رَبَّنَا آمَنَّا، فَاغْفِرْ لَنَا، وَارْحَمْنَا، وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ.
رَبَّنَا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ
آڊيو لوڊ نه ٿي سگهيو. پوءِ ڪوشش ڪريو.
ڇوته منھنجن ٻانھن مان ھڪ ٽولي ھئي جا چوندي ھئي ته اي اسان جا پالڻھار اسان ايمان آندو تنھنڪري اسان کي بخش ۽ اسان تي رحم ڪر ۽ تون (سڀ کان) چڱو ٻاجھارو آھين.
صيغي ۾ فعل «اغْفِرْ» ۽ «ارْحَمْنَا» آھن. ھيءَ انھن مؤمنن جي دعا آھي، جن تي دنيا جي زندگيءَ ۾ بدڪارن ٺٺوليون ڪيون، پر کين ھميشه واري جنت نصيب ٿي.
شيخ عبدالرحمان السعدي جي تفسير
پوءِ الله تعالى اھو حال بيان ڪيو، جنھن کين عذاب تائين پھچايو ۽ کانئن رحمت پري ڪري ڇڏي. فرمايائين: «بيشڪ منھنجي ٻانھن مان ھڪ ٽولو ھو، جيڪي چوندا ھئا: اي اسان جا پالڻھار! اسان ايمان آندو، تنھنڪري اسان کي بخش ۽ اسان تي رحم ڪر، ۽ تون سڀني رحم ڪندڙن کان بھترين آھين.» انھن ايمان ۽ ان جي تقاضا موجب نيڪ عملن کي گڏ ڪيو، پنھنجي پالڻھار کان بخشش ۽ رحمت جي دعا گھري، سندس ربوبيت ۽ پاڻ تي ڪيل احسان ــ يعني کين ايمان عطا ڪرڻ ــ جو وسيلو ورتائون، ۽ سندس رحمت جي وسعت ۽ عام احسان جو ذڪر ڪيائون. ان دعا ۾ سندن پالڻھار آڏو عاجزي، خشوع، دل جي نرمي، خوف ۽ اميد جو اظھار پڻ شامل آھي.
امام ابن ڪثير جي تفسير
پوءِ الله تعالى کين دنيا ۾ ڪيل گناھن ۽ ان ڳالھھ جي ياد ڏياري ته اھي سندس مؤمن ٻانھن ۽ دوستن تي ٺٺوليون ڪندا ھئا. پوءِ فرمايائين: «بيشڪ منھنجي ٻانھن مان ھڪ ٽولو ھو، جيڪي چوندا ھئا: اي اسان جا پالڻھار! اسان ايمان آندو، تنھنڪري اسان کي بخش ۽ اسان تي رحم ڪر، ۽ تون سڀني رحم ڪندڙن کان بھترين آھين.»
البغوي جي تفسير
«بيشڪ» ۾ «إنه» جو ھاءُ صِلَةُ الڪلام [جملو ڳنڍيندڙ حرف] آھي، ان کي «مجهولة» پڻ چيو ويندو آھي. «منھنجي ٻانھن مان ھڪ ٽولو» مان مراد مؤمن آھن. «جيڪي چوندا ھئا: اي اسان جا پالڻھار! اسان ايمان آندو، تنھنڪري اسان کي بخش ۽ اسان تي رحم ڪر، ۽ تون سڀني رحم ڪندڙن کان بھترين آھين.»
صحيح مسلم (حديث نمبر 2865) ۾ صبر ڪندڙ غريبن ۽ عاجز مؤمنن جي فضيلت بابت روايت آئي آھي، جيڪي جنت ۾ داخل ٿيڻ ۾ مالدارن کان اڳتي ھوندا.