অত্যাচাৰীসকলৰ শাস্তিৰ পৰা আশ্ৰয়

শ্বেইখ আব্দুৰৰহমান আছ-ছাআদীৰ তাফছিৰ

আয়াত ৯৩ আৰু ৯৪ৰ তাফছীৰ: আল্লাহে অস্বীকাৰকাৰীসকলৰ বিৰুদ্ধে তেওঁৰ মহান প্ৰমাণসমূহ স্পষ্ট কৰি দিয়াৰ পাছতো তেওঁলোকে সেইবোৰৰ প্ৰতি মনোযোগ নিদিলে আৰু সেইবোৰৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ নকৰিলে। সেয়ে তেওঁলোকৰ ওপৰত শাস্তি অৱধাৰিত হ’ল আৰু সেই শাস্তি অৱতীৰ্ণ হ’ব বুলি তেওঁলোকক সতৰ্ক কৰা হ’ল। আল্লাহে তেওঁৰ ৰাছুলক ক’বলৈ নিৰ্দেশ দিলে: «কোৱা, ‘হে মোৰ ৰব্ব! যদি তুমি মোক সেই শাস্তি দেখুওৱা, যাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি তেওঁলোকক দিয়া হৈছে’»—অৰ্থাৎ, যেতিয়াই তুমি মোক তেওঁলোকৰ শাস্তি দেখুৱাবা আৰু সেই সময়ত মোক উপস্থিত ৰাখিবা—«তেন্তে, হে মোৰ ৰব্ব!

মোক অত্যাচাৰী সম্প্ৰদায়ৰ মাজত নাৰাখিবা»। অৰ্থাৎ, তেওঁলোকক যিবোৰ পাপৰ কাৰণে শাস্তি দিয়া হৈছে, সেইবোৰৰ পৰা মোক ৰক্ষা কৰা আৰু মোৰ প্ৰতি দয়া কৰা; লগতে তেওঁলোকৰ ওপৰত অৱতীৰ্ণ হোৱা শাস্তিৰ পৰাও মোক সুৰক্ষিত ৰাখা। কিয়নো সাধাৰণ শাস্তি অৱতীৰ্ণ হ’লে, সেয়া পাপী আৰু আন লোক—সকলোকে সামৰি লয়।

ইমাম ইবন কছীৰৰ তাফছিৰ

আল্লাহে নিৰ্দেশ দিছে যে শাস্তি আপতিত হোৱাৰ সময়ত এই দুআ কৰিব লাগে: «হে মোৰ ৰব্ব! যদি তুমি মোক সেই শাস্তি দেখুওৱা, যাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি তেওঁলোকক দিয়া হৈছে»—অৰ্থাৎ, যদি তুমি তেওঁলোকক শাস্তি দিয়া আৰু মই সেই দৃশ্যৰ সাক্ষী হওঁ, তেন্তে মোক তেওঁলোকৰ মাজত নাৰাখিবা। ইমাম আহমদে বৰ্ণনা কৰা আৰু ইমাম তিৰমিযীয়ে বৰ্ণনা কৰি সহীহ বুলি কোৱা হাদীছত এইদৰে আহিছে: «যেতিয়া তুমি কোনো সম্প্ৰদায়ৰ বাবে ফিতনা [পৰীক্ষা বা বিপৰ্যয়] ইচ্ছা কৰা, তেতিয়া মোক ফিতনাত পতিত নকৰাকৈ তোমাৰ ওচৰলৈ লৈ যোৱা!» এই দুআ নবী মুহাম্মদ (ছাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম)ৰ বাবে।

আল-বাগাৱীৰ তাফছিৰ

«ৰব্ব»—অৰ্থাৎ, হে মোৰ ৰব্ব! «তেন্তে মোক অত্যাচাৰী সম্প্ৰদায়ৰ মাজত নাৰাখিবা»—অৰ্থাৎ, তেওঁলোকৰ ধ্বংসৰ সৈতে মোক ধ্বংস নকৰিবা।