নিদৰ্শন আৰু জীৱিকাৰ বাবে দুআ

শ্বেইখ আব্দুৰৰহমান আছ-ছাআদীৰ তাফছিৰ

ঈছা (আলাইহিছ ছালাম)-এ যেতিয়া তেওঁলোকৰ কথা শুনিলে আৰু তেওঁলোকৰ উদ্দেশ্য বুজিলে, তেতিয়া সেই বিষয়ে তেওঁলোকৰ অনুৰোধ গ্ৰহণ কৰি ক’লে: «হে আল্লাহ, হে আমাৰ প্ৰতিপালক! আমাৰ ওপৰত আকাশৰ পৰা এখন খাদ্যভৰা দস্তৰখান অৱতীৰ্ণ কৰা, যাতে সেয়া আমাৰ পূৰ্বৱৰ্তী আৰু পৰৱৰ্তীসকলৰ বাবে উৎসৱ হয়, আৰু তোমাৰ ফালৰ পৰা এটা নিদৰ্শন হয়»। অৰ্থাৎ, ইয়াৰ অৱতৰণৰ দিনটো উৎসৱ আৰু বিশেষ স্মৰণীয় উপলক্ষ হওক, যাতে এই মহান নিদৰ্শনটো স্মৰণ কৰা হয় আৰু সময়ৰ গতিত তথা বছৰৰ পুনৰাবৃত্তিৰ মাজতো সেয়া সংৰক্ষিত থাকে, পাহৰি যোৱা নহয়।

আল্লাহে মুছলমানসকলৰ উৎসৱ আৰু ইবাদতৰ নিৰ্দিষ্ট বিধিসমূহকো তেওঁৰ নিদৰ্শনসমূহৰ স্মাৰক, ৰাছুলসকলৰ সুপথ আৰু তেওঁলোকৰ সঠিক পথৰ প্ৰতি সতৰ্ককাৰী, আৰু তেওঁলোকৰ ওপৰত তেওঁৰ অনুগ্ৰহ আৰু সদাচাৰৰ স্মৰণকাৰী কৰি দিছে। «আৰু আমাক জীৱিকা দান কৰা; তুমিয়েই শ্ৰেষ্ঠ জীৱিকাদাতা»—অৰ্থাৎ, ইয়াক আমাৰ বাবে জীৱিকা কৰি দিয়া। এইদৰে ঈছা (আলাইহিছ ছালাম)-এ ইয়াৰ অৱতৰণ আৰু দুটা কল্যাণৰ বাবে ইয়াক প্ৰাৰ্থনা কৰিলে: ধৰ্মীয় কল্যাণ, অৰ্থাৎ ই এটা স্থায়ী নিদৰ্শন হওক; আৰু পাৰ্থিৱ কল্যাণ, অৰ্থাৎ ই জীৱিকা হওক।

ইমাম ইবন কছীৰৰ তাফছিৰ

«মাৰইয়ামৰ পুত্ৰ ঈছাই ক’লে: হে আল্লাহ, হে আমাৰ প্ৰতিপালক! আমাৰ ওপৰত আকাশৰ পৰা এখন খাদ্যভৰা দস্তৰখান অৱতীৰ্ণ কৰা, যাতে সেয়া আমাৰ পূৰ্বৱৰ্তী আৰু পৰৱৰ্তীসকলৰ বাবে উৎসৱ হয়»। ছুদ্দীয়ে কৈছে: অৰ্থাৎ, যি দিনা সেয়া অৱতীৰ্ণ হ’ব, সেই দিনটোক আমি উৎসৱ হিচাপে পালন কৰিম; আমি আৰু আমাৰ পিছত অহাসকলে সেই দিনটোক মহিমান্বিত কৰিম। ছুফিয়ান আছ-ছাওৰীয়ে কৈছে: ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে, সেই দিনা আমি নামাজ পঢ়িম।

কাতাদাই কৈছে: তেওঁলোকে বিচাৰিছিল যে সেয়া তেওঁলোকৰ পিছৰ বংশধৰসকলৰ বাবেও হওক। ছালমান আল-ফাৰিছীৰ পৰা বৰ্ণিত হৈছে: সেয়া আমাৰ আৰু আমাৰ পিছত অহাসকলৰ বাবে উপদেশ হওক। এইটোও কোৱা হৈছে যে সেয়া আমাৰ পূৰ্বৱৰ্তী আৰু পৰৱৰ্তীসকলৰ বাবে যথেষ্ট হ’ব। «আৰু তোমাৰ ফালৰ পৰা এটা নিদৰ্শন»—অৰ্থাৎ, সকলো বস্তুৰ ওপৰত তোমাৰ ক্ষমতা আৰু মোৰ প্ৰাৰ্থনাৰ উত্তৰ দিয়াৰ প্ৰমাণ, যাতে মই তোমাৰ পৰা যি বাৰ্তা প্ৰচাৰ কৰোঁ, সেই বিষয়ে তেওঁলোকে মোক সত্য বুলি মানে।

«আৰু আমাক জীৱিকা দান কৰা»—অৰ্থাৎ, তোমাৰ ফালৰ পৰা আমাক আৰামদায়ক জীৱিকা দিয়া, যাৰ বাবে কোনো কষ্ট বা পৰিশ্ৰম কৰিবলগীয়া নহয়। «তুমিয়েই শ্ৰেষ্ঠ জীৱিকাদাতা»।

আল-বাগাৱীৰ তাফছিৰ

সেই সময়ত ঈছা, মাৰইয়ামৰ পুত্ৰই ক’লে। «হে আল্লাহ, হে আমাৰ প্ৰতিপালক! আমাৰ ওপৰত আকাশৰ পৰা এখন খাদ্যভৰা দস্তৰখান অৱতীৰ্ণ কৰা»। কোৱা হৈছে যে তেওঁ গোছল কৰিলে, ঊনৰ কাপোৰ পিন্ধিলে, দুই ৰাকাত নামাজ পঢ়িলে, মূৰ নত কৰিলে, দৃষ্টি অৱনত কৰিলে আৰু কান্দিলে।

তাৰ পিছত ক’লে: «হে আল্লাহ, হে আমাৰ প্ৰতিপালক! আমাৰ ওপৰত আকাশৰ পৰা এখন খাদ্যভৰা দস্তৰখান অৱতীৰ্ণ কৰা»। «যাতে সেয়া আমাৰ পূৰ্বৱৰ্তী আৰু পৰৱৰ্তীসকলৰ বাবে উৎসৱ হয়»—অৰ্থাৎ, আল্লাহৰ তৰফৰ পৰা আমাৰ বাবে উপকাৰ, প্ৰমাণ আৰু যুক্তি হওক। ‘ঈদ’ (عيد) হৈছে আনন্দৰ দিন; দুখৰ পৰা আনন্দলৈ ঘূৰি অহাৰ বাবে ইয়াক এই নামেৰে কোৱা হয়।

এই শব্দ সেই বস্তুৰ নামো, যিটো তোমাৰ অভ্যাসত পৰিণত হয় আৰু তোমাৰ ওচৰলৈ ঘূৰি আহে। ফিতৰ আৰু আজহাৰ দিনক ঈদ বুলি কোৱা হয়, কাৰণ সেই দুটা প্ৰতি বছৰে ঘূৰি আহে। ছুদ্দীয়ে কৈছে: ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে, যি দিনা সেয়া অৱতীৰ্ণ হৈছিল, সেই দিনটোক আমি আমাৰ পূৰ্বৱৰ্তী আৰু পৰৱৰ্তীসকলৰ বাবে উৎসৱ হিচাপে পালন কৰিম—অৰ্থাৎ, আমি আৰু আমাৰ পিছত অহাসকলে সেই দিনটোক মহিমান্বিত কৰিম। ছুফিয়ানে কৈছে: সেই দিনা আমি নামাজ পঢ়িম।

«আমাৰ পূৰ্বৱৰ্তীসকলৰ বাবে»—অৰ্থাৎ, আমাৰ সময়ৰ লোকসকলৰ বাবে। «আৰু পৰৱৰ্তীসকলৰ বাবে»—অৰ্থাৎ, আমাৰ পিছত অহাসকলৰ বাবে। ইবন আব্বাছে কৈছে: শেষৰ লোকসকলেও ইয়াৰ পৰা খাব, যেনেকৈ প্ৰথমসকলে খাইছিল। «আৰু তোমাৰ ফালৰ পৰা এটা নিদৰ্শন»—অৰ্থাৎ, প্ৰমাণ আৰু যুক্তি। «আৰু আমাক জীৱিকা দান কৰা; তুমিয়েই শ্ৰেষ্ঠ জীৱিকাদাতা»।