Ике сүрә белән сыену
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ، وَمِنْ شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ، وَمِنْ شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِي الْعُقَدِ، وَمِنْ شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ.
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ وَمِنْ شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ وَمِنْ شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِي الْعُقَدِ وَمِنْ شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ، مَلِكِ النَّاسِ، إِلَٰهِ النَّاسِ، مِنْ شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ، الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ، مِنَ الْجِنَّةِ، وَالنَّاسِ.
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ مَلِكِ النَّاسِ إِلَٰهِ النَّاسِ مِنْ شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ
Аудионы йөкләп булмады. Соңрак кабатлап карагыз.
Аудионы йөкләп булмады. Соңрак кабатлап карагыз.
Әйт, әй Мухәммәд, "Мин сыенамын таңның Раббысы Аллаһу тагаләгә күренеп вә күренмичә килә торган һәртөрле зарарлардан. Бар кылынган, яратылган һәр мәхлукның нинди булса да зарарыннан. Вә караңгы төннең зарарыннан сыгынамын, һәркайчан караңгылыгы белән җир өстен капласа. Дәхи сихыр – ырым төеннәренә төкерүче өрүче сихерче хатыннар явызлыгыннан, зарарыннан сыгынамын. Һәм көнче дошманның авызлыкларыннан, зарарларыннан сыенамын, һәркайчан ул көнчелек ачуы белән зарар тидерергә теләсә. Әйт: "Кешеләрнең Раббысы булган Аллаһуга сыгынамын. Кешеләрнең патшасы булган Аллаһуга сыгынамын. Кешеләрнең гыйбадәт кыла торган Илаһәсе булган Аллаһуга сыгынамын. Чигенә-чигенә сәваблы эштән тыеп, гөнаһлы эшкә өндәп вәсвәсә кылучы ханнәснең зарарыннан. Ул ханнәс кешеләрнең күңеленә явызлыкны саладыр. Ул ханнәс җеннәрдән дә һәм кешеләрдән дә бардыр. (Ягъни җеннәрнең һәм адәмнәрнең яманлыкларыннан явызлыкларыннан сыенамын. Зарар теләүчеләрнең зарарыннан һәрвакыт Аллаһуга сыенып йөрү – һәр мөселманга ляземдер.)
Формасы: Мүсхәфнең соңгы сүрәләре — «Му‘аввизәтән» (сыену сорала торган ике сүрә). Мөселманны күз тиюдән, сихердән, көнчелектән һәм җеннәр белән кешеләр арасындагы шайтаннарның вәсвәсәләреннән саклаучы төп калкан.
Шәех Габдуррахман әс-Сәгъди тәфсире
Шәйх әс-Сәгъди әйтә: «Бу ике сүрә кешеләрнең Раббысына, Патшасына һәм Илаһына тышкы явызлыкның (караңгылык, сихер, күз тию) һәм эчке явызлыкның (күңелләрдәге вәсвәсәләрнең) барлык төрләреннән сыенуны үз эченә ала».
Имам Ибн Кәсир тәфсире
Ибн Кәсир Пәйгамбәрнең сүзләрен китерә: «Саклау өчен бу ике сүрәгә охшаш бернәрсә дә иңдерелмәде!»
Әл-Багави тәфсире
«…Ул яраткан нәрсәләрнең явызлыгыннан…»
«…Әйт: “Таң Раббысына сыенам…”» «Фәләкъ» (таң) сүзе белән таң вакыты күздә тотыла. Бу — тәфсирчеләрнең күпчелеге фикере. Ибн Габбәстән бу җәһәннәмдәге төрмәләрнең берсе дип риваять ителә. Әл-Кәлби әйткән: бу — җәһәннәмдәге үзән.
Әд-Даххак әйткән: «әл-фәләкъ» сүзе «яратылган нәрсәләр» дигәнне аңлата. Әмма беренче фикер киң танылган.
«…Караңгылык баскан чакта төннең явызлыгыннан…» Монда Ай тотылып, караңгылыкка күмелгән чак күздә тотыла. «Вәкаба» фигыле бу очракта «тотылды, караңгылыкка күмелеп югала башлады» дигән мәгънәдә.
Ибн Габбәс әйткән: «гасикъ» сүзе — караңгылыгы көнчыгыштан якынлашып, бөтен нәрсәне каплаган төн. Төн караңгыланганда, гарәпләр: «гасәка әл-ләйлү вә әгъсәка» («төн караңгыланды») диләр. Бу — әл-Хәсән белән Мүҗәһиднең дә фикере. Ягъни, «төн төшеп, башлангач».
«Вүкүб» дигән исем төннең кояш баюы аркасында башлануын аңлата.
Мүкатил әйткән: бу — якынлашкан караңгылык көн яктылыгын сүндергән чактагы төн караңгылыгы.
Бер фикер буенча, төн «гасика» дип аталган, чөнки ул көндезгә караганда салкынрак. «Гасак» сүзенең салкынлык мәгънәсен дә белдерүе мәгълүм.
«…Төеннәргә өрүче (сихерче хатыннарның) явызлыгыннан (сихерләгән чакта)…» Ягъни, җеп төеннәренә төкереп өрүче һәм аларны өшкерүче сихерче хатыннарның явызлыгыннан. Әбу Гөбәйдә әйткән: болар — Ләбид ибн әл-Әгъсамның кызлары; алар Пәйгамбәргә (Аллаһның аңа сәламе һәм рәхмәте булсын) сихер ясаган.
«…Көнләшкән чакта көнләшүченең явызлыгыннан!» Ягъни, Пәйгамбәргә (Аллаһның аңа сәламе һәм рәхмәте булсын) көнләшкән яһүдләрнең явызлыгыннан. «…Әйт: “Кешеләрнең Раббысына сыенам…”» «…Кешеләрнең Хакиме булганга…» «…Кешеләрнең Илаһына…»
«…Вәсвәсә салучы, чигенүченең (шайтанның) явызлыгыннан…» Ягъни, шайтанның явызлыгыннан. «Вәсвәс» сүзе вәсвәсә салуны белдерүче исем дә, вәсвәсә салучы мәгънәсендәге исем дә була ала. Әз-Зәҗҗәҗ әйткән: ягъни, вәсвәсә салу сәләтенә ия булган шайтан.
«Чигенүче» сүзе «кире кайтучы» дигәнне аңлата. Кеше Аллаһны искә алганда чигенә торган, аның йөрәгенә ташланган шайтан күздә тотыла. Ә кеше Аллаһны искә алмыйча гамьсез булса, шайтан вәсвәсә салуын дәвам итә.
Катәдә әйткән: чигенүче шайтан эт борыны кебек борынын кешенең күкрәгенә тыга. Кол Раббысын искә алгач, шайтан чигенә.
Аның башы елан башына охшаган, ә ул башын йөрәк җимешенә терәп, кешене алдап, сөйләшү белән мәшгуль итә, дип тә әйтәләр. Кеше Аллаһны искә алгач, шайтан чигенә; ә искә алмаса, кире кайтып, башын яңадан йөрәк янына куя.
Киләсе аятьтә дә шул хакта әйтелә: «…ул кешеләрнең күкрәкләренә вәсвәсә сала…» — чит кешеләргә ишетелмичә йөрәкләргә барып җитә торган яшерен сүз белән. «…Җеннәрдән дә, кешеләрдән дә була»…
Ягъни, яшеренеп вәсвәсә салучы кешеләргә кергән кебек, җеннәргә дә керә; кешеләргә вәсвәсә салган кебек, җеннәргә дә вәсвәсә сала. Моны әл-Кәлби әйткән. Бу очракта «кешеләрнең күкрәкләренә» дигән гыйбарәдәге «кешеләр» соңыннан искә алынган ике төркемне — җеннәр һәм кешеләр нәселен аңлата. Ягъни, аятьтә җеннәр «кешеләр» дип аталган, «әл-Җинн» сүрәсендәге аятьтә ир-атлар дип аталган кебек: «Һәм кешеләр арасыннан булган ирләр җеннәр арасыннан булган ирләргә сыеналар иде, һәм алар аларга куркуны гына арттыралар иде» («әл-Җинн» сүрәсе, 6 нчы аять).
Безне шушы юлга күндергән Аллаһка мактау булсын. Аллаһ безне күндермәгән булса, без үзебез моңа ирешә алмас идек. Раббыбыз! Безне күндергәннән соң йөрәкләребезне хак юлдан тайдырма һәм Үзеңнән безгә рәхмәт бүләк ит. Һичшиксез, Син — Бүләк итүче.
Аллаһның сәламе һәм рәхмәте Кыямәт көненә кадәр хуҗабыз Мөхәммәдкә, аның гаиләсенә һәм сәхабәләренә булсын. Галәмнәрнең Раббысы Аллаһка мактау булсын!
«Сахих әл-Бохари» (№ 5017) җыентыгында Гайшәдән риваять ителә: Мөхәммәд пәйгамбәр һәр кич йоклар алдыннан учларына өргән, «Әл-Ихлас», «Әл-Фәләкъ» һәм «Ән-Нәс» сүрәләрен укыган һәм учлары белән бөтен тәнен сыпырган.