চয়তানৰ পৰা আশ্ৰয় প্ৰাৰ্থনা

শ্বেইখ আব্দুৰৰহমান আছ-ছাআদীৰ তাফছিৰ

আৰু কোৱা, “হে মোৰ প্ৰতিপালক! মই তোমাৰ শক্তি আৰু সামৰ্থ্যৰ আশ্ৰয় লওঁ; নিজৰ শক্তি আৰু সামৰ্থ্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰি (আশ্ৰয় লওঁ) চয়তানবোৰৰ কুমন্ত্ৰণাৰ পৰা।

“আৰু হে মোৰ প্ৰতিপালক! মই তোমাৰ আশ্ৰয় লওঁ, যাতে সিহঁত মোৰ ওচৰলৈ উপস্থিত নহয়।” অৰ্থাৎ, সিহঁতৰ সান্নিধ্য, কুমন্ত্ৰণা আৰু স্পৰ্শৰ ফলত মোৰ যি অনিষ্ট হ’ব পাৰে, তাৰ পৰা মই তোমাৰ আশ্ৰয় লওঁ; লগতে সিহঁতৰ উপস্থিতি আৰু কুমন্ত্ৰণাৰ ফলত হোৱা অনিষ্টৰ পৰাও। এইটো হৈছে সকলো অনিষ্টৰ উৎস আৰু মূলৰ পৰা আশ্ৰয় বিচৰা।

ইয়াৰ অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে চয়তানৰ সকলো প্ৰৰোচনা, তাৰ স্পৰ্শ আৰু কুমন্ত্ৰণাৰ পৰা আশ্ৰয় বিচৰা। আল্লাহে যেতিয়া তেওঁৰ বান্দাক এই অনিষ্টৰ পৰা ৰক্ষা কৰে আৰু তাৰ দুআ কবুল কৰে, তেতিয়া সি সকলো অনিষ্টৰ পৰা নিৰাপদ থাকে আৰু সকলো কল্যাণৰ তাওফীক লাভ কৰে।

ইমাম ইবন কছীৰৰ তাফছিৰ

“আৰু হে মোৰ প্ৰতিপালক! মই তোমাৰ আশ্ৰয় লওঁ, যাতে সিহঁত উপস্থিত নহয়”—অৰ্থাৎ, মোৰ কোনো কামতে সিহঁত উপস্থিত নহয়। সেইবাবেই কামৰ আৰম্ভণিতে আল্লাহক স্মৰণ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছে; খোৱা, সহবাস কৰা, পশু জবেহ কৰা আৰু অন্যান্য কামৰ সময়ত আল্লাহক স্মৰণ কৰিলে চয়তান আঁতৰি যায়। এই কাৰণেই আবু দাউদে বৰ্ণনা কৰিছে যে আল্লাহৰ ৰাছুলে (ﷺ) কৈছিল: “হে আল্লাহ!

মই বাৰ্ধক্যৰ পৰা তোমাৰ আশ্ৰয় বিচাৰোঁ; ধ্বংসস্তূপৰ তলত চাপি মৃত্যু আৰু ডুবি মৰাৰ পৰা তোমাৰ আশ্ৰয় বিচাৰোঁ; আৰু মৃত্যুৰ সময়ত চয়তানে মোক বিভ্ৰান্ত কৰাৰ পৰা তোমাৰ আশ্ৰয় বিচাৰোঁ।”

ইমাম আহমদে কৈছে: ইয়াজীদে আমাক বৰ্ণনা কৰিছে; তেওঁক মুহাম্মদ ইবন ইছহাকে আমৰ ইবন শু‘আইবৰ পৰা, তেওঁ তেওঁৰ পিতৃৰ পৰা আৰু তেওঁ তেওঁৰ ককাকৰ পৰা বৰ্ণনা কৰিছে। তেওঁ কৈছে: আল্লাহৰ ৰাছুলে (ﷺ) আমাক কিছুমান বাক্য শিকাইছিল, যিবোৰ আমি টোপনিৰ সময়ত ভয় লাগিলে ক’ব লাগে: “আল্লাহৰ নামত। মই আল্লাহৰ পূৰ্ণাংগ বাণীৰ আশ্ৰয় লওঁ—তেওঁৰ ক্ৰোধ আৰু শাস্তিৰ পৰা, তেওঁৰ বান্দাসকলৰ অনিষ্টৰ পৰা, চয়তানবোৰৰ কুমন্ত্ৰণাৰ পৰা আৰু সিহঁত মোৰ ওচৰত উপস্থিত হোৱাৰ পৰা।” আব্দুল্লাহ ইবন আমৰে তেওঁৰ সন্তানসকলৰ মাজৰ যিসকলে বুজি পাইছিল, তেওঁলোকক শোৱাৰ সময়ত এই বাক্যবোৰ ক’বলৈ শিকাইছিল।

আৰু যিসকল সৰু আছিল আৰু মুখস্থ কৰিব নোৱাৰিছিল, তেওঁলোকৰ বাবে তেওঁ সেইবোৰ লিখি ডিঙিত আঁৰি দিছিল। মুহাম্মদ ইবন ইছহাকৰ বৰ্ণনাৰে আবু দাউদ, তিৰমিযী আৰু নাছাঈয়েও এই হাদীছ বৰ্ণনা কৰিছে। তিৰমিযীয়ে কৈছে: “হাছান গৰীব”।

“আৰু কোৱা, ‘হে মোৰ প্ৰতিপালক! মই চয়তানবোৰৰ কুমন্ত্ৰণাৰ পৰা তোমাৰ আশ্ৰয় লওঁ।’”—তেওঁক চয়তানৰ পৰা আশ্ৰয় বিচাৰিবলৈ আদেশ দিয়া হৈছে, কিয়নো সিহঁতৰ সৈতে কোনো কৌশল কাম নকৰে আৰু সিহঁতে সৎ কামৰ নিৰ্দেশ মানি নচলে। আশ্ৰয় প্ৰাৰ্থনাৰ বিষয়ে আগতে উল্লেখ কৰা হৈছে যে আল্লাহৰ ৰাছুলে (ﷺ) কৈছিল: “মই অভিশপ্ত চয়তানৰ পৰা, তাৰ কুমন্ত্ৰণা, ফুঁ আৰু থুৱাৰ পৰা সৰ্বশ্ৰোতা, সৰ্বজ্ঞ আল্লাহৰ আশ্ৰয় বিচাৰোঁ।”

আল-বাগাৱীৰ তাফছিৰ

“আৰু হে মোৰ প্ৰতিপালক! মই তোমাৰ আশ্ৰয় লওঁ, যাতে সিহঁত উপস্থিত নহয়”—অৰ্থাৎ, মোৰ কোনো কামতে সিহঁত উপস্থিত নহয়। সিহঁতৰ উপস্থিতিৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে, কিয়নো চয়তান উপস্থিত হ’লে মানুহৰ মনত কুমন্ত্ৰণা দিয়ে। ইয়াৰ পাছত আল্লাহে জনাইছে যে পুনৰুত্থান অস্বীকাৰ কৰা এই কাফিৰসকলে মৃত্যুক সন্মুখত দেখিলে পৃথিৱীলৈ উভতি যাবলৈ বিচাৰিব। তাৰ পাছত তেওঁ ক’লে:

“আৰু কোৱা, ‘হে মোৰ প্ৰতিপালক! মই তোমাৰ আশ্ৰয় লওঁ’”—অৰ্থাৎ, মই তোমাৰ দ্বাৰা সুৰক্ষিত হওঁ আৰু তোমাৰ আশ্ৰয় গ্ৰহণ কৰোঁ—“চয়তানবোৰৰ কুমন্ত্ৰণাৰ পৰা।” ইবন আব্বাছে কৈছে: সিহঁতৰ প্ৰৰোচনা। হাছানে কৈছে: সিহঁতৰ কুমন্ত্ৰণা। মুজাহিদে কৈছে: সিহঁতৰ ফুঁ আৰু থুৱা।

অৰ্থৰ ব্যাখ্যাবিদসকলে কৈছে: সিহঁতে মানুহক পাপৰ দিশে প্ৰৰোচিত কৰি ঠেলা মাৰে। «হাম্‌জ» শব্দৰ মূল অৰ্থ হৈছে জোৰেৰে ঠেলা মৰা।