی دی. الله هغوی دواړه وبښل: «او آدم د خپل رب نافرماني وکړه، نو بېلارې شو؛ بیا یې رب غوره کړ، توبه یې ترې ومنله او سمه لار یې وروښوده» (طه: ۱۲۱–۱۲۲). دا په داسې حال کې ده چې ابلیس په خپل سرکښۍ کې ټینګ پاتې شو او له نافرمانۍ لاس وانخیست. نو څوک چې د ګناه له کولو وروسته د اقرار، بښنې غوښتلو، پښېمانۍ او له ګناه څخه د لاس اخیستلو په برخه کې د آدم علیه السلام په څېر وي، رب به یې غوره کړي او سمه لار به وروښيي.
او څوک چې د ګناه له کولو وروسته د ابلیس په څېر شي او پرلهپسې په ګناهونو کې زیاتوالی راولي، هغه به یوازې له الله څخه لا ډېر لرې شي.
د امام ابن کثیر تفسیر
ضحاک بن مزاحم د دې وینا په اړه: «زموږ ربه! پر خپلو ځانو مو ظلم کړی دی، او که ته موږ ونه بښې او پر موږ رحم ونه کړې، نو خامخا به له زیانمنو څخه شو»، ویلي دي: دا هغه کلمې دي چې آدم له خپل عزتمن او لوی رب څخه ترلاسه کړې وې.
د البغوي تفسیر
«هغوی دواړو وویل: زموږ ربه! پر خپلو ځانو مو ظلم کړی دی، او که ته موږ ونه بښې او پر موږ رحم ونه کړې، نو خامخا به له زیانمنو څخه شو.»
د حاکم په «المستدرک» (۲/۳۷۵) کې داسې روایتونه نقل شوي دي چې آدم علیه السلام له جنت څخه تر وتلو وروسته ژړل او دا کلمې یې ویلې.