Kërkimi i mbrojtjes nga e keqja

Tefsiri i shejh Abdurrahman Es-Sa’diut

“... Prej dëmit të çdo krijese, që Ai krijoi,...” - Kjo përfshin të gjitha krijesat e Zotit. Pra, Allahu i Lavdëruar na mëson që të kërkojmë mbrojtjen dhe ruajtjen e Tij nga sherri i të gjitha krijesave të Tij: i njerëzve, i xhindëve, i kafshëve etj. E ku mund të gjesh ruajtje dhe strehim prej sherrit të krijesave, më mirë se te Krijuesi i tyre?!

Pasi i përmendi në përgjithësi krijesat prej të cilave duhet të ruhemi, Allahu i Lartësuar veçon disa prej tyre. Ai thotë: “... Dhe prej dëmit të atyre (magjistareve) që lidhin dhe fryjnë nyja ...” - Allahu i Lartësuar na mëson që të kërkojmë ndihmë dhe strehim tek Ai që të na ruajë prej sherrit dhe dëmit që sjellin magjia dhe magjistarët, të cilët kryejnë dhe përgatisin magjitë e tyre duke fryrë nëpër nyje. “...dhe prej dëmit të smirëkeqit, kur ai zileps.” - El Hâsidu është smirëziu apo ziliqari, ai i cili dëshiron që tjetrit t’i largohen mirësitë.

Ai përpiqet që ta privojë tjetrin nga mirësitë me ç’të mundë dhe me çdo mënyrë. Kështu pra, edhe kjo është një e keqe, prej së cilës mund të ruhesh dhe t’i shpëtosh veçse duke kërkuar strehim tek Allahu i Lartësuar, Zoti dhe Krijuesi i gjithçkaje. Vetëm me ndihmën Allahut mund t’i mposhtim kurthet dhe dëshirat dashakeqe të këtyre smirëzinjve të mjerë. Në të njëjtën mënyrë, duhet trajtuar me kujdes edhe e keqja që vjen nga syri i keq, sepse mësyshi shkaktohet zakonisht prej dikujt që është i ngarkuar me smirë dhe urrejtje për tjetrin.

Kjo sure përmban porosi të mrekullueshme për t’u ruajtur dhe për t’i shpëtuar sherrit të çdo krijese në përgjithësi, edhe të atyre që janë përmendur në mënyrë të veçantë. Gjithashtu, kjo tregon se magjia është diçka reale, e cila dëmton me të vërtetë. Ajo është një e keqe, që, për t’i shpëtuar, duhet të kërkosh ndihmë dhe strehim vetëm tek Allahu i Lartësuar. Allahu i Lartësuar na mëson se si të kërkojmë ndihmë, strehim, mbrojtje, ruajtje nga çdo sherr që na kanoset.

Ai na urdhëron që të kërkojmë ndihmën e Tij, duke thënë: Thuaj: “Kërkoj strehë te Zoti i agimit,..” – Domethënë, i drejtohem për ndihmë, mbrojtje, strehim ose ruajtje Allahut. Ne porositemi që t’i drejtohemi për ndihmë, mbrojtje, strehim ose ruajtje Allahut, që quhet edhe Rabbul feleķ - Zoti i agimit. Eshtë Allahu që e bën të çelë agimin. Është Ai që e bën farën të çelë dhe të mbijë, prandaj vetëm Atij lutjuni, që t’ju ruajë nga çdo e keqe që i druheni!

“... Dhe prej errësirës së natës, kur ajo shtrihet (në Tokë) ,...” - Allahu i Lartësuar na mëson që t’i kërkojmë Atij strehim dhe mbrojtje, që të na ruajë nga e keqja që shfaqet në botë kur atë e mbulon nata e errët, sepse kjo është koha kur përhapen më shumë shpirtrat dhe krijesat armiqësore. Natën përhapen në tokë edhe shumë kafshë dëmtuese dhe sulmuese.

Shko ne ajetin tjeter per vazhdimin e tefsirit Shko ne ajetin tjeter per vazhdimin e tefsirit Kjo sure na udhëzon që të kërkojmë ndihmë, mbështetje, mbrojtje dhe strehim te Zoti i njerëzve, Sunduesi dhe Pronari i tyre, i Adhuruari i tyre, që të na ruajë nga Shejtani i mallkuar, i cili është shkaku i të gjitha të këqijave dhe lënda bazë e tyre. Thuaj: “Kërkoj strehë te Zoti i njerëzve, Sundimtari i njerëzve ...” - Kështu, i Lartësuari na udhëzon që vazhdimisht të kërkojmë mbrojtje, strehim dhe mbështetje tek Ai si Zoti i njerëzve, sepse Ai është Krijuesi, Sunduesi, Furnizuesi dhe i Plotpushtet-shmi mbi ta.

Të gjitha krijesat janë të nënshtruarara nën zotërimin dhe pushtetin e Allahut. “... Qoftë ai nga xhindët apo nga njerëzit.!” - Pra, i Lartësuari na udhëzon që të kërkojmë mbrojtjen dhe strehimin tek Ai, prej vesveseve të sjella nga xhindët dhe nga njerëzit. Lavdia e plotë qoftë për Allahun e Lartësuar, fillim e mbarim, haptas dhe fshehtas!

E lusim Allahun e Lartësuar që ta plotësojë mirësinë e Tij ndaj nesh. E lus të Madhëruarin që të na i falë dhe mbulojë gjynahet tona, që aq shumë janë bërë pengesë dhe privim nga begatitë dhe bereqeti i Tij. E lus të Madhëruarin që të na i falë gabimet tona dhe dëshirat e gabuara, të cilat aq shumë i kanë privuar dhe penguar zemrat tona nga meditimi në Librin e Allahut. E lus të Madhëruarin që të mos na privojë nga të mirat dhe begatitë e Tij për shkak të sherrit dhe padrejtësisë sonë.

Ne kurrë nuk e humbasim shpresën nga mëshira e Zotit. Shpresat nga mëshira e Zotit i humbasin veçse njerëzit mohues dhe të humbur. Paqja, bekimet dhe mëshira e Zotit qofshin mbi Profetin e Tij, Muhamedin, familjen e tij dhe të gjithë shokët e tij! Të përhershme e të vazhdueshme qofshin salavatet mbi ta!

Falënderimi i qoftë Allahut, me bujarinë e të Cilit plotësohen të gjitha mirësitë! Këtu përfundon tefsiri i Librit të Allahut, me ndihmën dhe suksesin e dhuruar prej Tij. E mblodhi dhe e përpunoi Abdurrahman Ibn Nasir Ibn Abdilah, i njohur me emrin Ibn Sa'di. Allahu e faltë atë, prindërit e tij dhe të gjithë muslimanët!

Fillimi i muajit rabiul euuel, viti 1344 h (fillimi i muajit shtator, viti 1925). “... i Adhuruari i njerëzve ...” - Gjithashtu, i Lartësuari na udhëzon që ne të kërkojmë mbrojtje dhe strehim tek Ai si i vetmi që meriton adhurimet tona. Allahu i Lartësuar na krijoi për një qëllim të vetëm: që ta adhurojmë Atë me dashuri dhe madhërim, duke zbatuar urdhrat e Tij dhe duke u larguar nga ndalesat e Tij. Ky është qëllimi i ekzistencës tonë.

I Mallkuari kërkon të na pengojë nga ky qëllim. Allahu i Lartësuar na udhëzon që, nëpërmjet adhurimit të Tij, të ruhemi nga ndikimi i të Mallkuarit. Nëpërmjet adhurimit, ne mund të ruhemi prej nxitjeve të Shejtanit dhe hileve të tij. Ai i mallkuar synon që ne të pasojmë hapat e tij dhe të bëhemi prej banorëve të Zjarrit të ndezur fort.

Ndërsa ajeti na udhëzon që të ruhemi prej këtij sherri, duke e lutur Allahun e Lartësuar, që është Zoti, Sunduesi dhe i Adhuruari i njerëzve. “... Prej së keqes së nxitësit të ligësisë, që rri në pritë (i fshehur) , I cili i trazon zemrat e njerëzve...” - Prej sherrit të Shejtanit janë dhe vesveset që ai fut në zemrat dhe shpirtrat e njerëzve. Ai ua hijeshon dhe zbukuron atyre të keqen.

Ai i nxit tek ata dëshirën për ta vepruar të keqen dhe i bën entuziastë për këtë. Po ashtu, ai ua shëmton të mirën njerëzve dhe i rëndon ata, duke ua vështirësuar kryerjen e të mirave. Shejtani i mallkuar ua paraqet të mirën jo me pamjen e saj të vërtetë, por me një formë të shëmtuar, të lodhshme dhe të keqe. Kjo është puna e tij e vazhdueshme me njerëzit.

I Mallkuari vazhdimisht fut vesvese dhe pastaj fshihet, tërhiqet e struket, sa herë që robi kujton Zotin e tij dhe mbështetet tek Ai për arritjen e çdo të mire dhe largimin nga çdo e keqe. Prandaj, në këtë ajet, thuhet që i Mallkuari është ai “që fshihet”. Sa herë që robi kujton Zotin e tij dhe mbështetet plotësisht tek Ai, për t’u ruajtur nga sherri i vesveseve dhe nga dëmi i Shejtanit, ky i mallkuar struket i pafuqishëm dhe i poshtëruar. Vesveset vijnë prej xhindëve, por vijnë edhe prej njerëzve, prandaj i Lartësuari thotë më tej:

Tefsiri i imamit Ibn Kethir

Tefsiri i dy sureve El-Muavvidhetejn [dy suret me të cilat kërkohet mbrojtje], të cilat janë medinase.

Imam Ahmedi ka thënë: Na ka treguar Affani, na ka treguar Hammadi ibn Seleme, na ka njoftuar Asim ibn Behdhele, nga Zirr ibn Hubejshi, i cili tha: I thashë Ubej ibn Ka‘bit: «Ibn Mesudi nuk i shkruan dy suret e kërkimit të mbrojtjes në mus’hafin e tij?» Ai tha: «Dëshmoj se i Dërguari i Allahut ﷺ më ka treguar se Xhibrili, paqja qoftë mbi të, i tha: “Thuaj: ‘Kërkoj mbrojtje te Zoti i agimit’”, dhe unë e thashë. Pastaj i tha: “Thuaj: ‘Kërkoj mbrojtje te Zoti i njerëzve’”, dhe unë e thashë. Prandaj ne themi atë që tha Profeti ﷺ.»

Këtë e përcolli edhe Ebu Bekër el-Humejdi në Musnedin e tij, nga Sufjan ibn Ujejne, i cili tha: Na kanë treguar Abde ibn Ebi Lebabe dhe Asim ibn Behdhele, se e dëgjuan Zirr ibn Hubejshin të thoshte: E pyeta Ubej ibn Ka‘bin për dy suret e kërkimit të mbrojtjes dhe i thashë: «O Ebu el-Mundhir, vëllai yt, Ibn Mesudi, po i fshin nga mus’hafi.» Ai tha: «E pyeta të Dërguarin e Allahut ﷺ dhe ai më tha: “M’u tha: ‘Thuaj’, dhe unë thashë.” Prandaj ne themi ashtu siç tha i Dërguari i Allahut ﷺ.»

Ahmedi ka thënë: Na ka treguar Veki‘u, na ka treguar Sufjani, nga Asimi, nga Zirr, i cili tha: E pyeta Ibn Mesudin për dy suret e kërkimit të mbrojtjes. Ai tha: «E pyeta Profetin ﷺ për to dhe ai tha: “M’u tha, e unë ua thashë juve, prandaj thojini.”» Ubej tha: «Profeti ﷺ na i tha, prandaj ne i themi.»

Buhariu ka thënë: Na ka treguar Ali ibn Abdullahu, na ka treguar Sufjani, na ka treguar Abde ibn Ebi Lebabe, nga Zirr ibn Hubejshi — dhe na ka treguar Asimi, nga Zirr — i cili tha: E pyeta Ubej ibn Ka‘bin dhe i thashë: «O Ebu el-Mundhir, vëllai yt, Ibn Mesudi, thotë kështu e kështu.» Ai tha: «E pyeta Profetin ﷺ dhe ai tha: “M’u tha, e unë thashë.” Prandaj ne themi ashtu siç tha i Dërguari i Allahut ﷺ.»

Këtë e përcollën gjithashtu Buhariu dhe Nesaiu, nga Kutajbe, nga Sufjan ibn Ujejne, nga Abde dhe Asim ibn Ebi en-Nexhud, nga Zirr ibn Hubejshi, nga Ubej ibn Ka‘bi.

Hafizi Ebu Ja‘la ka thënë: Na ka treguar Ezraku ibn Ali, na ka treguar Hassani ibn Ibrahim, na ka treguar Es-Salt ibn Behram, nga Ibrahimi, nga Alkameja, i cili tha: Abdullahu i fshinte dy suret e kërkimit të mbrojtjes nga mus’hafi dhe thoshte: «I Dërguari i Allahut ﷺ vetëm ishte urdhëruar të kërkonte mbrojtje me to, kurse Abdullahu nuk i lexonte.»

Abdullahu, i biri i Ahmedit, e përcolli këtë nga hadithi i A‘meshit, nga Ebu Is’haku, nga Abdurrahman ibn Jezidi, i cili tha: «Abdullahu i fshinte dy suret e kërkimit të mbrojtjes nga mus’hafët e tij dhe thoshte: “Ato nuk janë pjesë e Librit të Allahut.”» A‘meshi tha: Na ka treguar Asimi, nga Zirr ibn Hubejshi, nga Ubej ibn Ka‘bi, i cili tha: «E pyetëm të Dërguarin e Allahut ﷺ për to dhe ai tha: “M’u tha, e unë thashë.”»

Kjo është e njohur tek shumë prej lexuesve të Kuranit dhe juristëve: Ibn Mesudi nuk i shkruante dy suret e kërkimit të mbrojtjes në mus’hafin e tij. Ndoshta ai nuk i kishte dëgjuar nga Profeti ﷺ dhe nuk i ishin përcjellë në mënyrë të përsëritur nga shumë rrugë. Pastaj, mbase u tërhoq nga kjo fjalë dhe iu bashkua qëndrimit të bashkësisë, sepse sahabët, Allahu qoftë i kënaqur me ta, i shkruan ato në mus’hafët e njohur dhe i dërguan në të gjitha krahinat në atë formë. Lavdia dhe mirësia i takojnë Allahut!

Muslimi ka thënë në Sahihun e tij: Na ka treguar Kutajbe, na ka treguar Xheriri, nga Bejani, nga Kajsi ibn Ebi Hazimi, nga Ukbe ibn Amiri, i cili tha: I Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: «A nuk i ke parë ajetet që u shpallën këtë natë? Kurrë nuk janë parë të ngjashmet e tyre: “Thuaj: Kërkoj mbrojtje te Zoti i agimit” dhe “Thuaj: Kërkoj mbrojtje te Zoti i njerëzve”.»

Këtë e përcollën gjithashtu Ahmedi, Muslimi, Tirmidhiu dhe Nesaiu, nga hadithi i Ismail ibn Ebi Halidit, nga Kajsi ibn Ebi Hazimi, nga Ukbeja. Tirmidhiu tha: «Hadith hasen sahih.»

Një rrugë tjetër: Imam Ahmedi ka thënë: Na ka treguar Velid ibn Muslim, na ka treguar Ibn Xhabiri, nga el-Kasimi, Ebu Abdurrahman, nga Ukbe ibn Amiri, i cili tha: «Teksa po i prinja të Dërguarit të Allahut ﷺ nëpër njërën nga ato qafat malore, ai më tha: “O Ukbe, a nuk do të hipësh?” U shqetësova se mos ishte gjynah, kështu që i Dërguari i Allahut ﷺ zbriti, unë hipa për pak kohë, pastaj ai hipi sërish dhe më tha: “O Ukajb, a të mësoj dy suret më të mira nga ato që njerëzit i lexojnë?” I thashë: “Po, o i Dërguari i Allahut.”

Më lexoi: “Thuaj: Kërkoj mbrojtje te Zoti i agimit” dhe “Thuaj: Kërkoj mbrojtje te Zoti i njerëzve”. Pastaj u thirr ikameti për namaz, i Dërguari i Allahut ﷺ doli përpara dhe i lexoi ato të dyja. Më pas kaloi pranë meje dhe tha: “Si t’u dukën, o Ukajb? Lexoji të dyja sa herë që shtrihesh për të fjetur dhe sa herë që zgjohesh.”»

Këtë e përcolli Nesaiu nga hadithi i Velid ibn Muslimi dhe Abdullah ibn Mubarekut, që të dy nga Ibn Xhabiri. E përcollën gjithashtu Ebu Davudi dhe Nesaiu nga hadithi i Ibn Vehbit, nga Muavije ibn Salihi, nga el-Ala ibn el-Harith, nga el-Kasimi ibn Abdurrahmani, nga Ukbeja.

Një rrugë tjetër: Ahmedi ka thënë: Na ka treguar Ebu Abdurrahmani, na ka treguar Seid ibn Ebi Ejub, më ka treguar Jezid ibn Abdulaziz er-Re‘ini dhe Ebu Merhumi, nga Jezid ibn Muhamed el-Kurejshiu, nga Ali ibn Rebah, nga Ukbe ibn Amiri, i cili tha: «I Dërguari i Allahut ﷺ më urdhëroi t’i lexoja suret e kërkimit të mbrojtjes pas çdo namazi.»

Këtë e përcollën Ebu Davudi, Tirmidhiu dhe Nesaiu nga disa rrugë, nga Ali ibn Ebi Rebah. Tirmidhiu tha: «I panjohur [garib].»

Një rrugë tjetër: Ahmedi ka thënë: Na ka treguar Jahja ibn Is’haku, na ka treguar Ibn Lehi‘a, nga Mishreh ibn Ha‘ani, nga Ukbe ibn Amiri, i cili tha: I Dërguari i Allahut ﷺ më tha: «Lexoji dy suret e kërkimit të mbrojtjes, sepse nuk do të lexosh diçka të ngjashme me to.» Këtë e përcolli vetëm Ahmedi.

Një rrugë tjetër: Ahmedi ka thënë: Na ka treguar Hajve ibn Shurejh, na ka treguar Bekijje, na ka treguar Buhajr ibn Sa‘di, nga Halid ibn Ma‘dani, nga Xhubejr ibn Nufejri, nga Ukbe ibn Amiri, i cili tha: «Të Dërguarit të Allahut ﷺ iu dhurua një mushkë ngjyrë hiri. Ai hipi në të dhe Ukbeja e mori për freri. I Dërguari i Allahut ﷺ tha: “Lexo: ‘Thuaj: Kërkoj mbrojtje te Zoti i agimit’.” E përsëriti për të derisa e lexoi.

Ai e kuptoi se nuk kisha shumë dëshirë për të, prandaj tha: “Mos ndoshta e ke nënvlerësuar? Nuk je ngritur kurrë për t’u falur me diçka më të mirë se ajo.”»

Këtë e përcolli Nesaiu nga Amr ibn Uthmani, nga Bekijje. Nesaiu e përcolli gjithashtu nga hadithi i Thevriut, nga Muavije ibn Salihi, nga Abdurrahman ibn Xhubejr ibn Nufejri, nga babai i tij, nga Ukbe ibn Amiri, se ai e pyeti të Dërguarin e Allahut ﷺ për dy suret e kërkimit të mbrojtjes dhe përmendi një hadith të ngjashëm.

Një rrugë tjetër: Nesaiu ka thënë: Na ka njoftuar Muhamed ibn Abdul-A‘la, na ka treguar el-Mu‘temiri, e dëgjova en-Nu‘manin, nga Zijad Ebu el-Esedi, nga Ukbe ibn Amiri, se i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: «Njerëzit nuk kanë kërkuar mbrojtje me diçka si këto të dyja: “Thuaj: Kërkoj mbrojtje te Zoti i agimit” dhe “Thuaj: Kërkoj mbrojtje te Zoti i njerëzve”.»

Një rrugë tjetër: Nesaiu ka thënë: Na ka njoftuar Kutajbe, na ka treguar Lejthi, nga Ibn Axhlani, nga Seid el-Makburij, nga Ukbe ibn Amiri, i cili tha: «Po ecja me të Dërguarin e Allahut ﷺ kur më tha: “O Ukbe, thuaj.” I thashë: “Çfarë të them?” Ai heshti për pak, pastaj më tha sërish: “Thuaj.” I thashë: “Çfarë të them, o i Dërguari i Allahut?”

Ai heshti për pak, ndaj thashë: “O Allah, ma ktheje përsëri.” Pastaj më tha: “O Ukbe, thuaj.” I thashë: “Çfarë të them, o i Dërguari i Allahut?” Ai tha: “‘Thuaj: Kërkoj mbrojtje te Zoti i agimit’.” E lexova derisa arrita në fund.

Pastaj tha: “Thuaj.” I thashë: “Çfarë të them, o i Dërguari i Allahut?” Ai tha: “‘Thuaj: Kërkoj mbrojtje te Zoti i njerëzve’.” E lexova derisa arrita në fund. Atëherë i Dërguari i Allahut ﷺ tha: “Asnjë lutës nuk ka kërkuar diçka me të cilën të kërkojë si me këto të dyja, dhe asnjë kërkues mbrojtjeje nuk ka kërkuar mbrojtje me diçka si me këto të dyja.”»

Një rrugë tjetër: Nesaiu ka thënë: Na ka njoftuar Muhamed ibn Jesari, na ka treguar Abdurrahmani, na ka treguar Muavije, nga el-Ala ibn el-Harith, nga Mekhuli, nga Ukbe ibn Amiri, se i Dërguari i Allahut ﷺ i lexoi ato të dyja në namazin e sabahut.

Një rrugë tjetër: Nesaiu ka thënë: Na ka njoftuar Kutajbe, na ka treguar Lejthi, nga Jezid ibn Ebi Habibi, nga Ebu Imran Eslemi, nga Ukbe ibn Amiri, i cili tha: «Iu vura pas të Dërguarit të Allahut ﷺ, ndërsa ai ishte hipur. Vura dorën te këmba e tij dhe i thashë: “Më mëso suren Hud ose suren Jusuf.” Ai tha: “Nuk do të lexosh diçka që të jetë më e dobishme tek Allahu se ‘Thuaj: Kërkoj mbrojtje te Zoti i agimit’.”»

Një hadith tjetër: Nesaiu ka thënë: Na ka njoftuar Mahmud ibn Halidi, na ka treguar el-Velidi, na ka treguar Ebu Amr el-Evza‘iu, nga Jahja ibn Ebi Kethiri, nga Muhamed ibn Ibrahim ibn el-Harith, nga Ebu Abdullahu, nga Ibn Aish el-Xhuheniu, se Profeti ﷺ i tha: «O Ibn Aish, a të të tregoj — ose: a të të njoftoj — për mbrojtëset më të mira me të cilat kërkojnë mbrojtje ata që kërkojnë mbrojtje?» Ai tha: «Po, o i Dërguari i Allahut.» Ai tha: «“Thuaj: Kërkoj mbrojtje te Zoti i agimit” dhe “Thuaj: Kërkoj mbrojtje te Zoti i njerëzve” — këto janë dy suret.»

Këto rrugë të transmetimit nga Ukbeja janë aq të shumta, sa kanë statusin e mutevatirit, dhe sipas shumë studiuesve të hadithit japin siguri të prerë. Më herët u përmend edhe transmetimi nga Sadi ibn Axhlani dhe Feuve ibn Muxhahidi, prej tij: «A të mos të mësoj tri sure, të ngjashmet e të cilave nuk janë shpallur as në Teurat, as në Inxhil, as në Zebur, as në Furkan: “Thuaj: Ai është Allahu, Një i Vetëm”, “Thuaj: Kërkoj mbrojtje te Zoti i agimit” dhe “Thuaj: Kërkoj mbrojtje te Zoti i njerëzve”.»

Një hadith tjetër: Imam Ahmedi ka thënë: Na ka treguar Ismaili, na ka treguar el-Xheriri, nga Ebu el-Ala, i cili tha: Një burrë tha: «Ishim me të Dërguarin e Allahut ﷺ në një udhëtim dhe njerëzit ndërronin radhën mbi kafshët e kalërimit, ndërsa kafshë kishte pak. Erdhi radha që të zbriste i Dërguari i Allahut ﷺ dhe pastaj radha ime. Ai më arriti, më goditi në shpatull dhe tha: “‘Thuaj: Kërkoj mbrojtje te Zoti i agimit’.” I Dërguari i Allahut ﷺ e lexoi dhe unë e lexova bashkë me të.

Pastaj tha: “‘Thuaj: Kërkoj mbrojtje te Zoti i njerëzve’.” I Dërguari i Allahut ﷺ e lexoi dhe unë e lexova bashkë me të. Pastaj tha: “Kur të falesh, lexoji ato të dyja.”» Me sa duket, ky burrë ishte Ukbe ibn Amiri. Allahu e di më së miri.

Këtë e përcolli Nesaiu nga Jakub ibn Ibrahim, nga Ibn Ulejje, me këtë zinxhir.

Një hadith tjetër: Nesaiu ka thënë: Na ka njoftuar Muhamed ibn el-Muthenna, na ka treguar Muhamed ibn Xha‘feri, nga Abdullah ibn Seidi, më ka treguar Jezid ibn Rumani, nga Ukbe ibn Amiri, nga Abdullah el-Eslemi — që është Ibn Unejsi — se i Dërguari i Allahut ﷺ vuri dorën në gjoksin e tij dhe pastaj i tha: «Thuaj.» Nuk dija çfarë të thosha, ndaj më tha përsëri: «Thuaj.» Thashë: «Thuaj: Ai është Allahu, Një i Vetëm.» Pastaj më tha: «Thuaj.»

Thashë: «Kërkoj mbrojtje te Zoti i agimit prej së keqes së asaj që ka krijuar», derisa e mbarova. Pastaj më tha: «Thuaj.» Thashë: «Thuaj: Kërkoj mbrojtje te Zoti i njerëzve», derisa e mbarova. Atëherë i Dërguari i Allahut ﷺ tha: «Kështu kërko mbrojtje, sepse ata që kërkojnë mbrojtje nuk kanë kërkuar kurrë me të ngjashme.»

Një hadith tjetër: Nesaiu ka thënë: Na ka njoftuar Amr ibn Ali, Ebu Hafsi, na ka treguar Bedeli, na ka treguar Shedad ibn Seidi, Ebu Talha, na ka treguar Seid el-Xheririj, na ka treguar Ebu Nadre, nga Xhabir ibn Abdullahu, i cili tha: I Dërguari i Allahut ﷺ më tha: «Lexo, o Xhabir.» I thashë: «Çfarë të lexoj, u bëfshin prindërit e mi kurban për ty?» Ai tha: «Lexo: “Thuaj: Kërkoj mbrojtje te Zoti i agimit” dhe “Thuaj: Kërkoj mbrojtje te Zoti i njerëzve”.» I lexova të dyja, pastaj ai tha: «Lexoji ato të dyja, sepse nuk do të lexosh diçka të ngjashme me to.»

Më herët u përmend hadithi i Aishes se i Dërguari i Allahut ﷺ i lexonte ato sure, frynte lehtë në pëllëmbët e tij dhe me to fërkonte kokën, fytyrën dhe pjesët e përparme të trupit.

Imam Maliku ka thënë: Nga Ibn Shihabi, nga Urveja, nga Aishja: «Kur i Dërguari i Allahut ﷺ ankohej, i lexonte vetes dy suret e kërkimit të mbrojtjes dhe frynte lehtë. Kur iu shtua dhimbja, unë i lexoja atij dhe ia fërkoja trupin me dorën e tij, duke shpresuar bekimin e saj.»

Këtë e përcolli Buhariu nga Abdullah ibn Jusufi; Muslimi nga Jahja ibn Jahja; Ebu Davudi nga el-Ka‘nebiyu; Nesaiu nga Kutajbe — si dhe nga transmetimi i Ibn el-Kasim dhe Isa ibn Junus — dhe Ibn Maxhe nga transmetimi i Ma‘nit dhe Bishr ibn Umerit. Të tetë e përcollën nga Maliku me këtë zinxhir.

Në fund të sures Nun u përmend hadithi i Ebu Nadres, nga Ebu Seidi: I Dërguari i Allahut ﷺ kërkonte mbrojtje nga syri i xhinëve dhe syri i njerëzve. Kur u shpallën dy suret e kërkimit të mbrojtjes, ai iu përmbajt atyre dhe la çdo gjë tjetër. Këtë e përcollën Tirmidhiu, Nesaiu dhe Ibn Maxhe. Tirmidhiu tha: «Hadith hasen.»

Ibn Ebi Hatimi ka thënë: Na ka treguar Ahmed ibn Isami, na ka treguar Ebu Ahmed ez-Zubejriu, na ka treguar Hasen ibn Salihu, nga Abdullah ibn Muhamed ibn Akili, nga Xhabiri, i cili tha: «El-felek është agimi.»

El-Avfiu përcjell nga Ibn Abbasi: «El-felek është agimi.» Të njëjtën e kanë transmetuar Muxhahidi, Seid ibn Xhubejri, Abdullah ibn Muhamed ibn Akili, Haseni, Katadeja, Muhamed ibn Ka‘b el-Kurezhiu, Ibn Zejdi dhe Maliku, nga Zejd ibn Eslemi. El-Kurezhiu, Ibn Zejdi dhe Ibn Xheriri thanë: Kjo është si fjala e të Lartësuarit: «Ai që çan agimin» [El-En‘am: 96].

Ali ibn Ebi Talha përcjell nga Ibn Abbasi: «El-felek është krijimi.» Po kështu tha edhe ed-Dahhaku: «Allahu e urdhëroi Profetin e Tij të kërkojë mbrojtje nga i gjithë krijimi.»

Ka‘b el-Ahbari tha: «El-felek është një vend në Xhehenem. Kur hapet, të gjithë banorët e Zjarrit ulërijnë nga nxehtësia e madhe.» Këtë e përcolli Ibn Ebi Hatimi. Pastaj ai tha: Na ka treguar babai im, na ka treguar Suhejl ibn Uthmani, nga një burrë të cilin e përmendi me emër, nga es-Suddij, nga Zejd ibn Aliu, nga etërit e tij, të cilët thanë: «El-felek është një pus në fund të Xhehenemit, mbi të cilin ka një mbulesë.

Kur ajo hiqet, del prej tij një zjarr që e bën Xhehenemin të ulërijë nga nxehtësia e jashtëzakonshme e asaj që del prej tij.» E njëjta është përcjellë edhe nga Amr ibn Abese, es-Suddij dhe të tjerë.

Për këtë është përcjellë edhe një hadith i atribuar Profetit ﷺ, por i refuzuar. Ibn Xheriri ka thënë: Më ka treguar Is’hak ibn Vehbi el-Vasitij, na ka treguar Mesud ibn Musa ibn Mishkani el-Vasitij, na ka treguar Nasr ibn Huzejme el-Hurasani, nga Shuajb ibn Safvani, nga Muhamed ibn Ka‘b el-Kurezhiu, nga Ebu Hurejra, nga Profeti ﷺ, i cili tha: «El-felek është një pus në Xhehenem, i mbuluar.» Zinxhiri i tij është i rrallë dhe nuk është e saktë që t’i atribuohet Profetit ﷺ.

Ebu Abdurrahman el-Hubli tha: «El-felek është një prej emrave të Xhehenemit.» Ibn Xheriri tha: «Qëndrimi i saktë është mendimi i parë: se bëhet fjalë për çarjen e agimit.» Ky është mendimi i saktë dhe atë ka zgjedhur Buhariu, Allahu e mëshiroftë, në Sahihun e tij.

Thuhet se ai e nderonte aq shumë të Dërguarin e Allahut ﷺ, saqë nuk hipte në kafshën e tij. Pastaj ai i tha: «O Ukajb, a nuk do të hipësh?»…

«Dhe nga e keqja e natës kur bie terri» [El-Felek, 113:3]. Muxhahidi tha: «Ghasik është nata kur bie terri; kur hyn, bëhet fjalë për perëndimin e diellit.» Buhariu e përmendi këtë prej tij. Këtë e përcolli prej tij edhe Ibn Ebi Nexhihu.

Po kështu thanë Ibn Abbasi, Muhamed ibn Ka‘b el-Kurezhiu, ed-Dahhaku, Husejfi, Haseni dhe Katadeja: është nata kur afrohet me errësirën e saj.

Ez-Zuhriu tha: «Dhe nga e keqja e natës kur bie terri» do të thotë: dielli kur perëndon. Atijeja dhe Katadeja thanë: kur nata bie, domethënë kur largohet. Ebu el-Muhezzimi përcjell nga Ebu Hurejra: «Dhe nga e keqja e natës kur bie terri» do të thotë: ylli.

Ibn Zejdi tha: Arabët thoshin se el-ghasik është rënia e Plejadave. Sëmundjet dhe murtajat shtoheshin kur ato perëndonin dhe pakësoheshin kur ngriheshin. Ibn Xheriri tha se ata mbështeteshin në një transmetim që ma ka treguar Nasr ibn Aliu, më ka treguar Bekkari ibn Abdullahu — nipi i Hemamit — na ka treguar Muhamed ibn Abdulaziz ibn Umer ibn Abdurrahman ibn Aufi, nga babai i tij, nga Ebu Seleme, nga Ebu Hurejra, nga Profeti ﷺ: «“Dhe nga e keqja e natës kur bie terri” — ai tha: ylli që bie.» Unë them: Ky hadith nuk është i saktë si transmetim i ngritur deri te Profeti ﷺ.

Ibn Xheriri tha: Të tjerë kanë thënë se bëhet fjalë për hënën. Unë them: Mbështetja kryesore e ithtarëve të këtij mendimi është ajo që transmetoi Imam Ahmedi: Na ka treguar Ebu Davudi el-Hafrij, nga Ibn Ebi Dhi’bi, nga el-Harith, nga Ebu Seleme, i cili tha: Aishja, Allahu qoftë e kënaqur me të, tha: «I Dërguari i Allahut ﷺ më mori për dore dhe ma tregoi hënën kur po lindte, pastaj më tha: “Kërko mbrojtje tek Allahu nga e keqja e kësaj, kur bie terri.”»

Këtë e përcollën Tirmidhiu dhe Nesaiu në librat e tefsirit të Suneneve të tyre, nga hadithi i Muhamed ibn Abdurrahman ibn Ebi Dhi’bit, nga daja i tij, el-Harith ibn Abdurrahman. Tirmidhiu tha: «Hasen sahih.» Formulimi i tij është: «Kërko mbrojtje tek Allahu nga e keqja e kësaj, sepse kjo është nata kur bie terri.» Formulimi i Nesaiut është: «Kërko mbrojtje tek Allahu nga e keqja e kësaj; kjo është nata kur bie terri.»

Ithtarët e mendimit të parë, pra se bëhet fjalë për natën kur errësira hyn, thanë: Kjo nuk bie ndesh me mendimin tonë, sepse hëna është shenjë e natës dhe fuqia e saj shfaqet vetëm gjatë saj. Po kështu edhe yjet ndriçojnë vetëm natën; prandaj kjo kthehet te kuptimi që kemi përmendur. Allahu e di më së miri.

Fjala e Tij: «Dhe nga e keqja e atyre që fryjnë në nyje» [El-Felek, 113:4]. Muxhahidi, Ikrimeja, Haseni, Katadeja dhe ed-Dahhaku thanë: Këtu bëhet fjalë për magjistaret. Muxhahidi tha: «Kur recitojnë magji dhe fryjnë në nyje.»

Ibn Xheriri ka thënë: Na ka treguar Ibn Abdul-A‘la, na ka treguar Ibn Thevri, nga Ma‘meri, nga Ibn Tavusi, nga babai i tij, i cili tha: «Nuk ka gjë më pranë shirkut sesa lutja magjike për gjarprin dhe të çmendurit.»

Në një hadith tjetër thuhet se Xhibrili erdhi te i Dërguari i Allahut ﷺ dhe i tha: «A po vuan, o Muhamed?» Ai tha: «Po.» Atëherë Xhibrili tha: «Në emër të Allahut të bëj rukje, kundër çdo sëmundjeje që të lëndon dhe kundër së keqes së çdo ziliqari e çdo syri. Allahu të shëroftë.»

Ndoshta kjo kishte të bënte me sëmundjen e tij ﷺ kur ishte bërë magji ndaj tij. Më pas Allahu i Lartësuar e shëroi, ia prishi komplotin magjistarëve ziliqarë hebrenj dhe ua ktheu kurthin kundër vetes së tyre, duke i poshtëruar. Megjithatë, i Dërguari i Allahut ﷺ nuk e qortoi kurrë atë njeri; Allahu e mbrojti, e shëroi dhe i dha shëndet.

Imam Ahmedi ka thënë: Na ka treguar Ebu Muavije, na ka treguar A‘meshi, nga Jezid ibn Hajani, nga Zejd ibn Erkami, i cili tha: «Një burrë hebre i bëri magji Profetit ﷺ dhe ai u sëmur për shkak të saj për disa ditë.» Ai tha: «Pastaj i erdhi Xhibrili dhe i tha: “Një burrë hebre të ka bërë magji. Ai ka lidhur nyje për ty në një pus të caktuar; dërgo dikë që t’i marrë ato.” I Dërguari i Allahut ﷺ dërgoi dikë dhe nyjet u nxorën.

Kur ia sollën, ai i zgjidhi. Pastaj i Dërguari i Allahut ﷺ u ngrit sikur sapo të ishte çliruar nga prangat. Nuk ia përmendi këtë hebreut dhe nuk e qortoi, deri sa vdiq.»

Këtë e përcolli Nesaiu nga Henadi, nga Ebu Muavije Muhamed ibn Hazim ed-Dariri.

Buhariu ka thënë në «Librin e Mjekësisë» të Sahihut të tij: Na ka treguar Abdullah ibn Muhamedi, i cili tha: E dëgjova Sufjan ibn Ujejne të thoshte: «I pari që na e transmetoi këtë ishte Ibn Xhurejxhi. Ai tha: “Më kanë treguar familjarët e Urves, nga Urveja.” E pyeta Hishamin për të dhe ai na tregoi nga babai i tij, nga Aishja, e cila tha: “I Dërguari i Allahut ﷺ ishte magjepsur, aq sa i dukej se po kryente marrëdhënie me gratë, por nuk e bënte.”» Sufjani tha: «Kjo është forma më e rëndë e magjisë, kur ndodh kështu.»

Ai tha: «O Aishe, a e di se Allahu më ka dhënë përgjigje për atë që i kërkova? Më erdhën dy burra. Njëri u ul te koka ime dhe tjetri te këmbët e mia. Ai që ishte te koka ime i tha tjetrit: “Çfarë ka ky njeri?” Ai tha: “Është magjepsur.”

I tha: “Kush i ka bërë magji?” Ai tha: “Lebid ibn el-A‘sam, një burrë nga fisi Benu Zurejk, aleat i hebrenjve dhe hipokrit.” Ai pyeti: “Me çfarë?” Ai tha: “Me krehër dhe me fijet e flokëve të mbetura në krehër.” Ai pyeti: “Ku?”

Ai tha: “Në lëvoren e sythit të palmës së hurmës mashkullore, nën një gur të dalë në fund të pusit Dheruan.”»

Aishja tha: «Ai shkoi te pusi dhe e nxori prej tij. Pastaj tha: “Ky është pusi që ma treguan; uji i tij dukej si lëngu i këna-së dhe palmat e tij si kokat e shejtanëve.”» Tha: «Ai e nxori.» E pyeta: «A nuk duhej të hiqej magjia?»

Ai tha: «Allahu më ka shëruar, por nuk dëshiroj të nxis të keqen ndaj askujt prej njerëzve.»

Buhariu e përcolli edhe me zinxhirin e Isës ibn Junusit, Ebu Dhamres Enes ibn Ijadit, Ebu Usames dhe Jahja el-Kattanit. Në njërin prej transmetimeve thuhet: «Ajo tha: I dukej sikur kishte bërë diçka, por në të vërtetë nuk e kishte bërë.» Në një tjetër thuhet: «Ai urdhëroi që pusi të mbulohej.» Gjithashtu përmendi se këtë e kishin përcjellë nga Hishami edhe Ibn Ebi ez-Zinadi dhe Lejth ibn Sa‘di.

Muslimi e përcolli nga hadithi i Ebu Usame Hamad ibn Usames dhe Abdullah ibn Numajrit. Ahmedi e përcolli nga Affani, nga Wehjebi, nga Hishami, me këtë zinxhir.

Imam Ahmedi e përcolli gjithashtu nga Ibrahimi ibn Halidi, nga Rebahu, nga Ma‘meri, nga Hishami, nga babai i tij, nga Aishja, e cila tha: «I Dërguari i Allahut ﷺ qëndroi gjashtë muaj me përshtypjen se kryente marrëdhënie, por nuk i kryente. Pastaj i erdhën dy engjëj: njëri u ul te koka e tij dhe tjetri te këmbët. Njëri i tha tjetrit: “Çfarë ka?” Ai tha: “Është magjepsur.”

I tha: “Kush i ka bërë magji?” Ai tha: “Lebid ibn el-A‘sam.”» Pastaj përmendi vazhdimin e hadithit.

Profesor mufesiri eth-Tha‘lebi ka thënë në tefsirin e tij: Ibn Abbasi dhe Aishja, Allahu qoftë i kënaqur me të dy, thanë: «Një djalosh hebre i shërbente të Dërguarit të Allahut ﷺ. Hebrenjtë iu afruan dhe vazhduan ta shtynin, derisa ai mori disa fije nga flokët e kokës së Profetit ﷺ dhe disa dhëmbë të krehrit të tij. Ia dha ato hebrenjve dhe ata i bënë magji me to. Atë punë e mori përsipër një burrë prej tyre, i quajtur Ibn el-A‘sam.

Pastaj i fshehu në një pus të Benu Zurejkut, të quajtur Dheruan. I Dërguari i Allahut ﷺ u sëmur, flokët e kokës i ranë dhe për gjashtë muaj i dukej se kryente marrëdhënie me gratë, por nuk i kryente. Ai po dobësohej dhe nuk e dinte çfarë po i ndodhte.

Teksa po flinte, i erdhën dy engjëj. Njëri u ul te koka e tij dhe tjetri te këmbët. Ai që ishte te këmbët i tha atij që ishte te koka: “Çfarë ka ky burrë?” Ai tha: “Është magjepsur.” I tha: “Çfarë është magjia?” Ai tha: “Magji.”

I tha: “Kush i ka bërë magji?” Ai tha: “Lebid ibn el-A‘sam, hebreu.” I tha: “Me çfarë?” Ai tha: “Me krehër dhe fije flokësh.” I tha: “Ku ndodhet?” Ai tha: “Në lëvoren e sythit të palmës së hurmës, nën gurin e dalë në fund të pusit Dheruan.” — Lëvorja është mbështjellësi i sythit të palmës; gur i dalë është ai gur në fund të pusit ku qëndron ai që nxjerr ujë. — I Dërguari i Allahut ﷺ u zgjua i tmerruar dhe tha: “O Aishe, a nuk e dije se Allahu më njoftoi për sëmundjen time?”

Pastaj i Dërguari i Allahut ﷺ dërgoi Aliun, ez-Zubejrin dhe Ammar ibn Jasirin. Ata nxorën ujin e pusit, i cili dukej si lëngu i këna-së. Pastaj ngritën gurin dhe nxorën lëvoren. Brenda saj gjetën disa fije nga flokët e kokës së tij dhe disa dhëmbë të krehrit.

Aty ndodhej edhe një fije kordoni me dymbëdhjetë nyje, të shpuara me gjilpëra. Allahu i Lartësuar shpalli të dy suret. Sa herë që ai lexonte një ajet, zgjidhej një nyje. I Dërguari i Allahut ﷺ ndjeu lehtësim kur u zgjidh nyja e fundit dhe u ngrit sikur sapo të ishte çliruar nga prangat.

Xhibrili, paqja qoftë mbi të, thoshte: “Në emër të Allahut të bëj rukje kundër çdo gjëje që të lëndon, kundër ziliqarit dhe syrit të keq. Allahu të shëroftë.” Ata thanë: “O i Dërguari i Allahut, a të mos e kapim të poshtrin dhe ta vrasim?” I Dërguari i Allahut ﷺ tha: “Allahu më ka shëruar, por nuk dëshiroj të nxis të keqen mes njerëzve.”»

Kështu e ka përcjellë pa zinxhir transmetimi. Në të ka gjëra të pazakonta dhe në disa pjesë ka gjëra tepër të qortueshme. Disa pjesë kanë dëshmi mbështetëse në transmetimet e përmendura më parë. Allahu e di më së miri.

Aliu, Allahu qoftë i kënaqur me të; kurrë; Profeti ﷺ; ajo tha; Lebid.

Fjala e të Lartësuarit: «Nga e keqja e asaj që ka krijuar» [El-Felek, 113:2], domethënë: nga e keqja e të gjitha krijesave. Thabit el-Bunani dhe Hasen el-Basriu thanë: «Xhehenemi, Iblisi dhe pasardhësit e tij janë ndër gjërat që Allahu ka krijuar.»

Fjala e Tij: «Dhe nga e keqja e atyre që fryjnë në nyje» [El-Felek, 113:4]. Muxhahidi, Ikrimeja, Haseni, Katadeja dhe ed-Dahhaku thanë: Këtu bëhet fjalë për magjistaret. Muxhahidi tha: «Kur recitojnë magji dhe fryjnë në nyje.» Ibn Xheriri ka thënë: Na ka treguar Ibn Abdul-A‘la, na ka treguar Ibn Thevri, nga Ma‘meri, nga Ibn Tavusi, nga babai i tij, i cili tha: «Nuk ka gjë më pranë shirkut sesa lutja magjike për gjarprin dhe të çmendurit.»

Në një hadith tjetër thuhet se Xhibrili erdhi te i Dërguari i Allahut ﷺ dhe i tha: «A po vuan, o Muhamed?» Ai tha: «Po.» Atëherë Xhibrili tha: «Në emër të Allahut të bëj rukje, kundër çdo sëmundjeje që të lëndon dhe kundër së keqes së çdo ziliqari e çdo syri. Allahu të shëroftë.»

Ndoshta kjo kishte të bënte me sëmundjen e tij ﷺ kur ishte bërë magji ndaj tij. Më pas Allahu i Lartësuar e shëroi, ia prishi komplotin magjistarëve ziliqarë hebrenj dhe ua ktheu kurthin kundër vetes së tyre, duke i poshtëruar. Megjithatë, i Dërguari i Allahut ﷺ nuk e qortoi kurrë atë njeri; Allahu e mbrojti, e shëroi dhe i dha shëndet.

Imam Ahmedi ka thënë: Na ka treguar Ebu Muavije, na ka treguar A‘meshi, nga Jezid ibn Hajani, nga Zejd ibn Erkami, i cili tha: «Një burrë hebre i bëri magji Profetit ﷺ dhe ai u sëmur për shkak të saj për disa ditë.» Ai tha: «Pastaj i erdhi Xhibrili dhe i tha: “Një burrë hebre të ka bërë magji. Ai ka lidhur nyje për ty në një pus të caktuar; dërgo dikë që t’i marrë ato.” I Dërguari i Allahut ﷺ dërgoi dikë dhe nyjet u nxorën.

Kur ia sollën, ai i zgjidhi. Pastaj i Dërguari i Allahut ﷺ u ngrit sikur sapo të ishte çliruar nga prangat. Nuk ia përmendi këtë hebreut dhe nuk e qortoi, deri sa vdiq.»

Këtë e përcolli Nesaiu nga Henadi, nga Ebu Muavije Muhamed ibn Hazim ed-Dariri. Buhariu ka thënë në «Librin e Mjekësisë» të Sahihut të tij: Na ka treguar Abdullah ibn Muhamedi, i cili tha: E dëgjova Sufjan ibn Ujejne të thoshte: «I pari që na e transmetoi këtë ishte Ibn Xhurejxhi. Ai tha: “Më kanë treguar familjarët e Urves, nga Urveja.” E pyeta Hishamin për të dhe ai na tregoi nga babai i tij, nga Aishja, e cila tha: “I Dërguari i Allahut ﷺ ishte magjepsur, aq sa i dukej se po kryente marrëdhënie me gratë, por nuk e bënte.”»

Sufjani tha: «Kjo është forma më e rëndë e magjisë, kur ndodh kështu.» Ai tha: «O Aishe, a e di se Allahu më ka dhënë përgjigje për atë që i kërkova? Më erdhën dy burra. Njëri u ul te koka ime dhe tjetri te këmbët e mia.

Ai që ishte te koka ime i tha tjetrit: “Çfarë ka ky njeri?” Ai tha: “Është magjepsur.” I tha: “Kush i ka bërë magji?” Ai tha: “Lebid ibn el-A‘sam, një burrë nga fisi Benu Zurejk, aleat i hebrenjve dhe hipokrit.” Ai pyeti: “Me çfarë?”

Ai tha: “Me krehër dhe me fijet e flokëve të mbetura në krehër.” Ai pyeti: “Ku?” Ai tha: “Në lëvoren e sythit të palmës së hurmës mashkullore, nën një gur të dalë në fund të pusit Dheruan.”»

Aishja tha: «Ai shkoi te pusi dhe e nxori prej tij. Pastaj tha: “Ky është pusi që ma treguan; uji i tij dukej si lëngu i këna-së dhe palmat e tij si kokat e shejtanëve.”» Tha: «Ai e nxori.» E pyeta: «A nuk duhej të hiqej magjia?»

Ai tha: «Allahu më ka shëruar, por nuk dëshiroj të nxis të keqen ndaj askujt prej njerëzve.»

Buhariu e përcolli edhe me zinxhirin e Isës ibn Junusit, Ebu Dhamres Enes ibn Ijadit, Ebu Usames dhe Jahja el-Kattanit. Në njërin prej transmetimeve thuhet: «Ajo tha: I dukej sikur kishte bërë diçka, por në të vërtetë nuk e kishte bërë.» Në një tjetër thuhet: «Ai urdhëroi që pusi të mbulohej.» Gjithashtu përmendi se këtë e kishin përcjellë nga Hishami edhe Ibn Ebi ez-Zinadi dhe Lejth ibn Sa‘di.

Muslimi e përcolli nga hadithi i Ebu Usame Hamad ibn Usames dhe Abdullah ibn Numajrit. Ahmedi e përcolli nga Affani, nga Wehjebi, nga Hishami, me këtë zinxhir.

Imam Ahmedi e përcolli gjithashtu nga Ibrahimi ibn Halidi, nga Rebahu, nga Ma‘meri, nga Hishami, nga babai i tij, nga Aishja, e cila tha: «I Dërguari i Allahut ﷺ qëndroi gjashtë muaj me përshtypjen se kryente marrëdhënie, por nuk i kryente. Pastaj i erdhën dy engjëj: njëri u ul te koka e tij dhe tjetri te këmbët. Njëri i tha tjetrit: “Çfarë ka?” Ai tha: “Është magjepsur.”

I tha: “Kush i ka bërë magji?” Ai tha: “Lebid ibn el-A‘sam.”» Pastaj përmendi vazhdimin e hadithit.

Profesor mufesiri eth-Tha‘lebi ka thënë në tefsirin e tij: Ibn Abbasi dhe Aishja, Allahu qoftë i kënaqur me të dy, thanë: «Një djalosh hebre i shërbente të Dërguarit të Allahut ﷺ. Hebrenjtë iu afruan dhe vazhduan ta shtynin, derisa ai mori disa fije nga flokët e kokës së Profetit ﷺ dhe disa dhëmbë të krehrit të tij. Ia dha ato hebrenjve dhe ata i bënë magji me to. Atë punë e mori përsipër një burrë prej tyre, i quajtur Ibn el-A‘sam.

Pastaj i fshehu në një pus të Benu Zurejkut, të quajtur Dheruan. I Dërguari i Allahut ﷺ u sëmur, flokët e kokës i ranë dhe për gjashtë muaj i dukej se kryente marrëdhënie me gratë, por nuk i kryente. Ai po dobësohej dhe nuk e dinte çfarë po i ndodhte.

Teksa po flinte, i erdhën dy engjëj. Njëri u ul te koka e tij dhe tjetri te këmbët. Ai që ishte te këmbët i tha atij që ishte te koka: “Çfarë ka ky burrë?” Ai tha: “Është magjepsur.” I tha: “Çfarë është magjia?” Ai tha: “Magji.”

I tha: “Kush i ka bërë magji?” Ai tha: “Lebid ibn el-A‘sam, hebreu.” I tha: “Me çfarë?” Ai tha: “Me krehër dhe fije flokësh.” I tha: “Ku ndodhet?” Ai tha: “Në lëvoren e sythit të palmës së hurmës, nën gurin e dalë në fund të pusit Dheruan.” — Lëvorja është mbështjellësi i sythit të palmës; gur i dalë është ai gur në fund të pusit ku qëndron ai që nxjerr ujë. — I Dërguari i Allahut ﷺ u zgjua i tmerruar dhe tha: “O Aishe, a nuk e dije se Allahu më njoftoi për sëmundjen time?”

Pastaj i Dërguari i Allahut ﷺ dërgoi Aliun, ez-Zubejrin dhe Ammar ibn Jasirin. Ata nxorën ujin e pusit, i cili dukej si lëngu i këna-së. Pastaj ngritën gurin dhe nxorën lëvoren. Brenda saj gjetën disa fije nga flokët e kokës së tij dhe disa dhëmbë të krehrit.

Aty ndodhej edhe një fije kordoni me dymbëdhjetë nyje, të shpuara me gjilpëra. Allahu i Lartësuar shpalli të dy suret. Sa herë që ai lexonte një ajet, zgjidhej një nyje. I Dërguari i Allahut ﷺ ndjeu lehtësim kur u zgjidh nyja e fundit dhe u ngrit sikur sapo të ishte çliruar nga prangat.

Xhibrili, paqja qoftë mbi të, thoshte: “Në emër të Allahut të bëj rukje kundër çdo gjëje që të lëndon, kundër ziliqarit dhe syrit të keq. Allahu të shëroftë.” Ata thanë: “O i Dërguari i Allahut, a të mos e kapim të poshtrin dhe ta vrasim?” I Dërguari i Allahut ﷺ tha: “Allahu më ka shëruar, por nuk dëshiroj të nxis të keqen mes njerëzve.”»

Kështu e ka përcjellë pa zinxhir transmetimi. Në të ka gjëra të pazakonta dhe në disa pjesë ka gjëra tepër të qortueshme. Disa pjesë kanë dëshmi mbështetëse në transmetimet e përmendura më parë. Allahu e di më së miri.

Aliu, Allahu qoftë i kënaqur me të; kurrë; Profeti ﷺ; ajo tha; Lebid.

Seid ibn Xhubejri përcjell nga Ibn Abbasi, në lidhje me fjalën e Allahut: «vesvesi, ai që tërhiqet» [En-Nas, 114:4], se ai tha: «Shejtani rri i mbledhur mbi zemrën e birit të Ademit. Kur ai shpërqendrohet dhe nuk tregon vëmendje, shejtani i pëshpërit. Kur ai e kujton Allahun, shejtani tërhiqet.» Po kështu thanë Muxhahidi dhe Katadeja.

El-Mu‘temir ibn Sulejmani përcjell nga babai i tij: «Më është treguar se shejtani, ose pëshpëritësi, fryn në zemrën e birit të Ademit kur ai është i trishtuar dhe kur është i gëzuar. Kur ai e kujton Allahun, shejtani tërhiqet.»

El-Avfiu përcjell nga Ibn Abbasi, lidhur me fjalën e Tij: «vesvesi», se ai tha: «Është shejtani që urdhëron; kur i binden, ai tërhiqet.»

Këto janë tri cilësi të Zotit të Lartësuar e të Madhërishëm: zotërimi, sundimi dhe hyjnia. Ai është Zoti i çdo gjëje, Sunduesi dhe i Adhuruari i saj. Të gjitha gjërat janë krijesa të Tij dhe pronë e Tij; janë robër të Tij. Prandaj Ai e urdhëroi atë që kërkon mbrojtje të kërkojë mbrojtje tek Ai që i ka këto cilësi, prej së keqes së pëshpëritësit që tërhiqet.

Ai është shejtani i ngarkuar me njeriun, sepse nuk ka asnjë prej bijve të Ademit që të mos ketë një shoqërues [shejtan], i cili ia zbukuron veprat e turpshme dhe nuk kursen përpjekje për ta dëmtuar. I mbrojtur është vetëm ai që e mbron Allahu.

Në Sahih është vërtetuar se Profeti ﷺ ka thënë: «Nuk ka asnjë prej jush që të mos i jetë caktuar një shoqërues.» Ata thanë: «Edhe ty, o i Dërguari i Allahut?» Ai tha: «Edhe mua, por Allahu më ndihmoi kundër tij, prandaj ai u dorëzua [u bë musliman] dhe nuk më urdhëron veçse për mirë.»

Në Sahih është vërtetuar gjithashtu, nga Enesi, në tregimin e vizitës së Safijes te Profeti ﷺ kur ai ishte në itikaf dhe të daljes së tij me të natën për ta përcjellë në shtëpi, se e takuan dy burra nga Ensarët. Kur panë të Dërguarin e Allahut ﷺ, nxituan. Ai u tha: «Ngadalë, ajo është Safije, bija e Hujejit.» Ata thanë: «I Lartësuar qoftë Allahu, o i Dërguari i Allahut!»

Ai tha: «Shejtani rrjedh në birin e Ademit ashtu siç rrjedh gjaku dhe pata frikë se mos hidhte diçka — ose: ndonjë të keqe — në zemrat tuaja.»

Hafizi Ebu Ja‘la el-Mavsili ka thënë: Na ka treguar Muhamed ibn Bahr, na ka treguar Adij ibn Ebi Imare, na ka treguar Zijad en-Numejri, nga Enes ibn Maliku, i cili tha: I Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: «Shejtani e vendos majën e feçkës së tij mbi zemrën e birit të Ademit. Kur ai e përmend Allahun, shejtani tërhiqet; kur ai harron, shejtani ia gëlltit zemrën. Ky është pëshpëritësi që tërhiqet.» Hadith i rrallë.

Imam Ahmedi ka thënë: Na ka treguar Muhamed ibn Xha‘feri, na ka treguar Shu‘beja, nga Asimi. E dëgjova Ebu Temimen të tregonte nga shoqëruesi i të Dërguarit të Allahut ﷺ, i cili tha: «Gomari i Profetit ﷺ u pengua dhe unë thashë: “U shkatërroftë shejtani!” Profeti ﷺ tha: “Mos thuaj: ‘U shkatërroftë shejtani’, sepse kur thua ‘U shkatërroftë shejtani’, ai bëhet mendjemadh dhe thotë: ‘Me fuqinë time e rrëzova.’ Por, nëse thua: ‘Në emër të Allahut’, ai zvogëlohet derisa bëhet si mizë.”»

Këtë e përcolli vetëm Ahmedi. Zinxhiri i tij është i mirë dhe i fortë. Në të ka dëshmi se, sa herë që zemra e kujton Allahun, shejtani zvogëlohet dhe mposhtet; kur njeriu nuk e kujton Allahun, ai bëhet madhështor dhe fiton epërsi.

Imam Ahmedi ka thënë: Na ka treguar Ebu Bekër el-Hanefij, na ka treguar ed-Dahhak ibn Uthmani, nga Seid el-Makburij, nga Ebu Hurejra, i cili tha: I Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: «Kur ndonjëri prej jush është në xhami, i vjen shejtani dhe i ngjitet ashtu siç i ngjitet njeriu kafshës së tij. Kur ai qetësohet para tij, shejtani e lidh — ose: ia vë frerin.» Ebu Hurejra tha: «Ju e shihni këtë: atë që e ka lidhur, e shihni të anuar — kështu — dhe nuk e përmend Allahun; ndërsa ai që e ka frenuar, e ka gojën hapur dhe nuk e përmend Allahun e Lartësuar e të Madhërishëm.» Këtë e përcolli vetëm Ahmedi.

A është kjo e posaçme për bijtë e Ademit, siç duket në pamje të parë, apo përfshin bijtë e Ademit dhe xhinët? Ka dy mendime. Sipas njërit, ata përfshihen në fjalën «njerëzit» si shumicë. Ibn Xheriri tha: Meqë në mesin e xhinëve ka burra, nuk është e çuditshme të përdoret fjala «njerëz» për ta.

Këto janë tri cilësi të Zotit të Lartësuar e të Madhërishëm: zotërimi, sundimi dhe hyjnia. Ai është Zoti i çdo gjëje, Sunduesi dhe i Adhuruari i saj. Të gjitha gjërat janë krijesa të Tij dhe pronë e Tij; janë robër të Tij. Prandaj Ai e urdhëroi atë që kërkon mbrojtje të kërkojë mbrojtje tek Ai që i ka këto cilësi, prej së keqes së pëshpëritësit që tërhiqet.

Ai është shejtani i ngarkuar me njeriun, sepse nuk ka asnjë prej bijve të Ademit që të mos ketë një shoqërues [shejtan], i cili ia zbukuron veprat e turpshme dhe nuk kursen përpjekje për ta dëmtuar. I mbrojtur është vetëm ai që e mbron Allahu.

Në Sahih është vërtetuar se Profeti ﷺ ka thënë: «Nuk ka asnjë prej jush që të mos i jetë caktuar një shoqërues.» Ata thanë: «Edhe ty, o i Dërguari i Allahut?» Ai tha: «Edhe mua, por Allahu më ndihmoi kundër tij, prandaj ai u dorëzua [u bë musliman] dhe nuk më urdhëron veçse për mirë.»

Në Sahih është vërtetuar gjithashtu, nga Enesi, në tregimin e vizitës së Safijes te Profeti ﷺ kur ai ishte në itikaf dhe të daljes së tij me të natën për ta përcjellë në shtëpi, se e takuan dy burra nga Ensarët. Kur panë të Dërguarin e Allahut ﷺ, nxituan. Ai u tha: «Ngadalë, ajo është Safije, bija e Hujejit.» Ata thanë: «I Lartësuar qoftë Allahu, o i Dërguari i Allahut!»

Ai tha: «Shejtani rrjedh në birin e Ademit ashtu siç rrjedh gjaku dhe pata frikë se mos hidhte diçka — ose: ndonjë të keqe — në zemrat tuaja.»

Hafizi Ebu Ja‘la el-Mavsili ka thënë: Na ka treguar Muhamed ibn Bahr, na ka treguar Adij ibn Ebi Imare, na ka treguar Zijad en-Numejri, nga Enes ibn Maliku, i cili tha: I Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: «Shejtani e vendos majën e feçkës së tij mbi zemrën e birit të Ademit. Kur ai e përmend Allahun, shejtani tërhiqet; kur ai harron, shejtani ia gëlltit zemrën. Ky është pëshpëritësi që tërhiqet.» Hadith i rrallë.

Imam Ahmedi ka thënë: Na ka treguar Muhamed ibn Xha‘feri, na ka treguar Shu‘beja, nga Asimi. E dëgjova Ebu Temimen të tregonte nga shoqëruesi i të Dërguarit të Allahut ﷺ, i cili tha: «Gomari i Profetit ﷺ u pengua dhe unë thashë: “U shkatërroftë shejtani!” Profeti ﷺ tha: “Mos thuaj: ‘U shkatërroftë shejtani’, sepse kur thua ‘U shkatërroftë shejtani’, ai bëhet mendjemadh dhe thotë: ‘Me fuqinë time e rrëzova.’ Por, nëse thua: ‘Në emër të Allahut’, ai zvogëlohet derisa bëhet si mizë.”»

Këtë e përcolli vetëm Ahmedi. Zinxhiri i tij është i mirë dhe i fortë. Në të ka dëshmi se, sa herë që zemra e kujton Allahun, shejtani zvogëlohet dhe mposhtet; kur njeriu nuk e kujton Allahun, ai bëhet madhështor dhe fiton epërsi.

Imam Ahmedi ka thënë: Na ka treguar Ebu Bekër el-Hanefij, na ka treguar ed-Dahhak ibn Uthmani, nga Seid el-Makburij, nga Ebu Hurejra, i cili tha: I Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: «Kur ndonjëri prej jush është në xhami, i vjen shejtani dhe i ngjitet ashtu siç i ngjitet njeriu kafshës së tij. Kur ai qetësohet para tij, shejtani e lidh — ose: ia vë frerin.» Ebu Hurejra tha: «Ju e shihni këtë: atë që e ka lidhur, e shihni të anuar — kështu — dhe nuk e përmend Allahun; ndërsa ai që e ka frenuar, e ka gojën hapur dhe nuk e përmend Allahun e Lartësuar e të Madhërishëm.» Këtë e përcolli vetëm Ahmedi.

Pastaj Ai i shpjegoi dhe tha: «nga xhinët dhe njerëzit» [En-Nas, 114:6]. Kjo e përforcon mendimin e dytë. Është thënë gjithashtu se fjala «nga xhinët dhe njerëzit» është shpjegim për ata që pëshpërisin në gjokset e njerëzve: prej shejtanëve të njerëzve dhe të xhinëve, siç thotë i Lartësuari: «Kështu, çdo profeti Ne i kemi caktuar armiq: shejtanët e njerëzve dhe të xhinëve, të cilët i pëshpërisin njëri-tjetrit fjalë të zbukuruara, për t’i mashtruar» [El-En‘am: 112].

Imam Ahmedi ka thënë: Na ka treguar Veki‘u, na ka treguar el-Mes‘udij, na ka treguar Ebu Umer ed-Dimeshkij, na ka treguar Ubejd ibn el-Hashkhash, nga Ebu Dheri, i cili tha: «Shkova te i Dërguari i Allahut ﷺ, ndërsa ai ishte në xhami, dhe u ula. Ai më tha: “O Ebu Dher, a je falur?” I thashë: “Jo.” Ai tha: “Ngrihu dhe falu.”

U ngrita dhe u fala, pastaj u ula. Ai më tha: “O Ebu Dher, kërko mbrojtje tek Allahu nga e keqja e shejtanëve të njerëzve dhe xhinëve.” I thashë: “O i Dërguari i Allahut, a ka shejtanë edhe mes njerëzve?” Ai tha: “Po.” I thashë: “O i Dërguari i Allahut, po namazi?”

Ai tha: “Është vepra më e mirë; kush të dojë falet pak dhe kush të dojë falet shumë.” I thashë: “O i Dërguari i Allahut, po agjërimi?” Ai tha: “Është detyrim që mjafton dhe tek Allahu ka shpërblim shtesë.” I thashë: “O i Dërguari i Allahut, po sadakaja?”

Ai tha: “Shpërblimi i saj shumëfishohet.” I thashë: “O i Dërguari i Allahut, cila është më e mira?” Ai tha: “Përpjekja e atij që ka pak ose dhënia fshehurazi ndaj të varfrit.” I thashë: “O i Dërguari i Allahut, cili nga profetët ishte i pari?”

Ai tha: “Ademi.” I thashë: “O i Dërguari i Allahut, a ishte profet?” Ai tha: “Po, profet me të cilin Allahu foli.” I thashë: “O i Dërguari i Allahut, sa ishin të dërguarit?” Ai tha: “Treqind e ca, një numër i madh.” Një herë tjetër tha: “Pesëmbëdhjetë.”

I thashë: “O i Dërguari i Allahut, cili nga ato që të janë shpallur është më madhështori?” Ai tha: “Ajeti i Kursisë: ‘Allahu, nuk ka të adhuruar tjetër me të drejtë përveç Tij, të Gjallit, të Vetëqëndrueshmit’.”»

Nesaiu e përcolli këtë hadith nga Ebu Umer ed-Dimeshkij, me të njëjtin zinxhir. Ebu Hatim ibn Hibban e ka përfshirë këtë hadith shumë të gjatë në Sahihun e tij, me një rrugë tjetër dhe me një formulim tjetër, gjithashtu shumë të gjatë. Allahu e di më së miri.

Imam Ahmedi ka thënë: Na ka treguar Veki‘u, nga Sufjani, nga Mensuri, nga Dherr ibn Abdullahi el-Hemdani, nga Abdullah ibn Shedadi, nga Ibn Abbasi, i cili tha: «Një burrë erdhi te Profeti ﷺ dhe i tha: “O i Dërguari i Allahut, në mendje më vijnë disa mendime dhe më duket më e dashur të bie nga qielli sesa të flas për to.”» Ai tha: «Profeti ﷺ tha: “Allahu është më i Madhi, Allahu është më i Madhi! Lavdia i takon Allahut, i Cili ia ktheu kurthin në pëshpëritje.”»

Këtë e përcollën Ebu Davudi dhe Nesaiu nga hadithi i Mensurit — Nesaiu shtoi edhe A‘meshin — që të dy nga Dherri.

Këtu përfundon tefsiri. Lavdia dhe mirësia i takojnë Allahut. Falënderimi i takon Allahut, Zotit të botëve. Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi zotërinë tonë Muhamed, mbi familjen dhe të gjithë shokët e tij. Allahu qoftë i kënaqur me të gjithë sahabët.

Allahu na mjafton dhe Ai është mbrojtësi më i mirë. Përfundoi më dhjetë të muajit Xhumada el-Ula, në vitin tetëdhjetë e pesëqind. Falënderimi i takon vetëm Atij.

Tefsiri i El-Begaviut

“Dhe nga e keqja e errësirës kur bie”, na njoftoi Ebu el-Hasan es-Serhasiu, na njoftoi Zahir ibn Ahmed, na njoftoi Xhafer ibn Muhammed el-Mugallisi, na tregoi Harun ibn Is’hak el-Hemdani, na tregoi Veki‘u, nga Ibn Ebi Dhi’bi, nga daja i tij, el-Harith ibn Abdurrahman, nga Ebu Seleme, nga Aishja, e cila tha: “Profeti ﷺ më kapi për dore, pa hënën dhe tha: ‘Oj Aishe, kërko mbrojtjen e Allahut nga e keqja e errësirës kur bie. Kjo është errësira kur bie.’” Me këtë nënkuptohet hëna kur eklipsohet dhe nxihet. “Kur bie” do të thotë: kur hyn në eklips, nis të zhduket dhe errësohet.

Ibn Abasi tha: “Errësira” është nata, kur vjen nga lindja bashkë me terrin e saj, përfshihet në gjithçka dhe e errëson. “Errësirë” do të thotë terr; thuhet: “U errësua nata” dhe “u bë e errët”, kur nata u mbulua nga terri. Ky është mendimi i Hasan el-Basriut dhe Muxhahidit: nata kur afrohet e hyn, ndërsa “bie” do të thotë “hyn”; pra, hyrja e natës me perëndimin e diellit. Mukatili tha: “Është terri i natës, kur errësira e saj hyn në dritën e ditës.”

Është thënë gjithashtu se nata u quajt “e errët”, sepse është më e ftohtë se dita; “gasak” do të thotë i ftohtë. Ibn Zejdi tha: “Nënkuptohet Plejada kur perëndon.” Thuhet se sëmundjet shtohen kur ajo perëndon dhe pakësohen kur lind.

“Dhe nga e keqja e atyre që fryjnë në nyje”: domethënë magjistaret që fryjnë në nyjet e fillit ndërsa bëjnë magji mbi to. Ebu Ubejde tha: “Ato janë bijat e Lebid ibn el-A‘samit, të cilat i bënë magji Profetit ﷺ.”

“Dhe nga e keqja e ziliqarit kur ka zili”: nënkuptohen hebrenjtë, sepse ata e kishin zili Profetin ﷺ. Medinase.

“Thuaj: Kërkoj mbrojtjen e Zotit të agimit.” Ibn Abasi dhe Aishja رضي الله عنهما thanë: “Një djalosh hebre i shërbente të Dërguarit të Allahut ﷺ, ndërsa hebrenjtë vazhdonin ta nxisnin derisa ai mori disa fije nga flokët e kokës së Profetit ﷺ dhe disa dhëmbë të krehrit të tij. Ia dha ato hebrenjve, të cilët i bënë magji me to. Këtë e mori përsipër Lebid ibn el-A‘sam, një burrë prej hebrenjve. Atëherë zbritën dy suret për këtë çështje.”

Na njoftoi Ebu Hamid Ahmed ibn Abdullah es-Salihu, na njoftoi Ebu Seid Muhammed ibn Musa es-Sirafiu, na tregoi Ebu el-Abbas Muhammed ibn Ja‘kub el-Esammu, na tregoi Muhammed ibn Abdullah ibn…, na njoftoi Enes ibn Ijadi, nga… nga babai i tij, nga Aishja, se Profeti ﷺ ishte bërë objekt magjie, aq sa i dukej se kishte bërë diçka, ndërkohë që nuk e kishte bërë. Ai iu lut Zotit të tij, pastaj tha: “A e more vesh se Allahu i Lartësuar më dha përgjigje për atë që i kërkova?” Aishja tha: “Çfarë është ajo, o i Dërguari i Allahut?” Ai tha: “Më erdhën dy burra; njëri u ul te koka ime, kurse tjetri te këmbët e mia.

Njëri i tha shokut të vet: ‘Çfarë e ka këtë burrë?’ Tjetri iu përgjigj: ‘Është magjepsur.’ Ai pyeti: ‘Kush i bëri magji?’ Tha: ‘Lebid ibn el-A‘sam.’ Pyeti: ‘Me çfarë?’ Ai tha: ‘Me një krehër, me fijet e flokëve të mbetura në të dhe me mbështjellësin e lules së palmës së hurmës mashkullore.’

Pyeti: ‘Ku gjendet?’ Ai u përgjigj: ‘Në Dheruan’—Dheruani është një pus në Beni Zurajk.” Aishja tha: “I Dërguari i Allahut ﷺ shkoi te ai pus dhe pastaj u kthye tek Aishja e tha: ‘Për Allah, uji i tij të dukej sikur ishte lëng këna, ndërsa palmat e tij sikur ishin kokat e shejtanëve.’ Unë i thashë: ‘O i Dërguari i Allahut, pse nuk e nxore?’

Ai tha: ‘Allahu më shëroi; prandaj nuk desha të nxis të keqe mes njerëzve për shkak të kësaj.’” Është transmetuar se objekti i magjisë ishte nën një shkëmb në pus. Ata e ngritën shkëmbin dhe nxorën mbështjellësin e lules së palmës; brenda tij gjetën fijet e flokëve të kokës së tij dhe dhëmbët e krehrit.

Na njoftoi el-Mutahhar ibn Ali el-Farisi, na njoftoi Muhammed ibn Ibrahim es-Salihani, na tregoi Abdullah ibn Muhammed ibn Xhafer, Ebu Shejh el-Hafidh, na njoftoi Ibn Ebi Asimi, na tregoi Ebu Bekr ibn Ebi Shejbe, na tregoi Ebu Muavije, nga el-A‘mesh, nga Jezid ibn Hajjan ibn Erkami, i cili tha: “Një burrë prej hebrenjve i bëri magji Profetit ﷺ. Për këtë arsye ai u ankua për disa ditë. Atëherë i erdhi Xhibrili dhe i tha: ‘Një burrë prej hebrenjve të ka bërë magji dhe ka lidhur nyje për ty.’ I Dërguari i Allahut ﷺ dërgoi Aliun, i cili e nxori atë.

Sa herë që zgjidhej një nyjë, ai ndiente lehtësim, derisa I Dërguari i Allahut u ngrit sikur të ishte çliruar nga prangat. Ai nuk ua përmendi këtë hebrenjve dhe ata nuk vunë re asnjëherë asgjë në fytyrën e tij.” Mukatili dhe Kelbiu thanë: “Ishin në një fill, mbi të cilin ishin lidhur njëmbëdhjetë nyje.” Është thënë se nyjet ishin shpuar me gjilpërë.

Atëherë Allahu zbriti këto dy sure, të cilat kanë gjithsej njëmbëdhjetë ajete: surja El-Felek ka pesë ajete, ndërsa surja En-Nas ka gjashtë. Sa herë që lexohej një ajet, zgjidhej një nyjë, derisa u zgjidhën të gjitha nyjat dhe Profeti ﷺ u ngrit sikur të ishte çliruar nga prangat. Është transmetuar se magjia qëndroi tek ai gjashtë muaj dhe gjendja iu rëndua për tri net; atëherë zbritën dy suret mbrojtëse.

Na njoftoi Ismail ibn Abdulkahir, na njoftoi Abdulgaffir ibn Muhammed, na njoftoi Muhammed ibn Isa el-Xheludi, na tregoi Ibrahim ibn Muhammed ibn Sufjan, na tregoi Muslim ibn el-Haxhxhaxh, na tregoi Bishr ibn Hilal es-Savvafi, na tregoi Abdulaziz ibn Suhejb, nga Ebu Nadra, nga Ebu Seidi, se Xhibrili عليه السلام i erdhi Profetit ﷺ dhe i tha: “O Muhammed, a po vuan?” Ai u përgjigj: “Po.” Atëherë Xhibrili tha: “Në emër të Allahut të bëj rukje nga çdo gjë që të lëndon, nga e keqja e çdo shpirti dhe nga syri i ziliqarit. Allahu të shëroftë. Në emër të Allahut të bëj rukje, dhe Allahu të shëroftë.”

Fjala e të Lartësuarit: “Thuaj: Kërkoj mbrojtjen e Zotit të agimit.” Me “agim” nënkuptohet zbardhja e mëngjesit. Ky është mendimi i Xhabir ibn Abdullahut, Hasan el-Basriut, Seid ibn Xhubejrit, Muxhahidit, Katades dhe shumicës së komentuesve të Kuranit; ky është edhe transmetimi i Aufiut nga Ibn Abasi, siç tregon fjala e Allahut: “Çan agimin.” Është transmetuar nga Ibn Abasi se “el-felek” është një burg në Xhehenem.

Kelbiu tha: “Është një luginë në Xhehenem.” Dahhaku tha: “Nënkuptohen krijesat”; ky është transmetimi i Velibiut nga Ibn Abasi. Mendimi i parë është ai më i njohuri. Fedebbet; Abdulhakim; Hisham; Abdulvarith. “Prej së keqes së asaj që Ai ka krijuar.” Medinase. “Thuaj: Kërkoj mbrojtjen e Zotit të njerëzve.” Pra, fjala e Tij:

“i cili pëshpërit në gjokset e njerëzve”: me fjalë të fshehta, kuptimi i të cilave mbërrin në zemër pa u dëgjuar. “Mbreti i njerëzve.” “Zoti i njerëzve.”

“Prej së keqes së pëshpëritësit që tërhiqet.” Me këtë nënkuptohet shejtani; fjala përdoret edhe si emër vepruesi, edhe si emër veprimi. Ez-Zexhxhaxhi tha: “Nënkuptohet shejtani, pëshpëritësi që tërhiqet.” Ai tërhiqet: shejtani qëndron i mbledhur te zemra e njeriut; kur njeriu e përmend Allahun, ai tërhiqet, ndërsa kur njeriu është i pavëmendshëm, pëshpërit.

Katadeja tha: “Pëshpëritësi ka një feçkë si feçka e qenit në gjoksin e njeriut; kur robi e përmend Zotin e tij, ai tërhiqet.” Thuhet se koka e tij është si koka e gjarprit; e vë mbi bërthamën e zemrës, e josh njeriun dhe i flet. Kur njeriu e përmend Allahun, ai tërhiqet, e kur nuk e përmend, kthehet dhe e vë kokën aty.

“Prej xhinëve dhe njerëzve”: domethënë, ai hyn te xhindi ashtu siç hyn te njeriu dhe i pëshpërit xhindit ashtu siç i pëshpërit njeriut. Këtë e tha Kelbiu. Fjala e Tij “në gjokset e njerëzve” nënkupton atë që përmendet më pas: xhinët dhe njerëzit. Pra, xhinët i quajti “njerëz”, ashtu siç i quajti “burra”, kur tha: “Dhe, vërtet, kishte burra prej njerëzve që kërkonin mbrojtje te burrat prej xhinëve” (El-Xhin, 6).

Është përmendur se një arab, teksa po tregonte, tha: “Erdhi një grup xhinësh dhe u ulën.” I thanë: “Kush jeni?” Ata u përgjigjën: “Ne jemi njerëz prej xhinëve.” Ky është kuptimi i fjalës së Ferraut. Disa kanë thënë: “Ai vërtetoi se pëshpëritja që vjen te njeriu prej një njeriu është si pëshpëritja e shejtanit; kështu, ‘pëshpëritësi’ bëhet veprimi i xhinëve dhe i njerëzve bashkë, si në fjalën e Allahut: ‘Kështu, Ne çdo profeti i kemi caktuar armiq: shejtanët prej njerëzve dhe xhinëve’ (El-En‘am, 112).

Sikur të ishte urdhëruar të kërkonte mbrojtjen nga e keqja e xhinëve dhe e njerëzve të dyja palëve.”

Na njoftoi Ismail ibn Muhammed, na njoftoi Muhammed ibn Isa, na tregoi Ibrahim ibn Muhammed ibn Sufjan, na tregoi Muslim ibn el-Haxhxhaxh, na tregoi Kutejbe ibn Seid, na tregoi Xheriri, nga Bejani, nga Kajsi ibn Ebi Hazimi, nga Ukbe ibn Amiri, i cili tha: I Dërguari i Allahut ﷺ tha: “A nuk i ke parë ajetet që zbritën sonte, të cilat nuk janë parë kurrë të ngjashme me to: ‘Thuaj: Kërkoj mbrojtjen e Zotit të agimit’ dhe ‘Thuaj: Kërkoj mbrojtjen e Zotit të njerëzve’?”

Na njoftoi Ebu Seid Muhammed ibn Ibrahim esh-Shurejhi, na njoftoi Ebu Is’hak Ahmed ibn Muhammed ibn Ibrahim eth-The‘lebi, na njoftoi Ebu el-Hasan Abdurrahman ibn Ibrahim el-Adlu, na tregoi Ebu el-Abbas Muhammed ibn Ja‘kub, na tregoi Ebu el-Abbas ibn el-Velid ibn Mersed, më njoftoi babai i tij, na tregoi el-Evzaiu, më tregoi Jahja ibn Ebi Kethiri, më tregoi Muhammed ibn Ibrahim ibn el-Harith et-Tejmi, nga Ukbe ibn Amiri el-Xhuheni, se i Dërguari i Allahut ﷺ i tha: “A të të tregoj për lutjen më të mirë me të cilën kërkojnë mbrojtje ata që kërkojnë mbrojtje?” Unë thashë: “Po.”

Ai tha: “Thuaj: Kërkoj mbrojtjen e Zotit të agimit” dhe “Thuaj: Kërkoj mbrojtjen e Zotit të njerëzve.”

Na njoftoi Ebu Muhammed Abdullah ibn Abdussamed el-Xheuzxhani, na njoftoi Ebu el-Kasim Ali ibn Ahmed el-Huza‘i, na njoftoi Ebu Seid el-Hejthem ibn Kulejb esh-Shashi, na njoftoi Ebu Isa et-Tirmidhiu, na tregoi Kutejbe, na tregoi el-Mufaddal ibn Fudale, nga Ukajli, nga ez-Zuhriu, nga Urveja, nga Aishja, e cila tha: “Kur i Dërguari i Allahut ﷺ shkonte në shtrat çdo natë, i bashkonte pëllëmbët, frynte lehtë në to dhe lexonte në to: ‘Thuaj: Ai është Allahu, Një i Vetëm’, ‘Thuaj: Kërkoj mbrojtjen e Zotit të agimit’ dhe ‘Thuaj: Kërkoj mbrojtjen e Zotit të njerëzve’.

Pastaj fërkonte me to aq sa mundej nga trupi i tij, duke nisur nga koka, fytyra dhe pjesa e përparme e trupit. Këtë e bënte tri herë.”

Na njoftoi Ebu el-Hasan es-Serhasiu, na njoftoi Zahir ibn Ahmed, na njoftoi Ebu Is’hak el-Hashimi, na njoftoi Ebu Mus‘abi, nga Maliku, nga Ibn Shihabi, nga Urve ibn ez-Zubejri, nga Aishja رضي الله عنها, se kur Profeti ﷺ sëmurej, lexonte mbi veten suret mbrojtëse dhe frynte lehtë. Kur sëmundja iu rëndua, unë lexoja mbi të dhe e fërkoja me dorën e tij, duke shpresuar në bereqetin e saj.

Na njoftuan Imam Ebu Ali el-Husejn ibn Muhammed el-Kadiu dhe Ebu Hamid Ahmed ibn Abdullah es-Salihu, të cilët thanë: Na tregoi Ebu Bekr Ahmed ibn el-Husejn el-Hajriu, na njoftoi Muhammed ibn Ahmed ibn Ma‘kil el-Mejdani, na njoftoi Muhammed ibn Jahja, na tregoi Abdurrezzaku, na njoftoi Ma‘meri, nga ez-Zuhriu, nga Salimi, nga Ibn Umeri, i cili tha: I Dërguari i Allahut ﷺ tha: “Nuk ka zili të lejueshme, përveçse në dy raste: një njeriu të cilit Allahu i ka dhënë Kuranin dhe ai e lexon e vepron sipas tij gjatë orëve të natës dhe të ditës; dhe një njeriu të cilit Allahu i ka dhënë pasuri dhe ai shpenzon prej saj gjatë orëve të natës dhe të ditës.”

Na njoftoi Abdulvahid el-Milihiu, na njoftoi Ahmed ibn Abdullah en-Ne‘imi, na njoftoi Muhammed ibn Jusufi, na tregoi Muhammed ibn Ismaili, na tregoi Ibrahim ibn Hamza, më tregoi Ibn Ebi Hazimi, nga Jezid—domethënë Ibn el-Hadi—nga Muhammed ibn Ibrahim, nga Ebu Seleme ibn Abdurrahman, nga Ebu Hurejra, i cili e dëgjoi Profetin ﷺ të thoshte: “Allahu nuk dëgjon me aq vëmendje asgjë sa dëgjon një profet me zë të bukur që e këndon Kuranin me zë të lartë.” Mbaroi. Ibn Abdulkahiri na njoftoi, na njoftoi Abdulgaffiri.