Ике сүрә менән Аллаһҡа һыйыныу
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ، وَمِنْ شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ، وَمِنْ شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِي الْعُقَدِ، وَمِنْ شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ.
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ وَمِنْ شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ وَمِنْ شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِي الْعُقَدِ وَمِنْ شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ، مَلِكِ النَّاسِ، إِلَٰهِ النَّاسِ، مِنْ شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ، الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ، مِنَ الْجِنَّةِ، وَالنَّاسِ.
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ مَلِكِ النَّاسِ إِلَٰهِ النَّاسِ مِنْ شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ
Аудионы йөкләп булманы. Һуңыраҡ ҡабатлап ҡарағыҙ.
Аудионы йөкләп булманы. Һуңыраҡ ҡабатлап ҡарағыҙ.
Мәрхәмәтле һәм Рәхимле Аллаһ исеме менән. Әйт: «Таң Раббыһына һыйынам — Ул яралтҡан нәмәләрҙең яуызлығынан, ҡараңғылыҡ баҫҡанда төндөң яуызлығынан, төйөндәргә өрөүсе ҡатындарҙың яуызлығынан һәм көнсөл көнләшкән саҡта уның яуызлығынан». Мәрхәмәтле һәм Рәхимле Аллаһ исеме менән. Әйт: «Кешеләрҙең Раббыһына, кешеләрҙең Батшаһына, кешеләрҙең Илаһына һыйынам — йәшеренеп вәсүәсә ҡылыусының яуызлығынан. Ул кешеләрҙең күкрәктәренә вәсүәсә һала — ендәрҙән дә, кешеләрҙән дә булған вәсүәсә ҡылыусының».
Формаһы: Мосхафтың һуңғы сүрәләре — «Му‘аввизәтәйен» (Аллаһҡа һыйыныу тураһында ике сүрә). Улар — мосолманды күҙ тейеүҙән, сихырҙан, көнсөлөктән һәм ендәрҙән һәм кешеләрҙән булған шайтандарҙың вәсүәсәһенән һаҡлаусы төп ҡалҡан.
Шәйех Әбдуррахман әс-Сәғди тәфсире
Шәйех әс-Сәғди яҙа: «Был ике сүрәлә кешеләрҙең Раббыһына, Батшаһына һәм Илаһына тышҡы төрлө яуызлыҡтарҙан (ҡараңғылыҡ, сихыр, күҙ тейеү) һәм эске яуызлыҡтан (күңелдәргә һалынған вәсүәсәнән) һыйыныу бар».
Имам Ибн Кәсир тәфсире
Ибн Кәсир Пәйғәмбәрҙең һүҙҙәрен килтерә: «Һаҡланыу өсөн был ике сүрәгә оҡшаш бер нәмә лә иңдерелмәне!»
Әл-Багави тәфсире
«…Ул яралтҡан нәмәләрҙең яуызлығынан…»
«…Әйт: “Таң Раббыһына һыйынам…”» «Фәләҡ» (таң) һүҙе менән иртәнге ваҡыт күҙ уңында тотола. Был — тәфсирселәрҙең күпселегенең ҡарашы. Ибн Ғәббәстән риүәйәт ителеүенсә, ул — Йәһәннәмдәге төрмә урындарының береһе. Әл-Кәлби: «Ул — Йәһәннәмдәге үҙән», — тигән.
Әд-Даххак: «“Әл-фәләҡ” һүҙе бөтә мәхлүктәрҙе аңлата», — тигән. Әммә беренсе ҡараш дөйөм ҡабул ителгән.
«…Ҡараңғылыҡ баҫҡанда уның яуызлығынан…» Бында ҡараңғыланып, төн ҡараһы менән ҡапланған ай күҙ уңында тотола. «Үәҡаба» ҡылымы был осраҡта «ҡараңғыланды, ҡараңғылыҡ менән ҡапланып юғала башланы» тигәнде аңлата.
Ибн Ғәббәс «ғасиҡ» һүҙенең көнсығыштан төн ҡараһы килеп, бөтә ерҙе ҡаплаған төндө аңлатыуын әйткән. Төн ҡараңғыланғанда ғәрәптәр: «Ғасаҡа әл-ләйлү үә ағсаҡа» (төн ҡараңғыланды йәки ҡарайҙы), — ти. Был шулай уҡ әл-Хәсән менән Мүжәһидтең ҡарашы. Йәғни, «төн килеп еткәс һәм башланғас».
«Вүҡуб» (теүәлләнеү, килеп етеү) һүҙенән яһалған исем ҡояш байығас төндөң башланыуын аңлата.
Мүҡатил: «Был — көн яҡтылығы яҡынлашҡан ҡараңғылыҡ тарафынан һүндерелгән төн ҡараһы», — тигән.
Төн «ғасиҡа» тип аталған, сөнки ул көндөҙгә ҡарағанда һалҡыныраҡ, тигән ҡараш та бар. «Ғасак» һүҙенең һалҡынлыҡты ла аңлатҡаны билдәле.
«…(сихырсыларҙың) төйөндәргә өрөүсе (ҡатындарҙың) яуызлығынан…» йәғни, арҡан төйөндәренә төкөрөп өргән һәм уларҙы арбаған сихырсы ҡатындарҙың яуызлығынан. Әбу Ғүбәйдә: «Был — Пәйғәмбәргә (Аллаһтың уға сәләме һәм бәрәкәте булһын) сихыр яһаған Ләбид ибн әл-Ағсамдың ҡыҙҙары», — тигән.
«…Көнсөл көнләшкән саҡта уның яуызлығынан!» йәғни, Пәйғәмбәргә (Аллаһтың уға сәләме һәм бәрәкәте булһын) көнләшкән йәһүдтәрҙең яуызлығынан. «…Әйт: “Кешеләр Раббыһына һыйынам…”» «…Кешеләрҙең Батшаһына…» «…Кешеләрҙең Илаһына…»
«…(шайтандың) вәсүәсә ҡылыусы һәм сигенеүсе яуызлығынан…» йәғни, шайтандың яуызлығынан. «Үәсүәс» һүҙе ҡылымдан яһалған исем (вәсүәсә) дә, зат исеме (вәсүәсә ҡылыусы) лә була ала. Әз-Зәжжәж: «Йәғни, ул — вәсүәсә ҡылыусы шайтан», — тигән.
«Сигенеүсе» һүҙе «ҡайтыусы» тигәнде аңлата. Бында кешенең йөрәгенә ташланған шайтан күҙ уңында тотола: кеше Аллаһты иҫкә алһа, шайтан сигенә; ә кеше Аллаһты онотһа, вәсүәсә ҡылыуын дауам итә.
Ҡатәдә: «Сигенеүсе шайтан эттең мороно кеүек моронон кеше күкрәгенә тыға. Ҡол Раббыһын иҫкә алғас, ул сигенә», — тигән.
Уның башы йылан башына оҡшаған, ә ул уны йөрәк емешенә терәп, кешене алдап, һөйләшеү менән мәшғүл итә, тип тә әйтәләр. Кеше Аллаһты иҫкә алһа, ул сигенә; иҫкә алмаһа, кире ҡайта һәм башын яңынан йөрәк янына ҡуя.
Киләһе аятта тап шуның тураһында әйтелә: «…ул кешеләрҙең күкрәктәренә вәсүәсә һала…» — йәшерен һүҙҙәр менән, уларҙың мәғәнәһе сит кешеләргә ишетелмәйенсә йөрәктәргә барып етә. «…(Ул) ендәрҙән дә, кешеләрҙән дә була»…»
йәғни, йәшерен вәсүәсә ҡылыусы кешеләргә үтеп ингән кеүек, ендәргә лә үтеп инә; кешеләргә вәсүәсә һалған кеүек, ендәргә лә вәсүәсә һала. Был һүҙҙәрҙе әл-Кәлби әйткән. Тимәк, «кешеләрҙең күкрәктәренә» тигән һүҙҙәге кешеләрҙән һуң телгә алынған ике төркөм — ендәр һәм кешеләр нәҫеле күҙ уңында тотола. Йәғни, аятта ендәр кешеләр тип аталған, «Әл-Джинн» сүрәһенең 6-сы аятында улар ир-егеттәр тип аталған кеүек: «Кешеләрҙән булған ирҙәр ендәрҙән булған ирҙәргә һыйынды, һәм улар уларға тағы ла ҡурҡыуҙы арттырҙы» («Әл-Джинн» сүрәһе, 6-сы аят).
Беҙҙе ошоға тура юлға күндергән Аллаһҡа маҡтау булһын! Аллаһ беҙҙе тура юлға күндермәһә, беҙ үҙебеҙ был юлға килә алмаҫ инек. Раббыбыҙ! Беҙҙе тура юлға күндергәндән һуң йөрәктәребеҙҙе тайпылдырма һәм Үҙеңдән беҙгә рәхмәт бүләк ит.
Һис шикһеҙ, Һин — Бүләк итеүсе. Аллаһтың сәләме һәм бәрәкәте Ҡиәмәт көнөнә тиклем пәйғәмбәребеҙ Мөхәммәткә, уның ғаиләһенә һәм сәхәбәләренә булһын. Ғәләмдәрҙең Раббыһы Аллаһҡа маҡтау булһын!
«Сәхих әл-Бохари»ҙа (№ 5017) Ғәйшәнән риүәйәт ителә: Мөхәммәт пәйғәмбәр һәр кис йоҡлар алдынан устарына өргән, «Әл-Ихлас», «Әл-Фәләҡ» һәм «Ән-Нәс» сүрәләрен уҡыған һәм ҡулдары менән бөтә тәнен һыпырған.