বাকশক্তি আৰু কাম সহজ কৰাৰ দুআ

শ্বেইখ আব্দুৰৰহমান আছ-ছাআদীৰ তাফছিৰ

«আৰু মোৰ কাম সহজ কৰি দিয়া»—অৰ্থাৎ, তোমাৰ পথত মই যি কামত আগবাঢ়োঁ আৰু যি পথৰ লক্ষ্য কৰোঁ, সেই সকলো কাম মোৰ বাবে সহজ কৰি দিয়া; মোৰ সন্মুখত থকা কঠিনতাবোৰ লাঘৱ কৰি দিয়া। কাম সহজ কৰি দিয়াৰ অন্তৰ্ভুক্ত এইটোও যে, দুআকাৰীৰ বাবে সকলো কাম সঠিক উপায়েৰে সম্পন্ন কৰাটো সহজ কৰি দিয়া হয়, তেওঁ প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ সৈতে তেওঁৰ উপযোগী কথাৰে কথা পাতে আৰু তেওঁৰ বক্তব্য গ্ৰহণযোগ্য হোৱাৰ আটাইতকৈ ওচৰৰ পথেদি তেওঁক আহ্বান কৰে।

আয়াত ২৭ আৰু ২৮ৰ তাফছীৰ: «আৰু মোৰ জিভাৰ জড়তা দূৰ কৰি দিয়া, যাতে সিহঁতে মোৰ কথা বুজিব পাৰে»। মুফাছছিৰসকলে কোৱাৰ দৰে, তেওঁৰ জিভাত জড়তা আছিল; তেওঁৰ কথা প্ৰায়েই ভালদৰে বুজা নগৈছিল। আল্লাহে তেওঁৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰিছে যে তেওঁ কৈছিল: «আৰু মোৰ ভায়েক হাৰূন, তেওঁ মোৰ তুলনাত অধিক স্পষ্টভাষী» (ছূৰা ত্বা-হা, ২০:২৭–২৮ৰ প্ৰসংগ; আৰু ছূৰা আল-কাছাছ, ২৮:৩৪)। সেয়ে তেওঁ আল্লাহৰ ওচৰত তেওঁৰ জিভাৰ এটা জড়তা গুচাই দিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে, যাতে সিহঁতে তেওঁৰ কথা বুজিব পাৰে আৰু কথা-বতৰা, আলোচনা-প্ৰতিউত্তৰ আৰু অৰ্থসমূহ স্পষ্টকৈ বুজাই কোৱাৰ পূৰ্ণ উদ্দেশ্য সিদ্ধ হয়।

আয়াত ২৭ আৰু ২৮ৰ তাফছীৰ: «আৰু মোৰ জিভাৰ জড়তা দূৰ কৰি দিয়া, যাতে সিহঁতে মোৰ কথা বুজিব পাৰে»। মুফাছছিৰসকলে কোৱাৰ দৰে, তেওঁৰ জিভাত জড়তা আছিল; তেওঁৰ কথা প্ৰায়েই ভালদৰে বুজা নগৈছিল। আল্লাহে তেওঁৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰিছে যে তেওঁ কৈছিল: «আৰু মোৰ ভায়েক হাৰূন, তেওঁ মোৰ তুলনাত অধিক স্পষ্টভাষী» (ছূৰা ত্বা-হা, ২০:২৭–২৮ৰ প্ৰসংগ; আৰু ছূৰা আল-কাছাছ, ২৮:৩৪)। সেয়ে তেওঁ আল্লাহৰ ওচৰত তেওঁৰ জিভাৰ এটা জড়তা গুচাই দিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে, যাতে সিহঁতে তেওঁৰ কথা বুজিব পাৰে আৰু কথা-বতৰা, আলোচনা-প্ৰতিউত্তৰ আৰু অৰ্থসমূহ স্পষ্টকৈ বুজাই কোৱাৰ পূৰ্ণ উদ্দেশ্য সিদ্ধ হয়।

আয়াত ২৪ আৰু ২৫ৰ তাফছীৰ: যেতিয়া আল্লাহে মূছা (আলাইহিছ ছালাম)-ক অহী কৰিলে, নবুওৱত প্ৰদান কৰিলে আৰু তেওঁক বিস্ময়কৰ নিদৰ্শনসমূহ দেখুৱালে, তেতিয়া তেওঁক মিছৰ দেশৰ ৰজা ফিৰআউনৰ ওচৰলৈ পঠিয়াই ক’লে: «ফিৰআউনৰ ওচৰলৈ যোৱা; নিশ্চয় সি সীমালংঘন কৰিছে» (ত্বা-হা, ২০:২৪)। অৰ্থাৎ, সি কুফৰ, বিপৰ্যয় সৃষ্টি আৰু পৃথিৱীত অহংকাৰ-প্ৰতিপত্তিৰ ক্ষেত্ৰত সীমা অতিক্ৰম কৰি দুৰ্বলসকলক দমন কৰিছিল; আনকি সি নিজকে ৰব আৰু উপাস্য বুলি দাবী কৰিছিল—আল্লাহে তাক অপমানিত কৰক। তাৰ সীমালংঘনেই তাৰ ধ্বংসৰ কাৰণ আছিল। কিন্তু আল্লাহৰ দয়া, প্ৰজ্ঞা আৰু ন্যায়ৰ অংশ এই যে, ৰাছুলসকলৰ দ্বাৰা প্ৰমাণ প্ৰতিষ্ঠা নোহোৱালৈকে তেওঁ কাকো শাস্তি নিদিয়ে।

তেতিয়া মূছা (আলাইহিছ ছালাম)-এ বুজিলে যে তেওঁ এক মহান দায়িত্ব বহন কৰিছে; কিয়নো তেওঁক এই উদ্ধত, জেদী শাসকৰ ওচৰলৈ পঠিওৱা হৈছে, যাৰ বিৰুদ্ধে মিছৰৰ মানুহৰ মাজত কোনো প্ৰতিদ্বন্দ্বী নাছিল। মূছা (আলাইহিছ ছালাম) আছিল অকলে, আৰু তেওঁলোকৰ মাজত আগতে যি হত্যাৰ ঘটনা ঘটিছিল, সেয়াও ঘটিছিল। তথাপি তেওঁ নিজৰ প্ৰতিপালকৰ আদেশ মানি ল’লে আৰু প্ৰশস্ত মন তথা গ্ৰহণযোগ্যতাৰে সেই দায়িত্বৰ সন্মুখীন হ’ল। দাৱাতৰ পূৰ্ণতাৰ অংশস্বৰূপ সহায় আৰু উপায়সমূহ সহজ কৰি দিবলৈ তেওঁ আল্লাহৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিলে।

তেওঁ ক’লে: «হে মোৰ প্ৰতিপালক! মোৰ বুকু প্ৰশস্ত কৰি দিয়া»—অৰ্থাৎ, মোৰ বুকু বিস্তৃত আৰু প্ৰশস্ত কৰি দিয়া, যাতে কথাৰে আৰু কামেৰে কৰা কষ্ট মই সহ্য কৰিব পাৰোঁ, তাৰ ফলত মোৰ অন্তৰ মলিন নহয় আৰু বুকু সংকুচিত নহয়। কাৰণ বুকু সংকুচিত হ’লে মানুহে সৃষ্টিজগতক সৎপথ দেখুওৱা আৰু তেওঁলোকক আহ্বান কৰাৰ কামৰ উপযোগী হৈ নাথাকে। আল্লাহে তেওঁৰ নবী মুহাম্মদ (ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱা ছাল্লাম)-ক কৈছে: «এতেকে আল্লাহৰ অনুগ্ৰহত তুমি তেওঁলোকৰ প্ৰতি কোমল হৈছা।

যদি তুমি ৰুক্ষ আৰু কঠিনচিত্ত হ’লাহেঁতেন, তেন্তে তেওঁলোক তোমাৰ ওচৰৰ পৰা আঁতৰি গ’লহেঁতেন» (আলে ইমৰান, ৩:১৫৯)। আশা কৰা যায় যে, কোমলতা আৰু প্ৰশস্ত অন্তৰেৰে সত্য উপস্থাপন কৰিলে মানুহে তাক গ্ৰহণ কৰিব।

ইমাম ইবন কছীৰৰ তাফছিৰ

«যাতে সিহঁতে মোৰ কথা বুজিব পাৰে»—এইটো ঘটিছিল সেই জড়তাৰ কাৰণে, যি তেওঁৰ কথাত হৈছিল, যেতিয়া তেওঁৰ সন্মুখত খেজুৰ আৰু জুইৰ অঙঠা আগবঢ়োৱা হৈছিল। তেওঁ অঙঠাটো লৈ জিভাত থৈছিল; ইয়াৰ বিৱৰণ পিছত আহিব। তেওঁ সেই জড়তা সম্পূৰ্ণৰূপে দূৰ কৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰা নাছিল; বৰং তেওঁ বিচাৰিছিল যাতে কথাৰ অস্পষ্টতা দূৰ হয় আৰু মানুহে তেওঁৰ উদ্দেশ্য বুজি পায়—প্ৰয়োজনৰ বাবে যিমানখিনি যথেষ্ট। যদি তেওঁ সম্পূৰ্ণৰূপে দূৰ কৰিবলৈ বিচাৰিলেহেঁতেন, তেন্তে সেয়া দূৰ হৈ গ’লহেঁতেন।

কিন্তু নবীসকলে প্ৰয়োজন অনুসৰিহে প্ৰাৰ্থনা কৰে। সেইবাবেই কিছু অংশ বাকী থাকিল। আল্লাহে ফিৰআউনৰ বিষয়ে জনাইছে যে সি কৈছিল: «নে মই এই তুচ্ছ মানুহজনতকৈ উত্তম, যিয়ে নিজৰ কথাও প্ৰায় স্পষ্টকৈ ক’ব নোৱাৰে?» (আয-যুখৰুফ, ৪৩:৫২)—অৰ্থাৎ, যি স্পষ্টকৈ কথা ক’ব নোৱাৰে।

হাছান আল-বাছৰীয়ে «আৰু মোৰ জিভাৰ জড়তা দূৰ কৰি দিয়া» বাক্যৰ বিষয়ে কৈছে: «এটা জড়তা গুচোৱা। যদি তেওঁ ইয়াতকৈ অধিক বিচাৰিলেহেঁতেন, তেন্তে তেওঁক সেয়াও দিয়া হ’লহেঁতেন»। ইবন আব্বাছে কৈছে: মূছাই তেওঁৰ প্ৰতিপালকৰ ওচৰত ফিৰআউনৰ লোকসকলৰ পৰা সেই হত্যাৰ ঘটনাৰ বাবে হোৱা আশংকা আৰু তেওঁৰ জিভাৰ জড়তাৰ কথা জনাইছিল। তেওঁৰ জিভাত এনে জড়তা আছিল, যিয়ে তেওঁক বহু কথা ক’বলৈ বাধা দিছিল।

তেওঁ প্ৰতিপালকৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিলে, যাতে তেওঁৰ ভায়েক হাৰূনক সহায়ক হিচাপে দিয়া হয় আৰু যিবোৰ কথা তেওঁ নিজে স্পষ্টকৈ ক’ব নোৱাৰে, তাৰ বহুখিনি হাৰূনে তেওঁৰ হৈ কয়। আল্লাহে তেওঁৰ প্ৰাৰ্থনা পূৰণ কৰিলে আৰু তেওঁৰ জিভাৰ এটা জড়তা গুচাই দিলে।

ইবন আবী হাতিমে বৰ্ণনা কৰিছে: আমৰ ইবন উছমানৰ পৰা উল্লেখ কৰা হৈছে—আমাক বাকিয়্যাই বৰ্ণনা কৰিছে, আৰত্বা ইবন আল-মুনধিৰৰ পৰা; তেওঁ কৈছে: মুহাম্মদ ইবন কা’বৰ এজন সংগীয়ে মোক বৰ্ণনা কৰিলে যে, তেওঁৰ ওচৰলৈ তেওঁৰ এজন আত্মীয় আহি ক’লে: «তোমাৰ কোনো দোষ নাই, কিন্তু তোমাৰ কথাত ব্যাকৰণগত ভুল হয় আৰু তুমি পঢ়োঁতে শুদ্ধ উচ্চাৰণ নকৰা»। আল-কাৰাযীয়ে ক’লে: «ভতিজা, মই তোমাৰ সৈতে কথা পাতিলে তুমি মোৰ কথা বুজি নোপোৱা নেকি?» তেওঁ ক’লে: «বুজোঁ»। আল-কাৰাযীয়ে ক’লে: «মূছাই (আলাইহিছ ছালাম) তেওঁৰ প্ৰতিপালকৰ ওচৰত কেৱল তেওঁৰ জিভাৰ এটা জড়তা গুচাই দিবলৈহে প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল, যাতে বনী ইছৰাঈলে তেওঁৰ কথা বুজিব পাৰে; ইয়াতকৈ অধিক তেওঁ বিচৰা নাছিল»। এইটোৱেই তেওঁৰ বৰ্ণনাৰ শব্দ। (আয-যুখৰুফ, ৪৩:৫২)।

«আৰু মোৰ জিভাৰ জড়তা দূৰ কৰি দিয়া, যাতে সিহঁতে মোৰ কথা বুজিব পাৰে»—এইটো ঘটিছিল সেই জড়তাৰ কাৰণে, যি তেওঁৰ কথাত হৈছিল, যেতিয়া তেওঁৰ সন্মুখত খেজুৰ আৰু জুইৰ অঙঠা আগবঢ়োৱা হৈছিল। তেওঁ অঙঠাটো লৈ জিভাত থৈছিল; ইয়াৰ বিৱৰণ পিছত আহিব। তেওঁ সেই জড়তা সম্পূৰ্ণৰূপে দূৰ কৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰা নাছিল; বৰং তেওঁ বিচাৰিছিল যাতে কথাৰ অস্পষ্টতা দূৰ হয় আৰু মানুহে তেওঁৰ উদ্দেশ্য বুজি পায়—প্ৰয়োজনৰ বাবে যিমানখিনি যথেষ্ট। যদি তেওঁ সম্পূৰ্ণৰূপে দূৰ কৰিবলৈ বিচাৰিলেহেঁতেন, তেন্তে সেয়া দূৰ হৈ গ’লহেঁতেন।

কিন্তু নবীসকলে প্ৰয়োজন অনুসৰিহে প্ৰাৰ্থনা কৰে। সেইবাবেই কিছু অংশ বাকী থাকিল। আল্লাহে ফিৰআউনৰ বিষয়ে জনাইছে যে সি কৈছিল: «নে মই এই তুচ্ছ মানুহজনতকৈ উত্তম, যিয়ে নিজৰ কথাও প্ৰায় স্পষ্টকৈ ক’ব নোৱাৰে?» (আয-যুখৰুফ, ৪৩:৫২)—অৰ্থাৎ, যি স্পষ্টকৈ কথা ক’ব নোৱাৰে।

হাছান আল-বাছৰীয়ে «আৰু মোৰ জিভাৰ জড়তা দূৰ কৰি দিয়া» বাক্যৰ বিষয়ে কৈছে: «এটা জড়তা গুচোৱা। যদি তেওঁ ইয়াতকৈ অধিক বিচাৰিলেহেঁতেন, তেন্তে তেওঁক সেয়াও দিয়া হ’লহেঁতেন»। ইবন আব্বাছে কৈছে: মূছাই তেওঁৰ প্ৰতিপালকৰ ওচৰত ফিৰআউনৰ লোকসকলৰ পৰা সেই হত্যাৰ ঘটনাৰ বাবে হোৱা আশংকা আৰু তেওঁৰ জিভাৰ জড়তাৰ কথা জনাইছিল। তেওঁৰ জিভাত এনে জড়তা আছিল, যিয়ে তেওঁক বহু কথা ক’বলৈ বাধা দিছিল।

তেওঁ প্ৰতিপালকৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিলে, যাতে তেওঁৰ ভায়েক হাৰূনক সহায়ক হিচাপে দিয়া হয় আৰু যিবোৰ কথা তেওঁ নিজে স্পষ্টকৈ ক’ব নোৱাৰে, তাৰ বহুখিনি হাৰূনে তেওঁৰ হৈ কয়। আল্লাহে তেওঁৰ প্ৰাৰ্থনা পূৰণ কৰিলে আৰু তেওঁৰ জিভাৰ এটা জড়তা গুচাই দিলে।

ইবন আবী হাতিমে বৰ্ণনা কৰিছে: আমৰ ইবন উছমানৰ পৰা উল্লেখ কৰা হৈছে—আমাক বাকিয়্যাই বৰ্ণনা কৰিছে, আৰত্বা ইবন আল-মুনধিৰৰ পৰা; তেওঁ কৈছে: মুহাম্মদ ইবন কা’বৰ এজন সংগীয়ে মোক বৰ্ণনা কৰিলে যে, তেওঁৰ ওচৰলৈ তেওঁৰ এজন আত্মীয় আহি ক’লে: «তোমাৰ কোনো দোষ নাই, কিন্তু তোমাৰ কথাত ব্যাকৰণগত ভুল হয় আৰু তুমি পঢ়োঁতে শুদ্ধ উচ্চাৰণ নকৰা»। আল-কাৰাযীয়ে ক’লে: «ভতিজা, মই তোমাৰ সৈতে কথা পাতিলে তুমি মোৰ কথা বুজি নোপোৱা নেকি?» তেওঁ ক’লে: «বুজোঁ»। আল-কাৰাযীয়ে ক’লে: «মূছাই (আলাইহিছ ছালাম) তেওঁৰ প্ৰতিপালকৰ ওচৰত কেৱল তেওঁৰ জিভাৰ এটা জড়তা গুচাই দিবলৈহে প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল, যাতে বনী ইছৰাঈলে তেওঁৰ কথা বুজিব পাৰে; ইয়াতকৈ অধিক তেওঁ বিচৰা নাছিল»। এইটোৱেই তেওঁৰ বৰ্ণনাৰ শব্দ। (আয-যুখৰুফ, ৪৩:৫২)।

«হে মোৰ প্ৰতিপালক! মোৰ বুকু প্ৰশস্ত কৰি দিয়া আৰু মোৰ কাম সহজ কৰি দিয়া»—এইটো মূছা (আলাইহিছ ছালাম)-এ তেওঁৰ মহামহিম প্ৰতিপালকৰ ওচৰত কৰা প্ৰাৰ্থনা। তেওঁক যি দায়িত্ব দি পঠিওৱা হৈছিল, সেই বিষয়ে তেওঁৰ বুকু প্ৰশস্ত কৰি দিবলৈ তেওঁ বিচাৰিছিল; কিয়নো তেওঁক এক মহান আদেশ আৰু অতি গুৰুতৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল। সেই সময়ত পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ ৰজা, আটাইতকৈ অত্যাচাৰী, কুফৰত আটাইতকৈ কঠোৰ, সৈন্যৰ সংখ্যাত আটাইতকৈ অধিক, ৰাজ্যৰ ক্ষেত্ৰত আটাইতকৈ শক্তিশালী আৰু সীমালংঘনত আটাইতকৈ আগবঢ়া শাসকৰ ওচৰলৈ তেওঁক পঠিওৱা হৈছিল।

তাৰ অৱস্থা ইমানদূৰ গৈছিল যে সি আল্লাহক চিনি নাপায় আৰু তাৰ প্ৰজাসকলৰ বাবে নিজৰ বাহিৰে আন কোনো উপাস্য আছে বুলি নাজানে বুলি দাবী কৰিছিল। অথচ মূছা কেঁচুৱা অৱস্থাত কিছুদিন তাৰ ঘৰত, ফিৰআউনৰ তত্ত্বাৱধানত আৰু তাৰ বিচনাতেই ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। তাৰ পিছত মূছাই তেওঁলোকৰ এজনক হত্যা কৰিছিল, ফলত তেওঁ আশংকা কৰিলে যে তেওঁলোকে তেওঁক হত্যা কৰিব; সেয়ে তেওঁ সেই সময়ছোৱাত পলাই আছিল। তাৰ পিছত তেওঁৰ প্ৰতিপালকে তেওঁক সেইসকলৰ ওচৰলৈ সতৰ্ককাৰী হিচাপে পঠিয়ালে—যাতে তেওঁ তেওঁলোকক একমাত্ৰ আল্লাহৰ ইবাদত কৰিবলৈ আহ্বান কৰে, যাৰ কোনো অংশীদাৰ নাই।

সেইবাবেই তেওঁ ক’লে: «হে মোৰ প্ৰতিপালক! মোৰ বুকু প্ৰশস্ত কৰি দিয়া আৰু মোৰ কাম সহজ কৰি দিয়া»। অৰ্থাৎ, যদি তুমি মোৰ সহায়ক, সমৰ্থক আৰু পৃষ্ঠপোষক নহ’বা, তেন্তে এই কামৰ ক্ষমতা মোৰ নাই।

আল-বাগাৱীৰ তাফছিৰ

«তেওঁ [মূছাই] ক’লে: হে মোৰ প্ৰতিপালক! মোৰ বুকু প্ৰশস্ত কৰি দিয়া»—অৰ্থাৎ, সত্য গ্ৰহণৰ বাবে মোৰ বুকু বহল কৰি দিয়া। ইবন আব্বাছে কৈছে: «তেওঁৰ উদ্দেশ্য আছিল—যাতে মই তোমাৰ বাহিৰে আন কাকো ভয় নকৰোঁ»। ফিৰআউনৰ শক্তি আৰু সৈন্যৰ সংখ্যা অধিক হোৱা বাবে মূছাই তাক বৰকৈ ভয় কৰিছিল।

ফিৰআউনৰ সৈতে অকলে মোকাবিলা কৰাৰ দায়িত্ব পোৱাৰ বাবে তেওঁৰ বুকু সংকুচিত হৈছিল। সেয়ে তেওঁ আল্লাহৰ ওচৰত তেওঁৰ অন্তৰ সত্য গ্ৰহণৰ বাবে প্ৰশস্ত কৰি দিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে, যাতে তেওঁ জানে যে আল্লাহৰ অনুমতি অবিহনে কোনেও তেওঁৰ ক্ষতি কৰিব নোৱাৰে। এই কথা জানিলে তেওঁ ফিৰআউন, তাৰ শক্তি আৰু তাৰ অসংখ্য সৈন্যক ভয় নকৰিব।

«আৰু মোৰ কাম সহজ কৰি দিয়া»—অৰ্থাৎ, ফিৰআউনৰ ওচৰলৈ বাৰ্তা পৌঁছাই দিয়াৰ যি আদেশ তুমি মোক দিছা, সেয়া মোৰ বাবে সহজ কৰি দিয়া।

«যাতে সিহঁতে মোৰ কথা বুজিব পাৰে»—অৰ্থাৎ, মোৰ জিভাৰ জড়তা গুচাই দিয়া, যাতে সিহঁতে মোৰ কথা বুজে।

«আৰু মোৰ জিভাৰ জড়তা দূৰ কৰি দিয়া»। সৰু অৱস্থাত এদিন মূছা ফিৰআউনৰ ঘৰত আছিল। তেওঁ ফিৰআউনক চৰ মাৰিলে আৰু তাৰ দাড়ি ধৰিলে। ফিৰআউনে নিজৰ পত্নী আছিয়াক ক’লে: «এইজন মোৰ শত্ৰু»। সি মূছাক হত্যা কৰিবলৈ মন কৰিলে। আছিয়াই ক’লে: «সি এতিয়াও সৰু ল’ৰা; সি বুজি নাপায় আৰু পাৰ্থক্য কৰিবও নোৱাৰে»।

আন এটা বৰ্ণনাত আছে যে, মূছাক গাখীৰ এৰুৱাৰ পিছত তেওঁৰ মাকে তেওঁক ঘূৰাই দিলে। তেওঁ ফিৰআউন আৰু তাৰ পত্নী আছিয়াৰ ঘৰত ডাঙৰ-দীঘল হ’ল; তেওঁলোকে তেওঁক পালন কৰিলে আৰু পুত্ৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰিলে। এদিন তেওঁ ফিৰআউনৰ সন্মুখত খেলি আছিল আৰু হাতত এটা সৰু লাঠি লৈ খেলি আছিল। তেওঁ লাঠিডাল তুলি ফিৰআউনৰ মূৰত মাৰিলে।

ফিৰআউন খঙত আৰু এই ঘটনাক অশুভ লক্ষণ বুলি ভাবি উত্তেজিত হ’ল, আনকি তেওঁক হত্যা কৰিবলৈ উদ্যত হ’ল। আছিয়াই ক’লে: «হে ৰজা, সি সৰু, বুজি নাপায়। ইচ্ছা কৰিলে পৰীক্ষা কৰি চাওক»। তেওঁ দুটা পাত্ৰ আনিলে—এটাত জুইৰ অঙঠা, আনটোত মণি-মুকুতা আছিল—আৰু দুয়োটা মূছাৰ সন্মুখত থ’লে।

মূছাই মণি-মুকুতাবোৰ ল’বলৈ হাত মেলিলে, কিন্তু জিব্ৰীলে তেওঁৰ হাতখন জুইৰ ফালে ঘূৰাই দিলে। তেওঁ এটা অঙঠা লৈ মুখত দিলে; তাৰ ফলত তেওঁৰ জিভা পুৰি গ’ল আৰু তাত জড়তা সৃষ্টি হ’ল।