Молитва за трпение и победа

Тефсир на шејх Абдуррахман ас-Саади

Затоа, кога излегоа пред Џалут и неговите војници, сите рекоа: „Господару наш, излеј врз нас трпение“, односно: зајакни ги нашите срца и подари ни трпение; зацврсти ги нашите нозе за да не се поколебаме и да не побегнеме, и помогни ни против народот кој не верува.

Тефсир на имамот Ибн Касир

Односно, кога групата верници, малубројните приврзаници на Талут, се соочија со својот непријател — приврзаниците на Џалут, кои беа многубројни, рекоа: „Господару наш, излеј врз нас трпение“, односно: спушти врз нас трпение од Тебе; „и зацврсти ги нашите нозе“, односно, кога ќе се сретнеме со непријателите, и заштити нè од бегство и немоќ; „и помогни ни против народот кој не верува.“

Возвишениот Аллах рече: „И ги поразија, со дозвола на Аллах“, односно, ги надвладеаја и ги покорија со помошта на Аллах. „А Давуд го уби Џалут.“ Во преданијата на синовите Израилеви се споменува дека Давуд го убил со праќа што ја држел во раката: ја фрлил кон него, го погодил и го убил. Талут му ветил дека, ако го убие Џалут, ќе му ја даде својата ќерка за жена, ќе го раздели со него својот имот и ќе го вклучи во своите работи.

Тој го исполнил ветувањето. Потоа власта преминала кај Давуд, алејхи-с-селам, покрај големото пророштво со кое Аллах го удостоил. Затоа Возвишениот рече: „И Аллах му даде власт“, која дотогаш била во рацете на Талут, „и мудрост“, односно пророштво по Шемуил, „и го научи на она што го сакаше“, односно на знаењето што Аллах го избрал за него.

Потоа Возвишениот рече: „А да не го одбива Аллах едниот народ со друг, земјата би се расипала“, односно, кога Тој не би одбивал едни луѓе со други, како што ги заштитил синовите Израилеви преку борбата на Талут и храброста на Давуд, тие би биле уништени. Како што рече: „А да не го одбива Аллах едниот народ со друг, би биле урнати манастири, цркви, синагоги и џамии во кои многу се споменува името на Аллах“ (ал-Хаџџ, 40).

Ибн Џарир, Аллах нека му се смилува, рекол: „Ми раскажа Абу Хумејд ал-Химси Ахмад ибн ал-Мугира: ни раскажа Јахја ибн Саид: ни раскажа Хафс ибн Сулејман, од Мухаммад ибн Сука, од Вабра ибн Абд ар-Рахман, од Ибн Умар, кој рекол: Божјиот пратеник, саллаллаху алејхи ве селлем, рекол: ‘Аллах, преку праведниот муслиман, ја отстранува неволјата од стотина соседни семејства.’ Потоа Ибн Умар го прочитал ајетот: ‘А да не го одбива Аллах едниот народ со друг, земјата би се расипала.’“ Овој синџир на пренесувачи е слаб, бидејќи Јахја ибн Саид е Абу Закарија ал-Аттар ал-Химси, кој е многу слаб.

Потоа Ибн Џарир рекол: „Ни раскажа Абу Хумејд ал-Химси: ни раскажа Јахја ибн Саид: ни раскажа Усман ибн Абд ар-Рахман, од Мухаммад ибн ал-Мункдир, од Џабир ибн Абдуллах, кој рекол: Божјиот пратеник, саллаллаху алејхи ве селлем, рекол: ‘Аллах, благодарение на исправноста на муслиманот, ги подобрува неговите деца, децата на неговите деца, членовите на неговото домаќинство и домаќинствата околу него. Тие остануваат под заштитата на Возвишениот Аллах сè додека тој е меѓу нив.’“ И ова предание е необично и слабо, од истата претходно спомената причина.

Абу Бекр ибн Мардавејх рекол: „Ни раскажа Мухаммад ибн Ахмад: нè извести Али ибн Исмаил ибн Хаммад: нè извести Ахмад ибн Мухаммад ибн Јахја ибн Саид: нè извести Зејд ибн ал-Хубаб: ми раскажа Хаммад ибн Зејд, од Ајјуб, од Абу Килаба, од Абу Асма, од Саубан, кој го припишал преданието на Пратеникот: ‘Во вас постојано ќе има седуммина преку кои ќе ви се дава победа, дожд и снабдување, сè додека не настапи Аллаховата одредба.’“

Ибн Мардавејх исто така рекол: „Ни раскажа Мухаммад ибн Ахмад: ни раскажа Мухаммад ибн Џарир ибн Језид: ни раскажа Абу Муаз Нахар ибн Усман ал-Лејси: нè извести Зејд ибн ал-Хубаб: ме извести Умар ал-Баззар, од Анбаса ал-Хаввас, од Катада, од Абу Килаба, од Абу ал-Ашас ас-Санани, од Убада ибн ас-Самит, кој рекол: Божјиот пратеник, саллаллаху алејхи ве селлем, рекол: ‘Ал-абдалите во мојот уммет се триесетмина. Преку нив земјата опстојува, преку нив се испраќа дожд и преку нив се добива победа.’ Катада рекол: ‘Се надевам дека ал-Хасан е еден од нив.’“

А зборовите на Возвишениот: „Но Аллах е дарежлив кон световите“ значат дека Тој им дарува и им се смилува, па едни ги штити преку други. Нему му припаѓаат одлуката, мудроста и доказот против Неговите созданија во сите Негови дела и зборови. Ова е од сура ал-Хаџџ, ајет 40.

Тефсир на ал-Багави

„А кога излегоа“ — тоа се однесува на Талут и неговите војници, односно верниците — „пред Џалут и неговите војници“, односно многубошците. Значењето на „излегоа“ е дека стигнале до отворен простор на земјата — место што е откриено и рамно. „Рекоа: Господару наш, излеј врз нас“ значи: спушти го и излиј го „трпението; и зацврсти ги нашите нозе“, односно нашите срца; „и помогни ни против народот кој не верува.“