Доғаның ҡабул ителеүен һорау
رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا، إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ. رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ، وَمِنْ ذُرِّيَّتِنَا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَ، وَأَرِنَا مَنَاسِكَنَا، وَتُبْ عَلَيْنَا، إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ.
رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِنَا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَ وَأَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَا إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ
Аудионы йөкләп булманы. Һуңыраҡ ҡабатлап ҡарағыҙ.
Раббыбыҙ! Беҙҙән ҡабул ит! Һис шикһеҙ, Һин — Ишетеүсе, Белеүсе. Раббыбыҙ! Беҙҙе Үҙеңә буйһонған ике кеше ит, ә тоҡомобоҙҙан Үҙеңә буйһонған бер өммәт барлыҡҡа килтер. Беҙгә ғибәҙәт йолаларыбыҙҙы күрһәт һәм тәүбәләребеҙҙе ҡабул ит. Һис шикһеҙ, Һин — тәүбәне ҡабул итеүсе, Рәхимлеһең.
Формалары: «таҡаббәл» (تَقَبَّلْ) һәм «иджғәл» (وَاجْعَلْ) ҡылымдары. Әҙәп өлгөһө: Ҡәғбә төҙөп бөткәс, пәйғәмбәрҙәр изге эштәре менән ғорурланмаған, ә эштәренең ҡабул ителеүен, Аллаһҡа буйһоноуҙы һәм тоҡомдарының изгелеген күҙ йәштәре менән һораған.
Шәйех Әбдуррахман әс-Сәғди тәфсире
Шәйех әс-Сәғди былай тип яҙа: «Ибраһим менән Исмәғил иң бөйөк эште — Аллаһтың Йортон төҙөүҙе башҡарған, әммә шул уҡ ваҡытта был хеҙмәттең ҡабул ителеүен һорап доға ҡылған. Изге кеше бер ҡасан да үҙенең яҡшы эштәренә алданмай, уларҙың ҡабул ителмәүенән ҡурҡа».
Имам Ибн Кәсир тәфсире
Ибн Кәсир был аятты уҡығанда илаған Үһәиб ибн әл-Вәрдтың һүҙҙәрен килтерә: «Әй, Мәрхәмәтленең һөйөклөһе! Һин Аллаһтың Йортон төҙөйһөң, әммә уның һинән ҡабул ителмәүенән ҡурҡаһың!»
Әл-Багави тәфсире
Аллаһ Тәғәләнең: «…Ибраһимдың йорттоң нигеҙҙәрен күтәреүе һәм Исмәғил менән…» тигән һүҙҙәре Ҡәғбә нигеҙен аңлата. «Ҡауағид» (нигеҙҙәр) һүҙе «ҡағидә» (нигеҙ) һүҙенең күплек формаһы. Әл-Кисаи: «Ҡәғбә стеналары», — тигән.
«…«Раббыбыҙ! Беҙҙән ҡабул ит…»» Был ерҙә төшөрөп ҡалдырылған мәғәнә бар: улар: «Раббыбыҙ! Беҙҙең төҙөүебеҙҙе ҡабул ит», — тигән. «…Һин, ысынлап та, Ишетеүсе…» йәғни доғаларыбыҙҙы ишетәһең. «…Белеүсеһең!» йәғни ниәттәребеҙҙе беләһең.
«…Раббыбыҙ! Беҙҙе Үҙеңә бирелгән ике кеше ит…» йәғни бер Аллаһҡа ғына ышанған, буйһонған, ихлас һәм Үҙең алдында баҫалҡы кешеләр ит. «…һәм беҙҙең тоҡомобоҙҙан…» йәғни балаларыбыҙҙан,
«…бер өммәт…» төркөм барлыҡҡа килтер. «Өммәт» — пәйғәмбәрҙәргә эйәреүселәр. «…Үҙеңә бирелгән…» йәғни Һиңә буйһонған. «…һәм беҙгә күрһәт…» йәғни өйрәт, аңлат.
«…беҙҙең ғибәҙәт урындарын…» йәғни динебеҙ ҡағиҙәләрен һәм хаж ғәмәлдәребеҙҙе башҡарыу урындарын. Тағы бер фекергә ярашлы, был — хаж ҡылыу урындары. Мүжәһид: «Ҡорбан саласаҡ урындарыбыҙ», — тигән. «Нүсүк» һүҙе ҡорбанлыҡ малды аңлата.
Тағы бер фекергә ярашлы, был — ғибәҙәт урындарыбыҙ. «Нүсүк» һүҙенең төп мәғәнәһе — ғибәҙәт, ә «насик» — ғибәҙәт ҡылыусы.
Аллаһ Тәғәлә уларҙың доғаһына яуап биреп, Джибрилде ебәргән, ә ул Ғәрәфә көнөндә уларға хаж ғәмәлдәрен күрһәткән. Ғәрәфәт еренә барып еткәс, Джибрил: «Эй, Ибраһим, был урындың ҡайҙа икәнен таныныңмы?» — тип һораған. Ул: «Эйе», — тип яуаплаған. Шунан был ваҡыт «Ғәрәфә», ә урын «Ғәрәфәт» тип аталған («таныу», «белеү» һүҙҙәренән). «…һәм тәүбәне ҡабул ит…» йәғни беҙҙе ғәфү ит. «…Һин, ысынлап та, тәүбәне ҡабул итеүсе, Рәхимлеһең!»
«Сәхих әл-Бохари»ҙа (№ 3364) Ибраһим менән Исмәғилдең Ҡәғбә төҙөүе тарихы ентекләп тасуирлана. Улар бинаны уратып йөрөгәндә тап ошо доға һүҙҙәрен ҡабатлаған.