رَبِّ اغْفِرْ، وَارْحَمْ، وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ.
رَبِّ اغْفِرْ وَارْحَمْ وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ
Аудиоро бор кардан нашуд. Баъдтар кӯшиш кунед.
Ва [эй Паёмбар] бигӯ: «Парвардигоро, [гуноҳонамро] бибахшой ва раҳм кун ва Ту беҳтарин бахшандаӣ»
Шакл: Ояти хотимавии сура. Феълҳои «иғфир» (اغْفِرْ) ва «ирҳам» (ارْحَمْ). Дуои кӯтоҳи бунёдӣ, ки омурзиши гуноҳҳо ва фуруд омадани раҳматро дар бар мегирад.
Тафсири шайх Абдурраҳмон ас-Саъдӣ
«Ва бигӯ», дар ҳоле ки дуо мекунӣ ва динро холисона барои Парвардигорат мегардонӣ: «Парвардигоро, моро биёмурз», то моро аз ҳар чизи нохуш наҷот диҳӣ; ва бар мо раҳм кун, то бо раҳмати Худ моро ба ҳар хайр бирасонӣ. «Ва Ту беҳтарин раҳмкунандагонӣ»: ҳар касе ба банда раҳм кунад, Аллоҳ барои ӯ беҳтар аз он кас ва ба бандааш аз модар ба фарзандаш меҳрубонтар аст; Ӯ ба банда аз худи банда низ меҳрубонтар мебошад. Тафсири сураи Муъминун бо фазлу эҳсони Аллоҳ ба анҷом расид.
Тафсири имом Ибни Касир
Сухани Ӯ: «Ва бигӯ: Парвардигоро, биёмурз ва раҳм кун ва Ту беҳтарин раҳмкунандагонӣ» — роҳнамоии Аллоҳ ба ин дуост. Вақте ки омурзиш ба таври мутлақ истифода мешавад, маънояш пок кардани гуноҳ ва пӯшонидани он аз мардум аст. Раҳмат бошад, маънои онро дорад, ки Ӯ бандаро дар гуфтору кирдор устувор гардонад ва тавфиқ диҳад. Тафсири сураи Муъминун ба анҷом расид.
Тафсири ал-Бағавӣ
«Ва бигӯ: Парвардигоро, биёмурз ва раҳм кун ва Ту беҳтарин раҳмкунандагонӣ».
Дар «Саҳеҳ»-и ал-Бухорӣ (№ 6368) аз Оиша ривоят шудааст, ки Паёмбар ﷺ дар саҷдаҳои худ бисёр омурзиш ва раҳматро аз Аллоҳ мехост.