Modlitwa o cierpliwość i zwycięstwo
رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا، وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا، وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ.
رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ
Nie udało się załadować audio. Spróbuj ponownie później.
A kiedy oni wystąpili przeciw Goliatowi i jego wojskom, powiedzieli: Panie nasz! Wylej na nas cierpliwość i umocnij nasze stopy, i dopomóż nam przeciw ludowi niewiernych!"
Metaforyczny czasownik „afrigh” (أَفْرِغْ — obficie wylej, niczym wodę w czasie skwaru), a także „thabbit” (ثَبِّتْ — umocnij) i „unṣur” (انْصُرْ — dopomóż, obdarz zwycięstwem). To modlitwa wierzącej mniejszości, która staje w obliczu przeważającej liczebnie armii.
Tafsir szejka Abdurrahmana as-Saʿdiego
Dlatego, gdy wystąpili przeciw Goliatowi i jego wojskom, wszyscy powiedzieli: „Panie nasz, wylej na nas cierpliwość”, to znaczy: umocnij nasze serca i natchnij nas cierpliwością. „I umocnij nasze stopy”, aby nie zachwiały się i nie uciekły, „i dopomóż nam przeciw ludowi niewiernych”.
Tafsir imama Ibn Kathira
To znaczy: kiedy oddział wierzących — nieliczni spośród towarzyszy Taluta — stanął naprzeciw wrogów, wojsk Goliata, których było wielu, powiedzieli: „Panie nasz, wylej na nas cierpliwość”, czyli ześlij nam cierpliwość od Siebie, „i umocnij nasze stopy”, czyli podczas spotkania z wrogami; uchroń nas przed ucieczką i bezsilnością, „i dopomóż nam przeciw ludowi niewiernych”. Allah Najwyższy powiedział: „I pokonali ich za pozwoleniem Allaha” (al-Baqara, 2:251), to znaczy: zwyciężyli ich i rozgromili dzięki temu, że Allah udzielił im pomocy.
„A Dawid zabił Goliata”. W przekazach izraelskich podano, że zabił go procą, którą miał w ręku: rzucił pociskiem, trafił go i zabił. Talut obiecał mu, że jeśli zabije Goliata, wyda za niego swoją córkę, podzieli się z nim swym majątkiem i dopuści go do współrządzenia. Dotrzymał obietnicy.
Następnie królowanie przypadło Dawidowi, niech będzie z nim pokój, wraz z wielkim proroctwem, którym obdarzył go Allah. Dlatego Allah Najwyższy powiedział: „I Allah dał mu królowanie”, które wcześniej należało do Taluta, „i mądrość”, to znaczy proroctwo po Szamwilu, „i nauczył go tego, czego chciał” — to znaczy wiedzy, którą Allah wyróżnił go spośród innych.
Następnie Allah Najwyższy powiedział: „Gdyby Allah nie powstrzymywał jednych ludzi za pomocą drugich, ziemia uległaby zepsuciu” (al-Baqara, 2:251). To znaczy: gdyby nie powstrzymywał jednych ludzi przed drugimi, jak ochronił synów Izraela, dopuszczając do walki Taluta i obdarzając Dawida odwagą, zostaliby zgładzeni. Allah powiedział też: „Gdyby Allah nie powstrzymywał jednych ludzi za pomocą drugich, zostałyby zburzone klasztory, kościoły, synagogi i meczety, w których często wspomina się imię Allaha” (al-Hadżdż, 22:40).
Ibn Dżarir, niech Allah okaże mu miłosierdzie, powiedział: Opowiedział mi Abu Humajd al-Himsi Ahmad ibn al-Mughira: przekazał nam Jahja ibn Sa’id: przekazał nam Hafs ibn Sulajman, od Muhammada ibn Suqi, od Wabry ibn Abd ar-Rahmana, od Ibn Umara, który powiedział: Wysłannik Allaha, pokój i błogosławieństwo Allaha z nim, powiedział: „Allah z pewnością odpiera nieszczęście od stu rodzin spośród sąsiadów pobożnego muzułmanina”. Następnie Ibn Umar wyrecytował: „Gdyby Allah nie powstrzymywał jednych ludzi za pomocą drugich, ziemia uległaby zepsuciu”.
Łańcuch przekazicieli tego hadisu jest słaby, gdyż Jahja ibn Sa’id to Abu Zakariyya al-Attar al-Himsi, który jest bardzo słabym przekazicielem.
Następnie Ibn Dżarir powiedział: Przekazał nam Abu Humajd al-Himsi: przekazał nam Jahja ibn Sa’id: przekazał nam Usman ibn Abd ar-Rahman, od Muhammada ibn al-Munkadira, od Dżabira ibn Abd Allaha, który powiedział: Wysłannik Allaha, pokój i błogosławieństwo Allaha z nim, powiedział: „Allah sprawia, że dzięki prawości muzułmanina dobro spotyka jego dzieci, dzieci jego dzieci, mieszkańców jego okolicy i okolicznych osiedli. Pozostają oni pod opieką Allaha, potężnego i majestatycznego, dopóki on jest wśród nich”. Ten przekaz również jest osobliwy i słaby z wcześniej wspomnianego powodu.
Abu Bakr Ibn Mardawajh powiedział: Przekazał nam Muhammad ibn Ahmad ibn Ibrahim: przekazał nam Ali ibn Isma’il ibn Hammad: przekazał nam Ahmad ibn Muhammad ibn Jahja ibn Sa’id: przekazał nam Zajd ibn al-Hubab, któremu przekazał Hammad ibn Zajd, od Ajjuba, od Abu Qilaby, od Abu Asma’a, od Saubana, który przypisał słowa Prorokowi: „Wśród was będzie nieprzerwanie siedmiu, przez których otrzymacie pomoc, deszcz i zaopatrzenie, aż nadejdzie rozkaz Allaha”.
Ibn Mardawajh powiedział również: Przekazał nam Muhammad ibn Ahmad: przekazał nam Muhammad ibn Dżarir ibn Jazid: przekazał nam Abu Mu’az Nahar ibn Usman al-Lajsi: przekazał nam Zajd ibn al-Hubab, któremu opowiedział Umar al-Bazzar, od Anbasy al-Chawwas, od Qatady, od Abu Qilaby, od Abu al-Asza’a as-San’aniego, od Ubady ibn as-Samita, który powiedział: Wysłannik Allaha, pokój i błogosławieństwo Allaha z nim, powiedział: „W mojej wspólnocie jest trzydziestu abdali; dzięki nim ziemia trwa, dzięki nim pada deszcz i dzięki nim otrzymujecie zwycięstwo”. Qatada powiedział: „Mam nadzieję, że al-Hasan jest jednym z nich”.
Słowa Allaha: „Lecz Allah jest łaskawy dla światów” (al-Baqara, 2:251) znaczą, że okazuje im łaskę i miłosierdzie, powstrzymując jednych za pomocą drugich. Do Niego należy władza, mądrość i dowód wobec Jego stworzeń we wszystkich Jego działaniach i słowach. (al-Hadżdż, 22:40). To wszystko.
Tafsir al-Baghawiego
„A kiedy wystąpili” — to znaczy Talut i jego wojska, czyli wierzący — „przeciw Goliatowi i jego wojskom”, czyli bałwochwalcom. Słowo „wystąpili” oznacza, że znaleźli się na otwartym, równym terenie, w miejscu odsłoniętym i rozległym. „Powiedzieli: Panie nasz, wylej na nas” — ześlij i obficie daj nam — „cierpliwość i umocnij nasze stopy”, to znaczy nasze serca, „i dopomóż nam przeciw ludowi niewiernych”.
W „Sahih al-Buchari” (nr 2966) przekazano, że kiedy Prorok stawał naprzeciw wroga, mówił: „O Allahu! Ty jesteś moim Wspomożycielem i Obrońcą; z Twoją pomocą walczę!”