اللَّهُمَّ. رَبَّنَا أَنْزِلْ عَلَيْنَا مَائِدَةً مِنَ السَّمَاءِ تَكُونُ لَنَا عِيدًا لِأَوَّلِنَا، وَآخِرِنَا، وَآيَةً مِنْكَ، وَارْزُقْنَا، وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ.
اللَّهُمَّ رَبَّنَا أَنْزِلْ عَلَيْنَا مَائِدَةً مِنَ السَّمَاءِ تَكُونُ لَنَا عِيدًا لِأَوَّلِنَا وَآخِرِنَا وَآيَةً مِنْكَ وَارْزُقْنَا وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ
نەتوانرا دەنگەکە بار بکرێت. تکایە دواتر هەوڵ بدەرەوە.
ئەی خوای پەروەردگارمان، لە ئاسمانەوە خوانێکمان بۆ بنێرە خوارەوە تا ببێتە جەژن بۆ ئێستامان و نەوەکانی داهاتووشمان و بەڵگەیەک بێت لەلایەن تۆوە، ڕزق و ڕۆزیمان پێ ببەخشە، چونکە تۆ باشترینی هەموو ڕۆزیدەرانیت
تێکەڵکردنی ناونیشانەکانی «ئەی خوای پەروەردگارمان» (اللهم ربنا) لەگەڵ کردارەکانی «دابەزێنە» (أنزل) و «ڕزقمان پێ ببەخشە» (ارزقنا)، ڕەوشتی بەرزی دوعاکردنی پێغەمبەر عیسا لە داواکردنی نیشانە و ڕزق.
تەفسیری شێخ عەبدولڕەحمان سەعدی
کاتێک عیسا (علیه‌السلام) ئەوەی بیست و مەبەستیان زانی، داواکارییەکەیان وەڵام دایەوە و فەرمووی: «ئەی خوای پەروەردگارمان، خوانێک لە ئاسمانەوە بۆمان دابەزێنە، تا بۆ ئێمە ببێتە جەژن، بۆ یەکەمیین و کۆتاییینمان، و نیشانەیەکیش بێت لەلایەن تۆوە». واتە، کاتی دابەزینی ببێتە جەژن و وەرزێکی تایبەت، بۆ ئەوەی ئەم نیشانە گەورەیە بیرمان بخاتەوە؛ بەم شێوەیە لە تێپەڕبوونی کات و دووبارەبوونەوەی ساڵاندا بپارێزرێت و لەبیر نەکرێت. هەروەها خوای گەورە جەژن و مەراسیمەکانی موسڵمانانی کردووەتە یادخەرەوەی نیشانەکانی خۆی و ئاگادارکەرەوەی ڕێگاکانی پێغەمبەران و ڕێبازە ڕاستەکانیان، و نیعمەت و بەخششی خۆی بەوان.
«و ڕزقمان پێ ببەخشە، چونکە تۆ باشترین ڕزقدەری». واتە: ئەوەی بکە بە ڕزقێک بۆمان. کەواتە عیسا (علیه‌السلام) داوای دابەزاندنی ئەو خوانەی کرد و ویستی بۆ ئەم دوو بەرژەوەندییە بێت: بەرژەوەندیی ئایینی، بەوەی نیشانەیەکی بەردەوام بێت، و بەرژەوەندیی دنیایی، کە ڕزقبوونیەتی.
تەفسیری ئیمام ئیبن کەسیر
«عیسا کوڕی مەریەم فەرمووی: ئەی خوای پەروەردگارمان، خوانێک لە ئاسمانەوە بۆمان دابەزێنە، تا بۆ یەکەمیین و کۆتاییینمان ببێتە جەژن». سدی وتوویەتی: واتە ئەو ڕۆژەی خوانەکەی تێدا دابەزی، وەک جەژنێک بگرین و ئێمە و ئەوانەی دوایمان دێن، ڕێزی لێ بگرین. سفیانی سەوری وتوویەتی: مەبەستیان ڕۆژێک بوو کە تێیدا نوێژ بکەن. قەتادە وتوویەتی: ویستیان بۆ نەوەکانی دوای خۆشیان بێت.
لە سەلمان فارسییەوە هاتووە: ببێتە پەند و ئامۆژگاری بۆ ئێمە و ئەوانەی دوایمان دێن. هەروەها وتراوە: بۆ یەکەمیین و کۆتاییینمان بەس بێت. «و نیشانەیەک بێت لەلایەن تۆوە»؛ واتە بەڵگەیەک کە بۆ توانای تۆ لەسەر هەموو شتێک و وەڵامدانەوەی دوعاکەم دایدەنێیت، تا لەوەی لەلایەن تۆوە پێیان ڕادەگەیەنم، باوەڕم پێ بکەن. «و ڕزقمان پێ ببەخشە»؛ واتە لەلایەن خۆتەوە ڕزقێکی خۆشمان پێ ببەخشە، بەبێ ماندووبوون و زەحمەت. «چونکە تۆ باشترین ڕزقدەری».
تەفسیری بەغەوی
«عیسا کوڕی مەریەم فەرمووی»؛ لەو کاتەدا. «ئەی خوای پەروەردگارمان، خوانێک لە ئاسمانەوە بۆمان دابەزێنە». هەروەها وتراوە: خۆی شوشت و جلوبەرگی پشمینی لەبەر کرد، دوو ڕکعەت نوێژی کرد، سەری نزم کردەوە، چاوەکانی داخست و گریا، پاشان فەرمووی: «ئەی خوای پەروەردگارمان، خوانێک لە ئاسمانەوە بۆمان دابەزێنە». «تا بۆ یەکەمیین و کۆتاییینمان ببێتە جەژن»؛ واتە ببێتە بەخشینێک لەلایەن خوداوە بۆمان، و حوججەت و بەڵگەیەک.
جەژن (عید) بە ڕۆژی شادی دەوترێت؛ ئەم ناوەی پێدراوە، چونکە خەم دەگۆڕێت بۆ شادی. هەروەها ناوێکە بۆ شتێک کە ڕاهاتوویت و دەگەڕێتەوە بۆ لات. بە ڕۆژی فیتڕ و قوربانیش جەژن دەوترێت، چونکە هەموو ساڵێک دووبارە دەگەڕێنەوە. سدی وتوویەتی: واتە ئەو ڕۆژەی خوانەکەی تێدا دابەزی، وەک جەژنێک بگرین بۆ یەکەمیین و کۆتاییینمان؛ واتە ئێمە و ئەوانەی دوایمان دێن، ڕێزی لێ بگرین.
سفیان وتوویەتی: لەو ڕۆژەدا نوێژ دەکەین. «بۆ یەکەمیینمان» واتە بۆ خەڵکی سەردەمی خۆمان؛ «و کۆتاییینمان» واتە بۆ ئەوانەی دوایمان دێن. ئیبن عەبباس وتوویەتی: کۆتا خەڵکیش لێی دەخۆن، وەک چۆن یەکەم خەڵک خواردیان. «و نیشانەیەک بێت لەلایەن تۆوە»؛ واتە بەڵگە و حوججەتێک. «و ڕزقمان پێ ببەخشە، چونکە تۆ باشترین ڕزقدەری».
لە «سۇنەنی تەرمیذی» (ژمارە ٣٠٦١) ڕیوایەتێک هاتووە کە باس لە وەسفی خوانە دابەزیوەکە لە ئاسمانەوە و تاقیکردنەوەی پەیوەست بە شاراردنەوەی ئەو خوانە لە خەڵکی دیکە دەکات.