رَبَّنَا ظَلَمْنَا أَنْفُسَنَا، وَإِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنَا، وَتَرْحَمْنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ.
رَبَّنَا ظَلَمْنَا أَنْفُسَنَا وَإِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ
ශ්රව්යය පූරණය කළ නොහැකි විය. පසුව උත්සාහ කරන්න.
අපගේ පරමාධිපතියාණනි! අපි අපටම අපරාධ කර ගත්තෙමු. තවද ඔබ අපට සමාව නොදුන්නේ නම් සහ අපට කරුණා නොකළේ නම්, සැබැවින්ම අපි පාඩු විඳින්නන් අතුරින් වන්නෙමු.
ස්වරූපය: අවශ්‍යතාවයේ තත්ත්වය විස්තර කිරීම සහ පාපය පිළිගැනීම (إِقْرَارٌ بِالذَّنْبِ). පසුතැවිල්ල (තව්බා) කිරීම සඳහා අල්ලාහ් ආදම්ට ඉගැන්වූ, මනුෂ්‍ය ඉතිහාසයේ පළමු ප්‍රාර්ථනාව මෙයයි.
ෂේක් අබ්දුර්රහ්මාන් අස්-සාඉදීගේ තෆ්සීර්
එවිට අල්ලාහ් ඔවුන් දෙදෙනාට පසුතැවිල්ලට යොමු වීමටත් එය පිළිගැනීමටත් ආශීර්වාද කළේය. ඔවුහු පාපය පිළිගෙන, අල්ලාහ්ගෙන් ඒ සඳහා සමාව ඉල්ලා මෙසේ පැවසූහ: “අපගේ පරමාධිපතියාණනි! අපි අපටම අපරාධ කර ගත්තෙමු. තවද නුඹ අපට සමාව නොදී, අපට කරුණා නොකළේ නම්, සැබැවින්ම අපි පාඩු ලැබූවන් අතරින් වන්නෙමු.”
එනම්, නුඹ අපට තහනම් කළ පාපය අපි කළෙමු. එම පාපය කිරීමෙන් අපටම හානි කර ගත්තෙමු. පාපයේ බලපෑම හා එයට හිමි දඬුවම මකා දමා අපට සමාව නොදුන්නේ නම්ද, පසුතැවිල්ල පිළිගෙන මෙවැනි වැරදිවලින් අපව සුවපත් කරමින් අපට කරුණා නොකළේ නම්ද, අපි විනාශයට හේතුවක් කර ගත්තෙමු.
අල්ලාහ් ඔවුන් දෙදෙනාට ඒ සඳහා සමාව දුන්නේය. “ආදම් තම පරමාධිපතියාට අකීකරු වී මඟ වැරදුණේය. ඉන්පසු ඔහුගේ පරමාධිපතියා ඔහු තෝරාගෙන, ඔහුගේ පසුතැවිල්ල පිළිගෙන ඔහුට මඟ පෙන්වීය.” (තෝහා 20:121–122)
එසේ සිදු වූ අතර ඉබ්ලීස් තම සීමා ඉක්මවීමෙහිම දිගටම සිටියේය; තම අකීකරුකම අත්හැරියේ නැත. පාපයක් සිදු වූ විට එය පිළිගැනීම, සමාව ඉල්ලා සිටීම, පසුතැවීම සහ එය අත්හැරීම යන කරුණු තුළින් ආදම්ට සමාන වන තැනැත්තාගේ පරමාධිපතියා ඔහු තෝරාගෙන ඔහුට මඟ පෙන්වයි. එහෙත් පාපයක් සිදු වූ විට ඉබ්ලීස්ට සමානව තව තවත් පාපවල නිරත වන තැනැත්තා අල්ලාහ්ගෙන් තව තවත් ඈත් වීම හැර වෙන කිසිවක් නොලබයි.
ඉමාම් ඉබ්න් කසීර්ගේ තෆ්සීර්
අද්-දහ්හාක් ඉබ්නු මුසාහිම්, “අපගේ පරමාධිපතියාණනි! අපි අපටම අපරාධ කර ගත්තෙමු. තවද නුඹ අපට සමාව නොදී, අපට කරුණා නොකළේ නම්, සැබැවින්ම අපි පාඩු ලැබූවන් අතරින් වන්නෙමු” යන ප්‍රකාශය පිළිබඳව මෙසේ පැවසීය: “මේවා ආදම් තම පරමාධිපති වූ අල්ලාහ්ගෙන් ලැබූ වදන්ය.”
අල්-බගවීගේ තෆ්සීර්
“ඔවුන් දෙදෙනා මෙසේ පැවසූහ: ‘අපගේ පරමාධිපතියාණනි! අපි අපටම අපරාධ කර ගත්තෙමු. තවද නුඹ අපට සමාව නොදී, අපට කරුණා නොකළේ නම්, සැබැවින්ම අපි පාඩු ලැබූවන් අතරින් වන්නෙමු.’”
අල්-හාකිම්ගේ “අල්-මුස්තද්රක්” (2/375) කෘතියෙහි, ආදම් ස්වර්ගයෙන් පිටවූ පසු හඬමින් මේ වදන් පැවසූ ආකාරය පිළිබඳ වාර්තා සඳහන් වේ.