Ғаилә бәхете һәм тәҡүәлек
رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ أَزْوَاجِنَا، وَذُرِّيَّاتِنَا قُرَّةَ أَعْيُنٍ، وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِينَ إِمَامًا.
رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ أَزْوَاجِنَا وَذُرِّيَّاتِنَا قُرَّةَ أَعْيُنٍ وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِينَ إِمَامًا
Аудионы йөкләп булманы. Һуңыраҡ ҡабатлап ҡарағыҙ.
Раббыбыҙ! Ҡатындарыбыҙҙан һәм тоҡомобоҙҙан күҙ һөйөнөсө бүләк ит һәм беҙҙе тәҡүәлеләргә өлгө ит!
Формалары: «һәб ләнә» (لَنَا هَبْ) һәм «идж‘әлнә» (اجْعَلْنَا) ҡылымдары. Ғаилә бәхете, ҡатындарҙың һәм балаларҙың изгелеге, шулай уҡ тәҡүәлектә алдынғы булыу тураһында күркәм доға.
Шәйех Әбдуррахман әс-Сәғди тәфсире
Шәйех Абдуррахман әс-Сәғди тулы тәфсирендә былай тип яҙа: «Ғәрәпсә “заудж” (күплектә “азүәдж”) һүҙе “пар”, “ир”, “ҡатын” тигәнде аңлата. Иман килтергәндәрҙең күркәм сифаттары хаҡында уйланығыҙ. Улар изге ғәмәлдәр ҡыла, әммә барыбер Раббыһының ярҙамына мохтаж. Улар Унан изге тормош иптәштәре, балалар һәм дуҫтар биреүен һорай.
Тимәк, асылда, үҙҙәренә мәрхәмәт итеүен һорайҙар, сөнки изге туғандар кешегә ҙур файҙа килтерә. Күҙ һөйөнөсө (ҡуррату ә‘йүн) — яҡындарыңдың Аллаһҡа буйһонғанын күреү».
Имам Ибн Кәсир тәфсире
Имам Ибн Кәсир риүәйәт итә: «Ибн Ғәббәс: “Ғәмәлдәрендә Аллаһҡа буйһонған һәм шуның менән был донъяла ла, әхирәттә лә күҙҙәрҙе һөйөндөргән тоҡом”, — тигән. Имам Әхмәт Джүбәйр ибн Нуфәйрҙең сәхәбә Миқдад ибн әл-Әсүәд тураһында һөйләгәнен риүәйәт итә. Ул иман килтереү насип иткән Аллаһҡа шөкөр иткән һәм ғаиләһенең изгелегенә ҡыуанған».
Әл-Багави тәфсире
«…(Рәхмәтле Аллаһтың изге ҡолдары —) Аллаһҡа доға ҡылып: “Раббыбыҙ! Ҡатындарыбыҙҙан һәм тоҡомобоҙҙан күҙ һөйөнөсө бүләк ит…” — тип әйткән кешеләр. Йәғни, изге һәм тәҡүә балалар. Улар: “Уларҙы изге ит, шул саҡта күҙҙәребеҙ һөйөнөр”, — тиҙәр.
Әл-Ҡурази әйткән: иман килтергән кеше өсөн ҡатынының һәм балаларының Бөйөк Аллаһҡа буйһонғандарын күреүҙән дә күңеллерәк нәмә юҡ.
Әл-Хәсән әйткән: бында “һөйөнөс” һүҙе берлектә килгән, сөнки ул масдар булып тора. Был һүҙҙең нигеҙендә “бард” (һыуыҡ) һүҙе ята: ғәрәптәр эҫелектән яфалана, ә һалҡындан рәхәтлек таба. Ҡыуаныс мәлендә “күҙҙәрҙең һөйөнөүе”, ә ҡайғы мәлендә “күҙҙәрҙең яныуы” тиҙәр. Ҡыуаныстан аҡҡан күҙ йәштәрен һалҡын, ә ҡайғынан аҡҡандарын эҫе тип һанайҙар.
Әл-Әзһари әйткән: “күҙ һөйөнөсө” тигәндең мәғәнәһе шундай: кешенең күңеле ҡәнәғәт булған нәмә менән тап килгәндә, уның күҙҙәре башҡаға түгел, ә тик шуға ғына ҡарай.
«…һәм беҙҙе (Аллаһтың язаһынан) һаҡланғандарға өлгө ит!»… — йәғни, яҡшылыҡта башҡаларға өлгө булырлыҡ кешеләр ит.
Әл-Хәсән әйткән: “Беҙ һаҡланғандарҙан өлгө алайыҡ, ә һаҡланғандар беҙҙән өлгө алһын”.
Ибн Ғәббәс әйткән: “Беҙҙе тура юлдан барыусыларға өлгө ит”. Был Бөйөк Аллаһтың: «Беҙ уларҙы Беҙҙең әмеребеҙ менән тура юлға өндәүсе етәкселәр иттек» (әл-Әнбия сүрәһе, 73-сө аят) тигән һүҙҙәренә оҡшаш. Беҙҙе аҙашыу өлгөһө итмә, Бөйөк Аллаһтың: «Беҙ уларҙы Утҡа саҡырыусы етәкселәр иттек…» (әл-Ҡасас сүрәһе, 41-се аят) тигән һүҙҙәрендәге кеүек.
Тағы бер фекер буйынса, бында мәғәнә кире тәртиптә бирелгән: һаҡланғандарҙы беҙгә өлгө ит һәм беҙҙе уларҙан өлгө алыусылар, уларға эйәреүселәр ит. Был — Мүджәһидтең фекере».
«Сәхих әл-Бохариҙа» (№ 5065) Пәйғәмбәрҙән ﷺ риүәйәт ителә: «Донъя тормошо — ваҡытлыса файҙаланыу ғына, ә уның ниғмәттәренең иң яҡшыһы — изге ҡатын».