Заштита од злото и наговарањата

Тефсир на шејх Абдуррахман ас-Саади

(И од злото на завидливецот кога завидува.) Завидливец е оној што сака благодатта да му биде одземена на оној кому му завидува, па се труди да ја отстрани со средства што му се на располагање. Затоа е потребно да бараме засолниште кај Аллах од неговото зло и да го осуетиме неговиот заговор. Во завидливецот спаѓа и оној што предизвикува урок, бидејќи урокот произлегува само од завидливец со злобна природа и расипана душа.

Оваа сура, значи, опфаќа барање заштита од сите видови зла, воопштено и посебно. Таа укажува и дека магијата е стварна и дека треба да се плашиме од нејзината штета, па да бараме заштита од неа кај Аллах, како и од оние што ја практикуваат.

Односно: (Кажи), барајќи засолниште: (Барам засолниште), односно прибежиште, прибегнувам и се штитам (кај Господарот на зората), односно кај Оној Кој го расцепува семето и јадката и Кој ја расцепува зората.

Потоа, откако го спомена општото, посебно рече: (И од злото на ноќта кога ќе се спушти), односно од злото на она што се случува ноќе, кога таа ги покрива луѓето и кога во неа се шират многу зли духови и штетни животни.

(Од злото на она што го создал) Ова ги опфаќа сите созданија на Аллах: луѓето, џиновите и животните. Затоа, бараме засолниште кај нивниот Создател од злото што го носат.

(И од злото на оние што дуваат во јазлите), односно од злото на вештерките што при магијата си помагаат со дување во јазлите што ги врзуваат.

Оваа сура опфаќа барање засолниште кај Господарот на луѓето, нивниот Владетел и нивниот Бог, од шејтанот, кој е изворот и основата на сите зла. Меѓу неговите искушенија и зла е тоа што тој шепоти во градите на луѓето: им го разубавува злото и им го прикажува во убав лик, ја поттикнува нивната волја да го направат, а доброто им го прикажува како грдо и ги одвраќа од него, претставувајќи им го во лик различен од неговиот вистински лик. Тој постојано е во таква состојба: шепоти и се повлекува, односно се оддалечува кога слугата ќе се сети на својот Господар и ќе побара Негова помош за да го одбие.

Затоа човек треба да бара засолниште и да се држи цврсто за Господарството на Аллах над сите луѓе. Сите созданија се под Неговото господарство и власт: секое живо суштество е под Негова власт. И треба да се држи цврсто за Неговото божество, заради кое ги создал; тоа не може да им биде исполнето освен ако не се одбрани од злото на нивниот непријател, кој сака да ги одврати од тоа и да застане меѓу нив и него, сакајќи да ги направи свои следбеници, за да бидат од жителите на Огнот. Шепотачот може да биде и од џиновите и од луѓето, затоа и се вели: (од џиновите и луѓето).

Оваа сура опфаќа барање засолниште кај Господарот на луѓето, нивниот Владетел и нивниот Бог, од шејтанот, кој е изворот и основата на сите зла. Меѓу неговите искушенија и зла е тоа што тој шепоти во градите на луѓето: им го разубавува злото и им го прикажува во убав лик, ја поттикнува нивната волја да го направат, а доброто им го прикажува како грдо и ги одвраќа од него, претставувајќи им го во лик различен од неговиот вистински лик. Тој постојано е во таква состојба: шепоти и се повлекува, односно се оддалечува кога слугата ќе се сети на својот Господар и ќе побара Негова помош за да го одбие.

Затоа човек треба да бара засолниште и да се држи цврсто за Господарството на Аллах над сите луѓе. Сите созданија се под Неговото господарство и власт: секое живо суштество е под Негова власт. И треба да се држи цврсто за Неговото божество, заради кое ги создал; тоа не може да им биде исполнето освен ако не се одбрани од злото на нивниот непријател, кој сака да ги одврати од тоа и да застане меѓу нив и него, сакајќи да ги направи свои следбеници, за да бидат од жителите на Огнот. Шепотачот може да биде и од џиновите и од луѓето, затоа и се вели: (од џиновите и луѓето).

Оваа сура опфаќа барање засолниште кај Господарот на луѓето, нивниот Владетел и нивниот Бог, од шејтанот, кој е изворот и основата на сите зла. Меѓу неговите искушенија и зла е тоа што тој шепоти во градите на луѓето: им го разубавува злото и им го прикажува во убав лик, ја поттикнува нивната волја да го направат, а доброто им го прикажува како грдо и ги одвраќа од него, претставувајќи им го во лик различен од неговиот вистински лик. Тој постојано е во таква состојба: шепоти и се повлекува, односно се оддалечува кога слугата ќе се сети на својот Господар и ќе побара Негова помош за да го одбие.

Затоа човек треба да бара засолниште и да се држи цврсто за Господарството на Аллах над сите луѓе. Сите созданија се под Неговото господарство и власт: секое живо суштество е под Негова власт. И треба да се држи цврсто за Неговото божество, заради кое ги создал; тоа не може да им биде исполнето освен ако не се одбрани од злото на нивниот непријател, кој сака да ги одврати од тоа и да застане меѓу нив и него, сакајќи да ги направи свои следбеници, за да бидат од жителите на Огнот. Шепотачот може да биде и од џиновите и од луѓето, затоа и се вели: (од џиновите и луѓето).

Оваа сура опфаќа барање засолниште кај Господарот на луѓето, нивниот Владетел и нивниот Бог, од шејтанот, кој е изворот и основата на сите зла. Меѓу неговите искушенија и зла е тоа што тој шепоти во градите на луѓето: им го разубавува злото и им го прикажува во убав лик, ја поттикнува нивната волја да го направат, а доброто им го прикажува како грдо и ги одвраќа од него, претставувајќи им го во лик различен од неговиот вистински лик. Тој постојано е во таква состојба: шепоти и се повлекува, односно се оддалечува кога слугата ќе се сети на својот Господар и ќе побара Негова помош за да го одбие.

Затоа човек треба да бара засолниште и да се држи цврсто за Господарството на Аллах над сите луѓе. Сите созданија се под Неговото господарство и власт: секое живо суштество е под Негова власт. И треба да се држи цврсто за Неговото божество, заради кое ги создал; тоа не може да им биде исполнето освен ако не се одбрани од злото на нивниот непријател, кој сака да ги одврати од тоа и да застане меѓу нив и него, сакајќи да ги направи свои следбеници, за да бидат од жителите на Огнот. Шепотачот може да биде и од џиновите и од луѓето, затоа и се вели: (од џиновите и луѓето).

Оваа сура опфаќа барање засолниште кај Господарот на луѓето, нивниот Владетел и нивниот Бог, од шејтанот, кој е изворот и основата на сите зла. Меѓу неговите искушенија и зла е тоа што тој шепоти во градите на луѓето: им го разубавува злото и им го прикажува во убав лик, ја поттикнува нивната волја да го направат, а доброто им го прикажува како грдо и ги одвраќа од него, претставувајќи им го во лик различен од неговиот вистински лик. Тој постојано е во таква состојба: шепоти и се повлекува, односно се оддалечува кога слугата ќе се сети на својот Господар и ќе побара Негова помош за да го одбие.

Затоа човек треба да бара засолниште и да се држи цврсто за Господарството на Аллах над сите луѓе. Сите созданија се под Неговото господарство и власт: секое живо суштество е под Негова власт. И треба да се држи цврсто за Неговото божество, заради кое ги создал; тоа не може да им биде исполнето освен ако не се одбрани од злото на нивниот непријател, кој сака да ги одврати од тоа и да застане меѓу нив и него, сакајќи да ги направи свои следбеници, за да бидат од жителите на Огнот. Шепотачот може да биде и од џиновите и од луѓето, затоа и се вели: (од џиновите и луѓето).

Оваа сура опфаќа барање засолниште кај Господарот на луѓето, нивниот Владетел и нивниот Бог, од шејтанот, кој е изворот и основата на сите зла. Меѓу неговите искушенија и зла е тоа што тој шепоти во градите на луѓето: им го разубавува злото и им го прикажува во убав лик, ја поттикнува нивната волја да го направат, а доброто им го прикажува како грдо и ги одвраќа од него, претставувајќи им го во лик различен од неговиот вистински лик. Тој постојано е во таква состојба: шепоти и се повлекува, односно се оддалечува кога слугата ќе се сети на својот Господар и ќе побара Негова помош за да го одбие.

Затоа човек треба да бара засолниште и да се држи цврсто за Господарството на Аллах над сите луѓе. Сите созданија се под Неговото господарство и власт: секое живо суштество е под Негова власт. И треба да се држи цврсто за Неговото божество, заради кое ги создал; тоа не може да им биде исполнето освен ако не се одбрани од злото на нивниот непријател, кој сака да ги одврати од тоа и да застане меѓу нив и него, сакајќи да ги направи свои следбеници, за да бидат од жителите на Огнот. Шепотачот може да биде и од џиновите и од луѓето, затоа и се вели: (од џиновите и луѓето).

Оваа сура опфаќа барање засолниште кај Господарот на луѓето, нивниот Владетел и нивниот Бог, од шејтанот, кој е изворот и основата на сите зла. Меѓу неговите искушенија и зла е тоа што тој шепоти во градите на луѓето: им го разубавува злото и им го прикажува во убав лик, ја поттикнува нивната волја да го направат, а доброто им го прикажува како грдо и ги одвраќа од него, претставувајќи им го во лик различен од неговиот вистински лик. Тој постојано е во таква состојба: шепоти и се повлекува, односно се оддалечува кога слугата ќе се сети на својот Господар и ќе побара Негова помош за да го одбие.

Затоа човек треба да бара засолниште и да се држи цврсто за Господарството на Аллах над сите луѓе. Сите созданија се под Неговото господарство и власт: секое живо суштество е под Негова власт. И треба да се држи цврсто за Неговото божество, заради кое ги создал; тоа не може да им биде исполнето освен ако не се одбрани од злото на нивниот непријател, кој сака да ги одврати од тоа и да застане меѓу нив и него, сакајќи да ги направи свои следбеници, за да бидат од жителите на Огнот. Шепотачот може да биде и од џиновите и од луѓето, затоа и се вели: (од џиновите и луѓето).

Оваа сура опфаќа барање засолниште кај Господарот на луѓето, нивниот Владетел и нивниот Бог, од шејтанот, кој е изворот и основата на сите зла. Меѓу неговите искушенија и зла е тоа што тој шепоти во градите на луѓето: им го разубавува злото и им го прикажува во убав лик, ја поттикнува нивната волја да го направат, а доброто им го прикажува како грдо и ги одвраќа од него, претставувајќи им го во лик различен од неговиот вистински лик. Тој постојано е во таква состојба: шепоти и се повлекува, односно се оддалечува кога слугата ќе се сети на својот Господар и ќе побара Негова помош за да го одбие.

Затоа човек треба да бара засолниште и да се држи цврсто за Господарството на Аллах над сите луѓе. Сите созданија се под Неговото господарство и власт: секое живо суштество е под Негова власт. И треба да се држи цврсто за Неговото божество, заради кое ги создал; тоа не може да им биде исполнето освен ако не се одбрани од злото на нивниот непријател, кој сака да ги одврати од тоа и да застане меѓу нив и него, сакајќи да ги направи свои следбеници, за да бидат од жителите на Огнот. Шепотачот може да биде и од џиновите и од луѓето, затоа и се вели: (од џиновите и луѓето).

И сета благодарност му припаѓа на Аллах, Господарот на световите, на почетокот и на крајот, надворешно и внатрешно. Го молиме Севишниот да ја доврши Својата благодат и да ни ги прости гревовите што застанале меѓу нас и многу од Неговите благодати, како и грешките и страстите што ги одвратиле нашите срца од размислувањето за Неговите знаменија. Се надеваме и очекуваме од Него да не нè лиши од најдоброто што го има кај Него поради злото што го имаме ние, зашто од Аллаховата милост не очајуваат освен неверничките луѓе, а од Неговата милост не губат надеж освен заблудените луѓе.

Аллах нека му подари благослов и мир на Својот Пратеник Мухамед, на неговото семејство и на сите негови другари, со трајни и непрекинати благослови и мир во сите времиња. Благодарноста му припаѓа на Аллах, со чија благодат добрите дела се довршуваат.

Со Негова помош и убаво упатување заврши толкувањето на Книгата на Аллах, од рацете на нејзиниот составувач и писател Абдуррахман ибн Насир ибн Абдуллах, познат како Ибн Саади. Аллах нека му прости нему, на неговите родители и на сите муслимани. Тоа беше на првиот ден од Рабиу-л-евел, во 1344 година по хиџрата на Мухамед, саллаллаху алејхи ве селлем. Заврши, благодарение на Аллах. Не заборавајте да се молите за нив во нивно отсуство.

Тефсир на имамот Ибн Касир

Тафсир на сурите „Ел-Фелек“ и „Ен-Нас“; двете се објавени во Медина.

Имамот Ахмед рекол: Ни раскажа Аффан, нему Хаммад ибн Селеме, нему Асим ибн Бехделе, од Зур ибн Хубејш, кој рекол: Му реков на Убеј ибн Ке‘б: „Ибн Мес‘уд не ги запишува сурите Ел-Фелек и Ен-Нас во својот мусхаф?“ Тој рече: „Сведочам дека Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, ми кажа дека Џибрил, алејхис-селам, му рекол: ‘Кажи: „Барам заштита кај Господарот на зората“’, па јас го кажав тоа. Потоа му рекол: ‘Кажи: „Барам заштита кај Господарот на луѓето“’, па јас го кажав тоа.’ Затоа и ние го кажуваме она што го кажал Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем.“

Ова го пренел и Ебу Бекр ел-Хумејди во својот Муснед, од Суфјан ибн Ујејне, кој рекол: Ни раскажаа Абде ибн Еби Лубабе и Асим ибн Бехделе дека го слушнале Зур ибн Хубејш да рече: Го прашав Убеј ибн Ке‘б за сурите Ел-Фелек и Ен-Нас и му реков: „Ебу ел-Мунзир, твојот брат Ибн Мес‘уд ги брише од мусхафот.“ Тој рече: „Го прашав Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, а тој ми рече: ‘Ми беше речено: „Кажи“, па кажав.’ Затоа и ние велиме како што рече Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем.“

Ахмед рекол: Ни раскажа Веки‘, нему Суфјан, од Асим, од Зур, кој рекол: Го прашав Ибн Мес‘уд за сурите Ел-Фелек и Ен-Нас. Тој рече: „Го прашав Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем, за нив, а тој рече: ‘Ми беше речено, па ви кажав вам; затоа кажувајте ги.’“ Убеј рече: „Пратеникот на Аллах ни ги кажа, па ние ги кажуваме.“

Ел-Бухари рекол: Ни раскажа Али ибн Абдуллах, нему Суфјан, нему Абде ибн Еби Лубабе, од Зур ибн Хубејш — а ни раскажа и Асим, од Зур — кој рекол: Го прашав Убеј ибн Ке‘б: „Ебу ел-Мунзир, твојот брат Ибн Мес‘уд го вели тоа и тоа.“ Тој рече: „Го прашав Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем, а тој рече: ‘Ми беше речено: „Кажи“, па кажав.’ Затоа и ние велиме како што рече Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем.“ Ова го пренеле и Ел-Бухари и Ен-Несаи од Кутејбе, од Суфјан ибн Ујејне, од Абде и Асим ибн Еби ен-Неџуд, од Зур ибн Хубејш, од Убеј ибн Ке‘б, со истиот иснад.

Хафизот Ебу Ја‘ла рекол: Ни раскажа Ел-Езрак ибн Али, нему Хассан ибн Ибрахим, нему Ес-Салт ибн Бехрам, од Ибрахим, од Алкаме, кој рекол: Абдуллах ги бришел сурите Ел-Фелек и Ен-Нас од мусхафот и велел: „На Пратеникот на Аллах му беше наредено со нив да бара заштита, но Абдуллах не ги учеше.“

Абдуллах ибн Ахмед го пренел ова преку хадисот на Ел-А‘меш, од Ебу Исхак, од Абдуррахман ибн Језид, кој рекол: Абдуллах ги бришел сурите Ел-Фелек и Ен-Нас од своите мусхафи и велел: „Тие не се дел од Книгата на Аллах.“ Ел-А‘меш рече: Ни раскажа и Асим, од Зур ибн Хубејш, од Убеј ибн Ке‘б, кој рече: „Го прашавме Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, за нив, а тој рече: ‘Ми беше речено: „Кажи“, па кажав.’“

Меѓу многу учачи на Куранот и правници е познато дека Ибн Мес‘уд не ги запишувал сурите Ел-Фелек и Ен-Нас во својот мусхаф. Можеби не ги слушнал од Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем, и нивното пренесување не му било мутаватир. Потоа, можеби се откажал од својот став и го прифатил ставот на заедницата, бидејќи асхабите, радијаллаху анхум, ги запишале во примероците на мусхафот и ги испратиле така во сите краишта. Аллах нека е пофален и нека Му припаѓа благодарноста.

Муслим во својот Сахих рекол: Ни раскажа Кутејбе, нему Џерир, од Бејан, од Кајс ибн Еби Хазим, од Укбе ибн Амир, дека Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, рекол: „Зар не ги виде ајетите што беа објавени оваа ноќ? Никогаш не се видени слични на нив: ‘Кажи: Барам заштита кај Господарот на зората’ и ‘Кажи: Барам заштита кај Господарот на луѓето’.“ Ова го пренеле и Ахмед и Муслим, како и Ет-Тирмизи и Ен-Несаи, преку Исмаил ибн Еби Халид, од Кајс ибн Еби Хазим, од Укбе, со истиот иснад. Ет-Тирмизи рекол: „Хасен-сахих.“

Друг пат на пренесување: Имамот Ахмед рекол: Ни раскажа Ел-Велид ибн Муслим, нему Ибн Џабир, од Ел-Касим Ебу Абдуррахман, од Укбе ибн Амир, кој рекол: Додека го водев Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, низ еден од тесните планински премини, тој ми рече: „Укбе, зарем нема да се качиш?“ Се загрижив да не станува збор за непослушност, па Пратеникот на Аллах слезе, а јас кратко се качив. Потоа тој повторно се качи и рече: „Укејб, да те научам ли на две од најдобрите сури што луѓето ги читаат?“ Реков: „Секако, Пратенику на Аллах.“

Па ме научи: „Кажи: Барам заштита кај Господарот на зората“ и „Кажи: Барам заштита кај Господарот на луѓето“. Потоа беше повикан намазот, па Пратеникот на Аллах застана напред и ги прочита двете сури. Потоа помина покрај мене и рече: „Како ти се видоа, Укејб? Читај ги секогаш кога ќе легнеш и кога ќе станеш.“

Ова го пренеле Ен-Несаи преку хадисот на Ел-Велид ибн Муслим и Абдуллах ибн ел-Мубарек, и двајцата од Ибн Џабир, со истиот иснад. Ебу Давуд и Ен-Несаи го пренеле и преку Ибн Вехб, од Муавија ибн Салих, од Ел-Ала ибн ел-Харис, од Ел-Касим ибн Абдуррахман, од Укбе, со истиот иснад.

Друг пат на пренесување: Ахмед рекол: Ни раскажа Ебу Абдуррахман, нему Саид ибн Еби Ејјуб, кој ми раскажа: Језид ибн Абдулазиз ер-Ру‘ајни и Ебу Мерхум, од Језид ибн Мухаммед ел-Куреши, од Али ибн Рабах, од Укбе ибн Амир, кој рекол: Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, ми нареди да ги читам сурите за барање заштита по секој намаз. Ебу Давуд, Ет-Тирмизи и Ен-Несаи го пренеле ова преку повеќе патишта од Али ибн Еби Рабах. Ет-Тирмизи рекол: „Гариб.“

Друг пат на пренесување: Ахмед рекол: Ни раскажа Јахја ибн Исхак, нему Ибн Лехија, од Мешрах ибн Хаан, од Укбе ибн Амир, кој рекол: Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, ми рече: „Читај ги сурите Ел-Фелек и Ен-Нас, зашто нема да прочиташ нешто слично на нив.“ Овој хадис го пренел единствено Ахмед.

Друг пат на пренесување: Ахмед рекол: Ни раскажа Хејве ибн Шурејх, нему Бекије, нему Бухејр ибн Са‘д, од Халид ибн Ма‘дан, од Џубејр ибн Нуфејр, од Укбе ибн Амир, кој рекол: На Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, му беше подарена сиво-бела мазга. Тој се качи на неа, а Укбе ја водеше. Пратеникот на Аллах рече: „Прочитај: ‘Кажи: Барам заштита кај Господарот на зората’.“ Тој повторно ми рече да ја прочитам, сè додека не ја прочитав.

Потоа забележа дека не ѝ придавав големо значење и рече: „Можеби ја потцени? Никогаш не си станал да се молиш со нешто слично на неа.“ Ен-Несаи го пренел од Амр ибн Усман, од Бекије, со истиот иснад. Ен-Несаи го пренел и преку хадисот на Ес-Севри, од Муавија ибн Салих, од Абдуррахман ибн Џубејр ибн Нуфејр, од татко му, од Укбе ибн Амир, дека го прашал Пратеникот на Аллах за сурите Ел-Фелек и Ен-Нас, па го спомнал сличното предание.

Друг пат на пренесување: Ен-Несаи рекол: Ни извести Мухаммед ибн Абдула, нему Ел-Му‘темир, кој рече: Го слушнав Ен-Ну‘ман, од Зијад Ебу ел-Есед, од Укбе ибн Амир, дека Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, рекол: „Луѓето не побарале заштита со нешто слично на овие две: ‘Кажи: Барам заштита кај Господарот на зората’ и ‘Кажи: Барам заштита кај Господарот на луѓето’.“

Друг пат на пренесување: Ен-Несаи рекол: Ни раскажа Кутејбе, нему Ел-Лејс, од Ибн Аџлан, од Саид ел-Макбери, од Укбе ибн Амир, кој рекол: Одев со Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, а тој рече: „Укбе, кажи.“ Реков: „Што да кажам?“ Тој замолкна. Потоа рече: „Кажи.“

Реков: „Што да кажам, Пратенику на Аллах?“ Тој замолкна, па реков: „Аллаху, врати ми го повторно тоа.“ Тој рече: „Укбе, кажи.“ Реков: „Што да кажам, Пратенику на Аллах?“ Тој рече: „‘Кажи: Барам заштита кај Господарот на зората’“, па ја читав додека не стигнав до крајот.

Потоа рече: „Кажи.“ Реков: „Што да кажам, Пратенику на Аллах?“ Тој рече: „‘Кажи: Барам заштита кај Господарот на луѓето’“, па ја читав додека не стигнав до крајот. Тогаш Пратеникот на Аллах рече: „Никој не побарал нешто со кое би барал подобро од овие две, ниту некој барал заштита со нешто подобро од нив.“

Друг пат на пренесување: Ен-Несаи рекол: Ни извести Мухаммед ибн Јесар, нему Абдуррахман, нему Муавија, од Ел-Ала ибн ел-Харис, од Мекхул, од Укбе ибн Амир, дека Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, ги прочитал двете сури во сабахскиот намаз.

Друг пат на пренесување: Ен-Несаи рекол: Ни раскажа Кутејбе, нему Ел-Лејс, од Језид ибн Еби Хабиб, од Ебу Имран Еслам, од Укбе ибн Амир, кој рекол: Го следев Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, додека јаваше. Ја ставив раката врз неговото стапало и реков: „Научи ме на сурата Худ или сурата Јусуф.“ Тој рече: „Нема да прочиташ ништо покорисно кај Аллах од: ‘Кажи: Барам заштита кај Господарот на зората’.“

Друг хадис: Ен-Несаи рекол: Ни извести Махмуд ибн Халид, нему Ел-Велид, нему Ебу Амр ел-Евзаи, од Јахја ибн Еби Кетир, од Мухаммед ибн Ибрахим ибн ел-Харис, од Ебу Абдуллах, од Ибн Аиш ел-Џухени, дека Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, му рекол: „Ибн Аиш, сакаш ли да те упатам — или да ти кажам — на најдоброто со кое оние што бараат заштита можат да бараат заштита?“ Тој рече: „Да, Пратенику на Аллах.“ Пратеникот рече: „‘Кажи: Барам заштита кај Господарот на зората’ и ‘Кажи: Барам заштита кај Господарот на луѓето’ — овие две сури.“

Ова се толку многу патишта на пренесување од Укбе што се речиси мутаватир; според многу хадиски истражувачи, тие даваат сигурно знаење. Претходно се спомна и преданието од Судеј ибн Аџлан и Ферве ибн Муџахид, од него, дека Пратеникот рекол: „Да ве научам ли на три сури слични на кои не се објавени ниту во Тевратот, ниту во Инџилот, ниту во Зебурот, ниту во Фурканот? ‘Кажи: Тој е Аллах, Еден’, ‘Кажи: Барам заштита кај Господарот на зората’ и ‘Кажи: Барам заштита кај Господарот на луѓето’.“

Друг хадис: Имамот Ахмед рекол: Ни раскажа Исмаил, нему Ел-Џурери, од Ебул-Ала, дека еден човек рекол: Бевме со Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, на патување. Луѓето се менуваа во јавањето, а имавме малку средства за возење. Дојде ред Пратеникот на Аллах да се качи, а потоа и мојот ред; ме стигна, ме удри по рамото и рече: „‘Кажи: Барам заштита кај Господарот на зората’.“ Пратеникот на Аллах ја прочита, а јас ја читав заедно со него.

Потоа рече: „‘Кажи: Барам заштита кај Господарот на луѓето’.“ Пратеникот на Аллах ја прочита, а јас ја читав заедно со него. Потоа рече: „Кога ќе клањаш, читај ги двете.“ Очигледно овој човек бил Укбе ибн Амир, а Аллах најдобро знае.

Ен-Несаи го пренел преку Ја‘куб ибн Ибрахим, од Ибн Улејје, со истиот иснад.

Друг хадис: Ен-Несаи рекол: Ни извести Мухаммед ибн ел-Мусенна, нему Мухаммед ибн Џафер, од Абдуллах ибн Саид, кој ми раскажа: Језид ибн Руман, од Укбе ибн Амир, од Абдуллах ел-Еслеми — тој е Ибн Унејс — дека Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, ја ставил раката на неговите гради, па му рекол: „Кажи.“ Не знаев што да кажам, па повторно ми рече: „Кажи.“ Реков: „Кажи: Тој е Аллах, Еден.“ Потоа ми рече: „Кажи.“

Реков: „Барам заштита кај Господарот на зората од злото на она што го создал“, сè додека не ја завршив. Потоа ми рече: „Кажи.“ Реков: „Кажи: Барам заштита кај Господарот на луѓето“, сè додека не ја завршив. Тогаш Пратеникот на Аллах рече: „Вака барај заштита.

Оние што бараат заштита никогаш не побарале со нешто слично на овие сури.“

Друг хадис: Ен-Несаи рекол: Ни извести Амр ибн Али Ебу Хафс, нему Бедел, нему Шеддад ибн Саид Ебу Талха, нему Саид ел-Џурери, нему Ебу Надра, од Џабир ибн Абдуллах, кој рекол: Пратеникот на Аллах ми рече: „Читај, Џабире.“ Реков: „Што да читам, нека ми се жртвуваат татко ми и мајка ми за тебе?“ Тој рече: „Читај: ‘Кажи: Барам заштита кај Господарот на зората’ и ‘Кажи: Барам заштита кај Господарот на луѓето’.“ Ги прочитав, а тој рече: „Читај ги; нема да прочиташ нешто слично на нив.“

Претходно беше споменат хадисот на Аиша дека Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, ги читаше овие сури, дуваше во дланките и со нив ги поминуваше главата, лицето и предниот дел од телото.

Имамот Малик рекол: Од Ибн Шихаб, од Урве, од Аиша: Кога Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, ќе се разболел, ги читаше сурите за барање заштита над себе и дуваше. Кога болката му се засили, јас му ги читав и со неговата рака го поминував телото, надевајќи се на нејзиниот благослов.

Ел-Бухари го пренел преку Абдуллах ибн Јусуф; Муслим преку Јахја ибн Јахја; Ебу Давуд преку Ел-Ка‘неби; Ен-Несаи преку Кутејбе — а исто така и преку Ибн ел-Касим и Иса ибн Јунус — и Ибн Маџе преку Ма‘н и Бишр ибн Умер. Сите осум го пренеле од Малик со истиот иснад.

На крајот од сурата „Нун“ претходно беше споменат хадисот на Ебу Надра, од Ебу Саид: Пратеникот на Аллах барал заштита од погледот на џиновите и од човечкиот поглед. Кога беа објавени сурите Ел-Фелек и Ен-Нас, почна да ги користи нив, а го остави сето друго. Ова го пренеле Ет-Тирмизи, Ен-Несаи и Ибн Маџе. Ет-Тирмизи рекол: „Хадисот е хасен.“

Ибн Еби Хатим рекол: Ни раскажа Ахмед ибн Исам, нему Ебу Ахмед ез-Зубејри, нему Хасан ибн Салих, од Абдуллах ибн Мухаммед ибн Акил, од Џабир, кој рекол: „Ел-Фелек е зората.“ Ел-Авфи пренесува од Ибн Аббас: „Ел-Фелек е зората.“ Истото е пренесено и од Муџахид, Саид ибн Џубејр, Абдуллах ибн Мухаммед ибн Акил, Ел-Хасан, Катаде, Мухаммед ибн Ке‘б ел-Курази, Ибн Зејд и Малик, од Зејд ибн Еслем.

Ел-Курази, Ибн Зејд и Ибн Џерир рекле дека тоа е како зборовите на Возвишениот: „Тој ја разденува зората.“ (Ел-Енам, 96)

Али ибн Еби Талха пренесува од Ибн Аббас дека „Ел-Фелек“ значи создадените суштества. Истото го кажал и Ед-Даххак: Аллах му наредил на Својот Пратеник да бара заштита од сето создание.

Ке‘б ел-Ахбар рекол: „Ел-Фелек“ е место во Џехеннемот; кога ќе се отвори, сите жители на Огнот ќе завикаат поради неговата силна жештина. Ова го пренел Ибн Еби Хатим, па рекол: Ни раскажа татко ми, нему Сухејл ибн Усман, од еден човек кого го именувал, од Ес-Судди, од Зејд ибн Али, од неговите татковци, кои рекле: „Ел-Фелек“ е дупка во длабочините на Џехеннемот, покриена со капак. Кога ќе се открие, од неа ќе излезе оган, а Џехеннемот ќе завика поради силната жештина на она што излегува од неа. Слично е пренесено и од Амр ибн Абесе, Ес-Судди и други.

За ова има и чуден хадис припишан на Пратеникот. Ибн Џерир рекол: Ми раскажа Исхак ибн Вехб ел-Васити, нему Мес‘уд ибн Муса ибн Мешкан ел-Васити, нему Наср ибн Хузејме ел-Хорасани, од Шу‘ајб ибн Сафван, од Мухаммед ибн Ке‘б ел-Курази, од Ебу Хурејре, од Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем, кој рекол: „Ел-Фелек е дупка во Џехеннемот, покриена.“ Неговиот иснад е чуден и не е веродостојно припишувањето кон Пратеникот.

Ебу Абдуррахман ел-Хубули рекол: „Ел-Фелек“ е едно од имињата на Џехеннемот. Ибн Џерир рекол: Точен е првиот став — дека тоа е зората. Ова е исправниот став и го избрал Ел-Бухари, рахимехуллах, во својот Сахих.

„И од злото на мракот кога ќе настапи.“ Муџахид рекол: „Мракот кога ќе настапи“ е заоѓањето на сонцето. Ел-Бухари го пренел ова од него, а го пренел и Ибн Еби Неџих од Муџахид. Истото го кажале Ибн Аббас, Мухаммед ибн Ке‘б ел-Курази, Ед-Даххак, Хусајф, Ел-Хасан и Катаде: тоа е ноќта кога ќе се приближи со својот мрак.

Ез-Зухри рекол: „И од злото на мракот кога ќе настапи“ значи сонцето кога ќе зајде. Атија и Катаде рекле: „Кога ќе настапи ноќта“ значи кога ќе мине. Ебу ел-Мухазим пренесува од Ебу Хурејре дека „и од злото на мракот кога ќе настапи“ значи ѕвезда. Ибн Зејд рекол: Арапите велеле дека „мракот“ е падот на Сурејја; болестите и чумите се зголемувале кога таа се појавувала, а се намалувале кога ќе изгрела.

Ибн Џерир рекол: Овие имаат предание за тоа. Ми раскажа Наср ибн Али, нему Беккар ибн Абдуллах — внукот на Хеммам — нему Мухаммед ибн Абдулазиз ибн Умер ибн Абдуррахман ибн Ауф, од татко му, од Ебу Селеме, од Ебу Хурејре, од Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем, дека за зборовите „И од злото на мракот кога ќе настапи“ рекол: „Тоа е ѕвездата што се губи во мракот.“ Велам: Овој хадис не е веродостојно припишан на Пратеникот.

Ибн Џерир рекол: Други велат дека тоа е месечината. Велам: Основа на ставот на оние што го велат тоа е преданието што го пренел Имамот Ахмед: Ни раскажа Ебу Давуд ел-Хафери, од Ибн Еби Зиб, од Ел-Харис, од Ебу Селеме, кој рекол: Аиша, радијаллаху анха, рече: Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, ме фати за рака и ми ја покажа месечината кога изгреваше, па рече: „Барај заштита кај Аллах од злото на овој мрак кога ќе настапи.“

Ет-Тирмизи и Ен-Несаи го пренеле во своите книги за тафсир, преку Мухаммед ибн Абдуррахман ибн Еби Зиб, од неговиот вујко Ел-Харис ибн Абдуррахман, со истиот иснад. Ет-Тирмизи рекол: „Хасен-сахих.“ Во неговата верзија стои: „Барај заштита кај Аллах од злото на ова, зашто ова е мракот кога ќе настапи.“ Во верзијата на Ен-Несаи стои: „Барај заштита кај Аллах од злото на ова; ова е мракот кога ќе настапи.“

Приврзаниците на првиот став, дека тоа е ноќта кога ќе се спушти, велат: Ова не е во спротивност со нашиот став, бидејќи месечината е знак на ноќта, и нејзината власт се јавува само во неа. И ѕвездите светат само ноќе. Значи, ова се враќа на она што го кажавме, а Аллах најдобро знае.

Зборовите на Возвишениот: „И од злото на оние што дуваат во јазлите.“ Муџахид, Икрима, Ел-Хасан, Катаде и Ед-Даххак рекле дека се мисли на вештерките. Муџахид рекол: Тоа се случува кога ги изговараат своите баења и дуваат во јазлите.

Ибн Џерир рекол: Ни раскажа Ибн Абдула, нему Ибн Севр, од Ме‘мер, од Ибн Тавус, од татко му, кој рекол: „Нема ништо поблиску до ширкот од баењето против змиите и лудите.“

Во друг хадис стои дека Џибрил дошол кај Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, и рекол: „Мухаммеде, дали се жалиш?“ Тој одговорил: „Да.“ Џибрил рекол: „Во името на Аллах те лекувам од секоја болест што те мачи, и од злото на секој завидливец и поглед. Аллах нека те излекува.“

Можеби ова се однесувало на неговата болест, алејхис-селам, кога бил маѓепсан. Потоа Аллах Возвишениот му дал здравје и го излекувал, а заговорот на завидливите еврејски вештери се свртел против нив самите; нивното уништување го направил последица на нивните сплетки и ги разобличил. Но, и покрај тоа, Пратеникот на Аллах не ги прекорил ниту еден ден; Аллах му беше доволен, го излекува и му даде здравје.

Имамот Ахмед рекол: Ни раскажа Ебу Муавија, нему Ел-А‘меш, од Језид ибн Хајјан, од Зејд ибн Еркам, кој рекол: Евреин го маѓепсал Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, па тој неколку дена се жалел на болки. Тогаш дошол Џибрил и рекол: „Еден Евреин те маѓепсал; ти направил јазли во таков и таков бунар. Испрати некого да ги донесе.“ Пратеникот на Аллах испратил луѓе, па тие го извадиле предметот.

Кога го донеле, тој ги одврзал јазлите. Потоа Пратеникот на Аллах станал како да се ослободил од врзани јажиња. Не му го спомнал тоа на Еврејот, ниту го погледнал строго, сè до неговата смрт.

Ова го пренел и Ен-Несаи од Ханнад, од Ебу Муавија Мухаммед ибн Хазим ед-Дарир.

Ел-Бухари во „Книгата за медицината“ од својот Сахих рекол: Ни раскажа Абдуллах ибн Мухаммед, кој рече: Го слушнав Суфјан ибн Ујејне да вели: „Прв што ни го пренесе ова беше Ибн Џурејџ. Тој рече: Ми раскажа семејството на Урве, од Урве.“ Го прашав Хишам за тоа, па тој ни раскажа од татко му, од Аиша, која рекла: Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, бил маѓепсан, до таа мера што си замислувал дека имал односи со сопругите, иако тоа не го сторил. Суфјан рекол: „Ова е најсилниот вид магија кога ќе дојде до тоа.“

Пратеникот рекол: „Аиша, знаеш ли дека Аллах ме упати во однос на она за што Го прашував? Ми дојдоа двајца мажи; едниот седна кај мојата глава, а другиот кај моите нозе. Оној кај главата му рече на другиот: ‘Што му е на човеков?’ Тој рече: ‘Маѓепсан е.’

Првиот праша: ‘Кој го маѓепсал?’ Тој одговори: ‘Лебид ибн ел-А‘сам, човек од племето Бену Зурек, сојузник на Евреите и лицемер.’ Првиот праша: ‘Со што?’ Тој одговори: ‘Со чешел и влакна.’ Првиот праша: ‘Каде се?’ Тој одговори: ‘Во лушпата на машката палма, под каменот во бунарот Зерван.’“

Аиша рече: Тој отишол до бунарот и го извадил предметот, па рекол: „Ова е бунарот што ми беше покажан. Водата му изгледа како вода во која се натопила кана, а палмите му се како глави на шејтаните.“ Потоа предметот бил изваден. Јас прашав: „Зошто да не побараме да се разврзе?“

Тој рече: „Аллах ме излекува, а не сакам да предизвикам зло меѓу луѓето.“

Ел-Бухари го поткрепил ова со предание од Иса ибн Јунус, Ебу Дамра Енес ибн Ијад, Ебу Усама и Јахја ел-Каттан. Во него стои: „Таа рекла: Дотаму дошло што му се привидувало дека направил нешто, а всушност не го направил.“ Во нивното предание стои и: „Наредил бунарот да биде затрупан.“ Спомнал дека од Хишам го пренеле и Ибн Еби ез-Зинад и Ел-Лејс ибн Са‘д.

Муслим го пренел преку Ебу Усама Хаммад ибн Усама и Абдуллах ибн Нумејр. Ахмед го пренел од Аффан, од Вухејб, од Хишам, со истиот иснад.

Имамот Ахмед го пренел и од Ибрахим ибн Халид, од Рабах, од Ме‘мер, од Хишам, од татко му, од Аиша, која рекла: Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, поминал шест месеци мислејќи дека имал односи, но не ги имал. Дошле два ангела; едниот седнал кај неговата глава, а другиот кај неговите нозе. Едниот му рекол на другиот: „Што му е?“ Тој одговорил: „Маѓепсан е.“

Праша: „Кој го маѓепсал?“ Тој одговорил: „Лебид ибн ел-А‘сам“, па го спомнал остатокот од хадисот.

Учителот и толкувач Ес-Са‘алеби во својот тафсир рекол: Ибн Аббас и Аиша, радијаллаху анхума, рекле: Едно еврејско момче му служело на Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем. Евреите му приоѓале и постојано го убедувале, сè додека не зело влакна од косата на Пратеникот и неколку заби од неговиот чешел, па им ги дало на Евреите. Тие со нив го маѓепсале. Тоа го направил еден од нив, кого го викале Ибн ел-А‘сам, а потоа го скрил во бунарот на Бену Зурек, наречен Зерван.

Пратеникот на Аллах се разболел, косата му опаѓала и шест месеци мислел дека имал односи со сопругите, но не ги имал. Почнал да слабее, не знаејќи што го снашло. Додека спиел, му дошле два ангела; едниот седнал кај главата, а другиот кај нозете. Оној кај нозете му рекол на оној кај главата: „Што му е на човеков?“

Тој одговорил: „Маѓепсан е.“ Праша: „Што е магијата?“ Тој одговорил: „Магија.“ Праша: „Кој го маѓепсал?“ Тој одговорил: „Лебид ибн ел-А‘сам, Евреин.“ Праша: „Со што го маѓепсал?“ Тој одговорил: „Со чешел и влакна.“ Праша: „Каде се?“

Тој одговорил: „Во лушпата на машката палма, под каменот во бунарот Зерван.“ Лушпата е обвивката на палмовиот плод, а каменот е испакнат камен на дното на бунарот на кој застанува човекот што ја вади водата.

Пратеникот на Аллах се разбудил исплашен и рекол: „Аиша, зар не знаеше дека Аллах ме извести за мојата болест?“ Потоа го испратил Али, Ез-Зубејр и Аммар ибн Јасир. Тие ја испумпале водата од бунарот; изгледала како вода натопена со кана. Потоа го кренале каменот и ја извадиле лушпата.

Во неа имало влакна од неговата коса и заби од чешелот. Имало и конец со дванаесет јазли, во кои биле забодени игли.

Тогаш Аллах Возвишениот ги објавил двете сури. Секојпат кога Пратеникот ќе прочитал ајет, една јазла се разврзувала. Кога се разврзала последната јазла, Пратеникот на Аллах почувствувал олеснување и станал како да се ослободил од врзани јажиња. Џибрил, алејхис-селам, велел: „Во името на Аллах те лекувам од сè што ти нанесува зло, од завидливец и од поглед.

Аллах нека те излекува.“ Тие рекле: „Пратенику на Аллах, да го фатиме ли злобникот и да го убиеме?“ Пратеникот на Аллах рекол: „Аллах веќе ме излекува; не сакам да предизвикам зло меѓу луѓето.“

Вака го навел без иснад. Во него има невообичаени детали, а некои се многу сомнителни; некои делови, пак, имаат поткрепа во претходните преданија. Аллах најдобро знае.

Зборовите на Возвишениот: „Од злото на она што го создал“ значат: од злото на сите созданија. Сабит ел-Бунани и Ел-Хасан ел-Басри рекле: Џехеннемот, Иблис и неговото потомство се меѓу созданијата.

Зборовите: „И од злото на оние што дуваат во јазлите.“ Муџахид, Икрима, Ел-Хасан, Катаде и Ед-Даххак рекле дека се мисли на вештерките. Муџахид рекол: Тоа се случува кога ги изговараат своите баења и дуваат во јазлите.

Ибн Џерир рекол: Ни раскажа Ибн Абдула, нему Ибн Севр, од Ме‘мер, од Ибн Тавус, од татко му, кој рекол: „Нема ништо поблиску до ширкот од баењето против змиите и лудите.“

Во друг хадис стои дека Џибрил дошол кај Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, и рекол: „Мухаммеде, дали се жалиш?“ Тој одговорил: „Да.“ Џибрил рекол: „Во името на Аллах те лекувам од секоја болест што те мачи, и од злото на секој завидливец и поглед. Аллах нека те излекува.“

Можеби ова се однесувало на неговата болест, алејхис-селам, кога бил маѓепсан. Потоа Аллах Возвишениот му дал здравје и го излекувал, а заговорот на завидливите еврејски вештери се свртел против нив самите; нивното уништување го направил последица на нивните сплетки и ги разобличил. Но, и покрај тоа, Пратеникот на Аллах не ги прекорил ниту еден ден; Аллах му беше доволен, го излекува и му даде здравје.

Имамот Ахмед рекол: Ни раскажа Ебу Муавија, нему Ел-А‘меш, од Језид ибн Хајјан, од Зејд ибн Еркам, кој рекол: Евреин го маѓепсал Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, па тој неколку дена се жалел на болки. Тогаш дошол Џибрил и рекол: „Еден Евреин те маѓепсал; ти направил јазли во таков и таков бунар. Испрати некого да ги донесе.“ Пратеникот на Аллах испратил луѓе, па тие го извадиле предметот.

Кога го донеле, тој ги одврзал јазлите. Потоа Пратеникот на Аллах станал како да се ослободил од врзани јажиња. Не му го спомнал тоа на Еврејот, ниту го погледнал строго, сè до неговата смрт.

Ова го пренел и Ен-Несаи од Ханнад, од Ебу Муавија Мухаммед ибн Хазим ед-Дарир.

Ел-Бухари во „Книгата за медицината“ од својот Сахих рекол: Ни раскажа Абдуллах ибн Мухаммед, кој рече: Го слушнав Суфјан ибн Ујејне да вели: „Прв што ни го пренесе ова беше Ибн Џурејџ. Тој рече: Ми раскажа семејството на Урве, од Урве.“ Го прашав Хишам за тоа, па тој ни раскажа од татко му, од Аиша, која рекла: Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, бил маѓепсан, до таа мера што си замислувал дека имал односи со сопругите, иако тоа не го сторил. Суфјан рекол: „Ова е најсилниот вид магија кога ќе дојде до тоа.“

Пратеникот рекол: „Аиша, знаеш ли дека Аллах ме упати во однос на она за што Го прашував? Ми дојдоа двајца мажи; едниот седна кај мојата глава, а другиот кај моите нозе. Оној кај главата му рече на другиот: ‘Што му е на човеков?’ Тој рече: ‘Маѓепсан е.’

Првиот праша: ‘Кој го маѓепсал?’ Тој одговори: ‘Лебид ибн ел-А‘сам, човек од племето Бену Зурек, сојузник на Евреите и лицемер.’ Првиот праша: ‘Со што?’ Тој одговори: ‘Со чешел и влакна.’ Првиот праша: ‘Каде се?’ Тој одговори: ‘Во лушпата на машката палма, под каменот во бунарот Зерван.’“

Аиша рече: Тој отишол до бунарот и го извадил предметот, па рекол: „Ова е бунарот што ми беше покажан. Водата му изгледа како вода во која се натопила кана, а палмите му се како глави на шејтаните.“ Потоа предметот бил изваден. Јас прашав: „Зошто да не побараме да се разврзе?“

Тој рече: „Аллах ме излекува, а не сакам да предизвикам зло меѓу луѓето.“

Ел-Бухари го поткрепил ова со предание од Иса ибн Јунус, Ебу Дамра Енес ибн Ијад, Ебу Усама и Јахја ел-Каттан. Во него стои: „Таа рекла: Дотаму дошло што му се привидувало дека направил нешто, а всушност не го направил.“ Во нивното предание стои и: „Наредил бунарот да биде затрупан.“ Спомнал дека од Хишам го пренеле и Ибн Еби ез-Зинад и Ел-Лејс ибн Са‘д.

Муслим го пренел преку Ебу Усама Хаммад ибн Усама и Абдуллах ибн Нумејр. Ахмед го пренел од Аффан, од Вухејб, од Хишам, со истиот иснад.

Имамот Ахмед го пренел и од Ибрахим ибн Халид, од Рабах, од Ме‘мер, од Хишам, од татко му, од Аиша, која рекла: Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, поминал шест месеци мислејќи дека имал односи, но не ги имал. Дошле два ангела; едниот седнал кај неговата глава, а другиот кај неговите нозе. Едниот му рекол на другиот: „Што му е?“ Тој одговорил: „Маѓепсан е.“

Праша: „Кој го маѓепсал?“ Тој одговорил: „Лебид ибн ел-А‘сам“, па го спомнал остатокот од хадисот.

Учителот и толкувач Ес-Са‘алеби во својот тафсир рекол: Ибн Аббас и Аиша, радијаллаху анхума, рекле: Едно еврејско момче му служело на Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем. Евреите му приоѓале и постојано го убедувале, сè додека не зело влакна од косата на Пратеникот и неколку заби од неговиот чешел, па им ги дало на Евреите. Тие со нив го маѓепсале. Тоа го направил еден од нив, кого го викале Ибн ел-А‘сам, а потоа го скрил во бунарот на Бену Зурек, наречен Зерван.

Пратеникот на Аллах се разболел, косата му опаѓала и шест месеци мислел дека имал односи со сопругите, но не ги имал. Почнал да слабее, не знаејќи што го снашло. Додека спиел, му дошле два ангела; едниот седнал кај главата, а другиот кај нозете. Оној кај нозете му рекол на оној кај главата: „Што му е на човеков?“

Тој одговорил: „Маѓепсан е.“ Праша: „Што е магијата?“ Тој одговорил: „Магија.“ Праша: „Кој го маѓепсал?“ Тој одговорил: „Лебид ибн ел-А‘сам, Евреин.“ Праша: „Со што го маѓепсал?“ Тој одговорил: „Со чешел и влакна.“ Праша: „Каде се?“

Тој одговорил: „Во лушпата на машката палма, под каменот во бунарот Зерван.“ Лушпата е обвивката на палмовиот плод, а каменот е испакнат камен на дното на бунарот на кој застанува човекот што ја вади водата.

Пратеникот на Аллах се разбудил исплашен и рекол: „Аиша, зар не знаеше дека Аллах ме извести за мојата болест?“ Потоа го испратил Али, Ез-Зубејр и Аммар ибн Јасир. Тие ја испумпале водата од бунарот; изгледала како вода натопена со кана. Потоа го кренале каменот и ја извадиле лушпата.

Во неа имало влакна од неговата коса и заби од чешелот. Имало и конец со дванаесет јазли, во кои биле забодени игли.

Тогаш Аллах Возвишениот ги објавил двете сури. Секојпат кога Пратеникот ќе прочитал ајет, една јазла се разврзувала. Кога се разврзала последната јазла, Пратеникот на Аллах почувствувал олеснување и станал како да се ослободил од врзани јажиња. Џибрил, алејхис-селам, велел: „Во името на Аллах те лекувам од сè што ти нанесува зло, од завидливец и од поглед.

Аллах нека те излекува.“ Тие рекле: „Пратенику на Аллах, да го фатиме ли злобникот и да го убиеме?“ Пратеникот на Аллах рекол: „Аллах веќе ме излекува; не сакам да предизвикам зло меѓу луѓето.“

Вака го навел без иснад. Во него има невообичаени детали, а некои се многу сомнителни; некои делови, пак, имаат поткрепа во претходните преданија. Аллах најдобро знае.

Зборовите на Возвишениот: „Од злото на она што го создал“ значат: од злото на сите созданија. Сабит ел-Бунани и Ел-Хасан ел-Басри рекле: Џехеннемот, Иблис и неговото потомство се меѓу созданијата.

Саид ибн Џубејр пренесува од Ибн Аббас за зборовите „шепотникот што се повлекува“: Тоа е шејтанот што се прилепува до срцето на синот Адемов. Кога тој ќе стане невнимателен и заборавен, шејтанот му шепоти; кога ќе го спомне Аллах, шејтанот се повлекува. Истото го кажале Муџахид и Катаде.

Ел-Му‘темир ибн Сулејман пренесува од татко му: Ми беше кажано дека шејтанот, односно шепотникот, му шепоти на срцето на синот Адемов кога е тажен и кога е радосен; кога ќе го спомне Аллах, тој се повлекува.

Ел-Авфи пренесува од Ибн Аббас за зборот „шепотникот“: Тоа е шејтанот. Тој наредува, а кога ќе му се покоруваат, се повлекува.

Ова се три својства на Господарот, Возвишен и Возвеличен: господарство, власт и божество. Тој е Господар, Владетел и Бог на сè. Сите нешта се Негови созданија, Негова сопственост и Негови робови. Затоа на оној што бара заштита му е наредено да бара заштита кај Оној што ги поседува овие својства, од злото на шепотникот што се повлекува — шејтанот задолжен за човекот.

Нема никој од синовите на Адем, а да нема придружник што му ги разубавува грешните дела и вложува максимален напор да го расипе. Зачуван е оној кого Аллах го зачувал.

Во веродостојниот хадис е утврдено: „Нема никој од вас, а да не му е одреден придружник.“ Асхабите прашале: „А ти, Пратенику на Аллах?“ Тој одговорил: „И јас, но Аллах ми помогна против него, па тој го прифати исламот и не ми наредува ништо освен добро.“

Во Сахих е утврдено и преданието од Енес за посетата на Сафиија на Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем, додека бил во и‘тикаф, и за тоа како ноќе излегол со неа за да ја придружи до нејзиниот дом. Го сретнале двајца мажи од енсарите. Кога го виделе Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем, побрзале да заминат, но тој им рекол: „Почекајте, таа е Сафиија, ќерката на Хујеј.“ Тие рекле: „Славен нека е Аллах, Пратенику на Аллах!“

Тој рекол: „Шејтанот тече низ синот Адемов како што тече крвта, и се исплашив да не фрли нешто — или зло — во вашите срца.“

Хафизот Ебу Ја‘ла ел-Мевсили рекол: Ни раскажа Мухаммед ибн Бахр, нему Ади ибн Еби Амаре, нему Зијад ен-Нумејри, од Енес ибн Малик, дека Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, рекол: „Шејтанот ја ставил својата муцка врз срцето на синот Адемов. Кога тој ќе го спомне Аллах, шејтанот се повлекува; кога ќе заборави, го голта неговото срце. Тоа е шепотникот што се повлекува.“ Ова е гариб.

Имамот Ахмед рекол: Ни раскажа Мухаммед ибн Џафер, нему Шу‘бе, од Асим, кој рече: Го слушнав Ебу Темиме да раскажува од човекот што јаваше зад Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем: Магарето на Пратеникот се сопна, па реков: „Шејтанот нека пропадне!“ Пратеникот рече: „Не вели: ‘Шејтанот нека пропадне’, зашто ако го кажеш тоа, тој ќе се возгордее и ќе рече: ‘Со својата сила го соборив.’ Но ако речеш: ‘Во името на Аллах’, тој ќе се смали додека не стане како мува.“ Ова го пренел единствено Ахмед.

Неговиот иснад е добар и силен. Во него има доказ дека кога срцето го спомнува Аллах, шејтанот се смалува и е совладан, а кога не Го спомнува, тој се возгордејува и победува.

Имамот Ахмед рекол: Ни раскажа Ебу Бекр ел-Ханефи, нему Ед-Даххак ибн Усман, од Саид ел-Макбери, од Ебу Хурејре, дека Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, рекол: „Кога некој од вас ќе биде во џамијата, шејтанот ќе му дојде и ќе му се залепи како што човекот ја врзува својата јавачка. Кога ќе му се покори, ќе го стегне — или ќе му стави узда.“ Ебу Хурејре рече: Го гледате тоа: оној што е стегнат го гледате наведнат — така — и не го спомнува Аллах; а оној кому му е ставена узда ја држи устата отворена и не го спомнува Аллах Возвишениот. Ова го пренел единствено Ахмед.

Дали ова се однесува само на синовите на Адем, како што очигледно изгледа, или ги опфаќа и луѓето и џиновите? За тоа има два става. Тие би биле вклучени во зборот „луѓето“ поради преовладување на едната категорија. Ибн Џерир рекол: Зборот „мажи“ се употребил и за џиновите, па не е чудно и нив да ги нарекуваат „луѓе“.

Ова се три својства на Господарот, Возвишен и Возвеличен: господарство, власт и божество. Тој е Господар, Владетел и Бог на сè. Сите нешта се Негови созданија, Негова сопственост и Негови робови. Затоа на оној што бара заштита му е наредено да бара заштита кај Оној што ги поседува овие својства, од злото на шепотникот што се повлекува — шејтанот задолжен за човекот.

Нема никој од синовите на Адем, а да нема придружник што му ги разубавува грешните дела и вложува максимален напор да го расипе. Зачуван е оној кого Аллах го зачувал.

Во веродостојниот хадис е утврдено: „Нема никој од вас, а да не му е одреден придружник.“ Асхабите прашале: „А ти, Пратенику на Аллах?“ Тој одговорил: „И јас, но Аллах ми помогна против него, па тој го прифати исламот и не ми наредува ништо освен добро.“

Во Сахих е утврдено и преданието од Енес за посетата на Сафиија на Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем, додека бил во и‘тикаф, и за тоа како ноќе излегол со неа за да ја придружи до нејзиниот дом. Го сретнале двајца мажи од енсарите. Кога го виделе Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем, побрзале да заминат, но тој им рекол: „Почекајте, таа е Сафиија, ќерката на Хујеј.“ Тие рекле: „Славен нека е Аллах, Пратенику на Аллах!“

Тој рекол: „Шејтанот тече низ синот Адемов како што тече крвта, и се исплашив да не фрли нешто — или зло — во вашите срца.“

Хафизот Ебу Ја‘ла ел-Мевсили рекол: Ни раскажа Мухаммед ибн Бахр, нему Ади ибн Еби Амаре, нему Зијад ен-Нумејри, од Енес ибн Малик, дека Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, рекол: „Шејтанот ја ставил својата муцка врз срцето на синот Адемов. Кога тој ќе го спомне Аллах, шејтанот се повлекува; кога ќе заборави, го голта неговото срце. Тоа е шепотникот што се повлекува.“ Ова е гариб.

Имамот Ахмед рекол: Ни раскажа Мухаммед ибн Џафер, нему Шу‘бе, од Асим, кој рече: Го слушнав Ебу Темиме да раскажува од човекот што јаваше зад Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем: Магарето на Пратеникот се сопна, па реков: „Шејтанот нека пропадне!“ Пратеникот рече: „Не вели: ‘Шејтанот нека пропадне’, зашто ако го кажеш тоа, тој ќе се возгордее и ќе рече: ‘Со својата сила го соборив.’ Но ако речеш: ‘Во името на Аллах’, тој ќе се смали додека не стане како мува.“ Ова го пренел единствено Ахмед.

Неговиот иснад е добар и силен. Во него има доказ дека кога срцето го спомнува Аллах, шејтанот се смалува и е совладан, а кога не Го спомнува, тој се возгордејува и победува.

Имамот Ахмед рекол: Ни раскажа Ебу Бекр ел-Ханефи, нему Ед-Даххак ибн Усман, од Саид ел-Макбери, од Ебу Хурејре, дека Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, рекол: „Кога некој од вас ќе биде во џамијата, шејтанот ќе му дојде и ќе му се залепи како што човекот ја врзува својата јавачка. Кога ќе му се покори, ќе го стегне — или ќе му стави узда.“ Ебу Хурејре рече: Го гледате тоа: оној што е стегнат го гледате наведнат — така — и не го спомнува Аллах; а оној кому му е ставена узда ја држи устата отворена и не го спомнува Аллах Возвишениот. Ова го пренел единствено Ахмед.

Потоа ги разјаснил зборовите: „Од џиновите и луѓето.“ Ова го поткрепува вториот став. Според друго толкување, зборовите „од џиновите и луѓето“ го разјаснуваат оној што шепоти во градите на луѓето — меѓу шејтаните на џиновите и луѓето — како што Возвишениот рекол: „Така за секој пратеник одредивме непријатели — шејтани од луѓето и џиновите, кои едни на други им пренесуваат украсени зборови за да измамат.“ (Ел-Енам, 112)

Како што рекол Имамот Ахмед: Ни раскажа Веки‘, нему Ел-Мес‘уди, нему Ебу Умер ед-Димешки, нему Убејд ибн ел-Хашхаш, од Ебу Зер, кој рекол: Дојдов кај Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, додека тој беше во џамијата, и седнав. Тој рече: „Ебу Зере, клањаше ли?“ Реков: „Не.“ Тој рече: „Стани и клањај.“

Станав и клањав, а потоа седнав. Тој рече: „Ебу Зере, барај заштита кај Аллах од злото на шејтаните меѓу луѓето и џиновите.“ Реков: „Пратенику на Аллах, има ли шејтани и меѓу луѓето?“ Тој рече: „Да.“ Реков: „Пратенику на Аллах, што е со намазот?“

Тој рече: „Тоа е најдоброто дело; кој сака, нека клања малку, а кој сака — повеќе.“ Реков: „Пратенику на Аллах, а постот?“ Тој рече: „Тоа е задолжителна обврска што носи награда, а кај Аллах има и дополнителна награда.“ Реков: „Пратенику на Аллах, а садаката?“

Тој рече: „Награда што се умножува повеќекратно.“ Реков: „Пратенику на Аллах, која е најдобра?“ Тој рече: „Напорот на оној што има малку или тајната садака дадена на сиромав.“ Реков: „Пратенику на Аллах, кој од пратениците бил прв?“

Тој рече: „Адем.“ Реков: „И тој бил пратеник?“ Тој рече: „Да, пратеник кому Аллах му зборувал.“ Реков: „Колку имало пратеници?“ Тој рече: „Триста и неколкумина; големо мноштво.“ Во едно предание рекол: „Петнаесет.“ Реков: „Пратенику на Аллах, кој ајет што ти е објавен е највеличествен?“

Тој рече: „Ајетул-Курси: ‘Аллах е, нема друг бог освен Него, Живиот и Самоопстојниот…’“

Ен-Несаи го пренел овој хадис преку Ебу Умер ед-Димешки со истиот иснад. Ебу Хатим ибн Хиббан во својот Сахих го навел овој хадис во многу подолга верзија, преку друг пат и со поинаков текст. Аллах најдобро знае.

Имамот Ахмед рекол: Ни раскажа Веки‘, од Суфјан, од Мансур, од Зер ибн Абдуллах ел-Хемдани, од Абдуллах ибн Шеддад, од Ибн Аббас, кој рекол: Еден човек дошол кај Пратеникот на Аллах, саллаллаху алејхи ве селлем, и рекол: „Пратенику на Аллах, во душата ми се јавува нешто за кое повеќе би сакал да паднам од небото отколку да го изговорам.“ Пратеникот рекол: „Аллах е најголем! Аллах е најголем! Сета благодарност Му припаѓа на Аллах, Кој ја сврте неговата сплетка кон шепотење.“

Ебу Давуд и Ен-Несаи го пренеле преку Мансур — а Ен-Несаи додал и Ел-А‘меш — и двајцата од Зер, со истиот иснад.

Тука завршува тафсирот. Аллаху Му припаѓа пофалбата и благодарноста. Сета благодарност Му припаѓа на Аллах, Господарот на световите. Аллах нека го благослови нашиот господар Мухаммед, неговото семејство и сите негови асхаби.

Аллах нека биде задоволен од сите асхаби. Аллах ни е доволен и Тој е најдобриот Заштитник. Ракописот бил довршен на десетти џумаде ел-ула, во годината осумстотини и дваесет и петта. Сета благодарност Му припаѓа само на Него. Ел-Енам, 112.

Тефсир на ал-Багави

„И од злото на темнината кога ќе навлезе“ — нè извести Абу ал-Хасан ас-Сарахси: нè извести Захир ибн Ахмад: нè извести Џафар ибн Мухаммад ал-Мугаллис: ни пренесе Харун ибн Исхак ал-Хамдани: ни пренесе Ваки‘, од Ибн Аби Ди’б, од својот вујко ал-Харис ибн Абд ар-Рахман, од Абу Салама, од Аиша, која рече: „Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем, ме фати за рака, погледна кон месечината и рече: ‘Аиша, барај заштита кај Аллах од злото на темнината кога ќе навлезе. Ова е темнина кога ќе навлезе.’“ Со тоа се мисли на месечината кога ќе се затемни и поцрни.

„Навлезе“ значи: влегла во затемнувањето, почнала да исчезнува и се помрачила.

Ибн Аббас рекол: „Темнината“ е ноќта кога се приближува со својата темнина од исток и навлегува во сè, па се стемнува. „Гасак“ значи темнина; се вели: „Ноќта стана темна“ и „се стемни“, кога ќе падне мрак. Ова е и ставот на ал-Хасан и Муџахид. Се мисли на ноќта кога доаѓа и настапува.

„Навлегувањето“ значи влегување — настапувањето на ноќта со заоѓањето на сонцето. Мукатил рекол: „Се мисли на мракот на ноќта, кога нејзината црнина навлегува во светлината на денот.“ Се вели и дека ноќта е наречена „темнина“ затоа што е постудена од денот; „гасак“ значи студ. Ибн Зајд рекол: „Се мисли на Плејадите кога заоѓаат.“

Се вели дека болестите се зачестуваат кога тие заоѓаат, а се повлекуваат кога повторно излегуваат.

„И од злото на оние што дуваат во јазлите“ — се мисли на волшебничките, кои дуваат во јазлите на конецот додека изговараат баења над нив. Абу Убајда рекол: „Тоа се ќерките на Лабид ибн ал-Асам, кои му направиле волшепство на Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем.“

„И од злото на завидливецот кога завидува“ — се мисли на Евреите, зашто му завидувале на Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем. Мединска сура.

„Кажи: ‘Барам заштита кај Господарот на зората.’“ Ибн Аббас и Аиша, Аллах нека е задоволен со нив, рекле: Еден еврејски слуга му служел на Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем. Евреите постојано го притискале сè додека не зел неколку влакна од косата на Пратеникот и неколку заби од неговиот чешел, па им ги предал на Евреите. Тие му направиле волшепство со нив, а со тоа се зафатил Лабид ибн ал-Асам, човек од Евреите. Тогаш за него беа објавени двете сури.

Нè извести Абу Хамид Ахмад ибн Абдаллах ас-Салихи: нè извести Абу Саид Мухаммад ибн Муса ас-Сајрафи: ни пренесе Абу ал-Аббас Мухаммад ибн Ја‘куб ал-Асам: ни пренесе Мухаммад ибн Абдаллах ибн… Нè извести Анас ибн Ијад, од неговиот татко, од Аиша, дека Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем, бил маѓепсан, до таа мера што му се причинувало дека направил нешто, а всушност не го направил. Му се обратил на својот Господар, а потоа рекол: „Знаеш ли дека Аллах Возвишениот ми дал одговор за она за што Го прашав?“ Аиша рече: „Што е тоа, о Пратенику на Аллах?“ Тој рече: „Ми дојдоа двајца мажи.

Едниот седна кај мојата глава, а другиот кај моите нозе. Едниот му рече на својот придружник: ‘Од што се жали овој човек?’ Другиот одговори: ‘Маѓепсан е.’ Тој праша: ‘Кој му направил волшепство?’ Тој рече: ‘Лабид ибн ал-Асам.’

‘Со што?’ ‘Со чешел, влакна од коса и обвивката на машкиот плод од палма.’ ‘Каде е тоа?’ ‘Во Зирван’ — а Зирван е бунар во населбата Бану Зурајк.“ Аиша рече: „Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем, отиде таму, а потоа се врати кај Аиша и рече: ‘Колку што личи нејзината вода на вода во која е натопена кана, а нејзините палми на глави на шејтаните!’“

Таа рече: „Му реков: ‘О Пратенику на Аллах, зошто не го извади?’“ Тој рече: „Аллах веќе ме излекува, па не сакав со тоа да предизвикам зло меѓу луѓето.“ Се пренесува дека тоа било под камен во бунарот. Го кренале каменот и ја извадиле обвивката од палмата.

Во неа имало влакна од неговата коса и заби од неговиот чешел.

Нè извести ал-Мутаххар ибн Али ал-Фариси: нè извести Мухаммад ибн Ибрахим ас-Салихани: ни пренесе Абдаллах ибн Мухаммад ибн Џафар, Абу аш-Шајх ал-Хафиз: нè извести Ибн Аби Асима: ни пренесе Абу Бакр ибн Аби Шајба: ни пренесе Абу Муавија, од ал-А‘маш, од Јазид ибн Хајан, од Зејд ибн Аркам, кој рече: „Еден Евреин му направи волшепство на Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем, и тој поради тоа се разболе неколку дена.“ Тој рече: „Му дојде Џибрил и рече: ‘Еден Евреин ти направил волшепство и ти заврзал јазли.’ Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем, го испрати Али да ги извади. Тој ги извлече и ги донесе.

Секојпат кога ќе одврзеше по еден јазол, Пратеникот чувствуваше олеснување, па стана како да се ослободил од окови. За тоа не им кажа на Евреите, ниту тие некогаш забележаа нешто на неговото лице.“

Мукатил и ал-Калби рекле: Тоа било на конец на кој имало единаесет јазли. Се вели дека јазлите биле прободени со игла. Тогаш Аллах ги објавил овие две сури, кои имаат единаесет ајети: сура „Ал-Фалак“ има пет ајети, а сура „Ан-Нас“ има шест. Секогаш кога се читаше еден ајет, се одврзуваше еден јазол, сè додека не се одврзаа сите јазли.

Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем, стана како да се ослободил од окови. Се пренесува дека тоа траело шест месеци, а неговата состојба се влошила три ноќи, па биле објавени двете сури за барање заштита.

Нè извести Исмаил ибн Абд ал-Кахир: нè извести Абд ал-Гафир ибн Мухаммад: нè извести Мухаммад ибн Иса ал-Џулуди: ни пренесе Ибрахим ибн Мухаммад ибн Суфијан: ни пренесе Муслим ибн ал-Хаџаџ: ни пренесе Бишр ибн Хилал ас-Савваф: ни пренесе Абд ал-Азиз ибн Сухајб, од Абу Надра, од Абу Саид, дека Џибрил, алејхи селам, дошол кај Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем, и рекол: „О Мухаммад, се жалиш?“ Тој одговорил: „Да.“ Тогаш Џибрил рекол: „Со името на Аллах те бајам од сè што ти нанесува штета, од злото на секоја душа и од завидливото око. Аллах нека те излекува. Со името на Аллах те бајам, а Аллах нека те излекува.“

Зборовите на Возвишениот: „Кажи: ‘Барам заштита кај Господарот на зората’“ — со „зора“ се мисли на утринската светлина. Ова е ставот на Џабир ибн Абдаллах, ал-Хасан, Саид ибн Џубајр, Муџахид, Катада и мнозинството толкувачи. Ова е преданието на ал-Ауфи од Ибн Аббас, врз основа на зборовите: „Оној што ја расцепува зората.“ Од Ибн Аббас се пренесува и дека тоа е затвор во Џехеннем.

Ал-Калби рекол: „Тоа е долина во Џехеннем.“ Ад-Даххак рекол: „Се мисли на созданијата“ — ова е преданието на ал-Валби од Ибн Аббас. Првото значење е познатото. Федббет; Абд ал-Хакам; Хишам; Абд ал-Варис. „Од злото на она што го создал.“ Мединска сура. „Кажи: ‘Барам заштита кај Господарот на луѓето.’“ Тоа е:

„кој дошепнува во градите на луѓето“ — со тивок говор, чие значење стигнува до срцето без да се чуе. „Владетелот на луѓето.“ „Богот на луѓето.“

„Од злото на дошепнувачот што се повлекува“ — се мисли на шејтанот. Зборот може да биде и именка и глаголска именка. Аз-Заџаџ рекол: Се мисли на шејтанот, оној што дошепнува. „Што се повлекува“ значи оној што се враќа и се повлекува.

Тоа е шејтанот што се прилепува до срцето на човекот: кога ќе го спомне Аллах, се повлекува; а кога ќе биде невнимателен, му дошепнува. Катада рекол: „Оној што се повлекува има муцка како муцка на куче во градите на човекот. Кога човекот ќе го спомне својот Господар, тој се повлекува.“ Се вели и дека неговата глава е како глава на змија, потпрена врз јадрото на срцето; му дава надежи и му зборува.

Кога ќе го спомне Аллах, се повлекува, а кога нема да Го спомне, се враќа и ја поставува главата таму.

„Од џиновите и луѓето“ — се мисли дека тој влегува во џинот како што влегува во човекот, и му дошепнува на џинот како што му дошепнува на човекот. Така рекол ал-Калби. Зборовите „во градите на луѓето“ се однесуваат на оние што се спомнуваат потоа — џиновите и луѓето. Џиновите ги нарекол „луѓе“, како што ги нарекол и „мажи“, кога рекол: „И имаше мажи меѓу луѓето што бараа заштита од мажи меѓу џиновите“ (ал-Џин, 6).

Се пренесува дека еден Арап, раскажувајќи, рекол: „Дојде група џинови и паднаа.“ Било прашано: „Кои сте?“ Тие одговориле: „Ние сме луѓе од џиновите.“ Ова е значењето на зборовите на ал-Фарра. Некои рекле: „Тој утврдил дека дошепнувањето на човекот од страна на човекот е како дошепнувањето на шејтанот, па зборот ‘дошепнувач’ го направил дејство и на џиновите и на луѓето, како во зборовите: ‘Така за секој пратеник одредивме непријатели — шејтани од луѓето и џиновите’ (ал-Ан‘ам, 112).

Како да му било наредено да бара заштита од злото и на џиновите и на луѓето.“

Нè извести Исмаил ибн Мухаммад: нè извести Мухаммад ибн Иса: ни пренесе Ибрахим ибн Мухаммад ибн Суфијан: ни пренесе Муслим ибн ал-Хаџаџ: ни пренесе Кутајба ибн Саид: ни пренесе Џарир, од Бајан, од Кајс ибн Аби Хазим, од Укба ибн Амир, кој рече: Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем, рече: „Зарем не ги виде ајетите што беа објавени оваа ноќ, какви што никогаш порано не биле видени: ‘Кажи: Барам заштита кај Господарот на зората’ и ‘Кажи: Барам заштита кај Господарот на луѓето’.“

Нè извести Абу Саид Мухаммад ибн Ибрахим аш-Шурајхи: нè извести Абу Исхак Ахмад ибн Мухаммад ибн Ибрахим ат-Талаби: нè извести Абу ал-Хасан Абд ар-Рахман ибн Ибрахим ал-Адл: ни пренесе Абу ал-Аббас Мухаммад ибн Ја‘куб: ни пренесе Абу ал-Аббас ибн ал-Валид ибн Миртад: ме извести татко ми: ни пренесе ал-Аузаи: ми пренесе Јахја ибн Аби Касир: ми пренесе Мухаммад ибн Ибрахим ибн ал-Харис ат-Тајми, од Укба ибн Амир ал-Џухани, дека Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем, му рекол: „Да ти кажам кои се најдобри зборови со кои бараат заштита оние што ја бараат?“ Реков: „Секако.“

Тој рече: „Кажи: ‘Барам заштита кај Господарот на зората’ и ‘Кажи: ‘Барам заштита кај Господарот на луѓето’.“

Нè извести Абу Мухаммад Абдаллах ибн Абд ас-Самад ал-Џузџани: нè извести Абу ал-Касим Али ибн Ахмад ал-Хузаи: нè извести Абу Саид ал-Хајтам ибн Куљб аш-Шаши: нè извести Абу Иса ат-Тирмизи: ни пренесе Кутајба: ни пренесе ал-Муфаддал ибн Фадала, од Укајл, од аз-Зухри, од Урва, од Аиша, која рече: „Секоја ноќ кога Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем, ќе легнеше во постелата, ги собираше дланките, дуваше во нив и ги читаше: ‘Кажи: Тој е Аллах, Еден’, ‘Кажи: Барам заштита кај Господарот на зората’ и ‘Кажи: Барам заштита кај Господарот на луѓето’.

Потоа со нив колку што можеше го поминуваше телото, почнувајќи од главата и лицето, па по предниот дел од телото. Тоа го правеше трипати.“

Нè извести Абу ал-Хасан ас-Сарахси: нè извести Захир ибн Ахмад: нè извести Абу Исхак ал-Хашими: нè извести Абу Мус‘аб, од Малик, од Ибн Шихаб, од Урва ибн аз-Зубајр, од Аиша, Аллах нека е задоволен со неа, дека кога Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем, се разболуваше, ги читаше над себе сурите за барање заштита и дуваше. Кога болеста му се влоши, јас му ги читав и го поминував со неговата рака, надевајќи се на благословот од нив.

Нè известија имамот Абу Али ал-Хусеин ибн Мухаммад ал-Кади и Абу Хамид Ахмад ибн Абдаллах ас-Салихи, двајцата рекоа: ни пренесе Абу Бакр Ахмад ибн ал-Хусеин ал-Хајри: нè извести Мухаммад ибн Ахмад ибн Микал ал-Мајдани: ни пренесе Мухаммад ибн Јахја: ни пренесе Абд ар-Раззак: нè извести Ма‘мар, од аз-Зухри, од Салим, од Ибн Умар, кој рече: Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем, рече: „Нема завист освен во две нешта: човек кому Аллах му го дал Куранот, па го чита и постапува според него во делови од ноќта и денот; и човек кому Аллах му дал имот, па го троши во делови од ноќта и денот.“

Нè извести Абд ал-Вахид ал-Милихи: нè извести Ахмад ибн Абдаллах ан-Ну‘ајми: нè извести Мухаммад ибн Јусуф: ни пренесе Мухаммад ибн Исмаил: ни пренесе Ибрахим ибн Хамза: ми пренесе Ибн Аби Хазим, од Јазид — односно Ибн ал-Хад — од Мухаммад ибн Ибрахим, од Абу Салама ибн Абд ар-Рахман, од Абу Хурајра, кој слушнал како Пратеникот, саллаллаху алејхи ве селлем, вели: „Аллах не му посветува внимание на ништо онака како што му посветува внимание на пратеник со убав глас, кој го рецитира Куранот на глас.“ Заврши. … ибн Абд ал-Кахир: нè извести Абд ал-Гафир.