குடும்ப நலமும் இறையச்சத் தலைமைத்துவமும்

ஷேக் அப்துர்ரஹ்மான் அஸ்-ஸஅதியின் தஃப்ஸீர்

«எங்கள் இறைவா! எங்கள் துணைவர்களிலிருந்தும்»—அதாவது, தோழர்கள், உடனிருப்பவர்கள், மனைவியர் ஆகியோரிலிருந்தும்—«எங்கள் சந்ததியினரிலிருந்தும் எங்கள் கண்களுக்கு மகிழ்ச்சியை அளிப்பாயாக!» அதாவது, அவர்களைக் கண்டு எங்கள் கண்கள் மகிழுமாறு செய்வாயாக.

அவர்களுடைய நிலைகளையும் பண்புகளையும் ஆராய்ந்து பார்த்தால், அவர்களுடைய உயர்ந்த இலட்சியத்தையும் மேன்மையான அந்தஸ்தையும் நாம் அறியலாம். அவர்கள் தங்கள் துணைவர்களும் சந்ததியினரும் தங்கள் இறைவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்து, அறிவைப் பெற்று அதன்படி செயல்படுபவர்களாக இருப்பதைக் காணும் வரையில் அவர்களுடைய கண்கள் மகிழாது. இது அவர்களுடைய துணைவர்களும் சந்ததியினரும் சீர்பெற வேண்டுமெனக் கோரும் பிரார்த்தனையாக இருப்பதோடு, அவர்களுக்காகவும் செய்யப்படும் பிரார்த்தனையாகும்; ஏனெனில் அதன் பயன் அவர்களுக்கே திரும்புகிறது. அதனால்தான், «எங்களுக்கு அருள்வாயாக!»

என்று கூறி அதைத் தங்களுக்கான அருளாகக் கேட்டார்கள். அதுமட்டுமல்ல; அவர்களுடன் தொடர்புடைய பலர் அவர்களுடைய நற்சீர்மையால் சீர்பெற்று நன்மையடைவார்கள் என்பதால், அவர்களுடைய இந்தப் பிரார்த்தனை எல்லா முஸ்லிம்களுக்கும் நன்மை பயக்கிறது.

«எங்களை இறையச்சமுள்ளவர்களுக்கு முன்மாதிரிகளாக ஆக்குவாயாக!» அதாவது, எங்கள் இறைவா! உன் நல்லடியார்களில் உண்மையாளர்களும் நிறைவடைந்தவர்களும் அடையும் உயரிய நிலைக்கு எங்களைச் சேர்ப்பாயாக! அது மார்க்கத்தில் தலைமைப் பொறுப்பைப் பெற்று, இறையச்சமுள்ளவர்களுக்கு அவர்களுடைய சொற்களிலும் செயல்களிலும் முன்மாதிரியாக இருப்பதாகும்.

அவர்கள் இவர்களுடைய செயல்களைப் பின்பற்றுவார்கள்; இவர்களுடைய சொற்களை நம்பிக்கையுடன் ஏற்றுக்கொள்வார்கள்; நன்மையை நாடுவோர் இவர்களைப் பின்பற்றி நடப்பார்கள். இவர்கள் பிறருக்கு வழிகாட்டுவதோடு தாங்களும் நேர்வழியில் இருப்பார்கள்.

ஒரு நிலையை அடைய வேண்டுமெனப் பிரார்த்திப்பது, அந்த நிலையை அடைவதற்குத் தேவையானவற்றையும் வேண்டுவதாகும் என்பது தெளிவு. மார்க்கத்தில் தலைமைப் பொறுப்பென்னும் இந்த நிலை பொறுமையும் உறுதியான நம்பிக்கையும் இன்றிக் கிடைக்காது. அல்லாஹ் கூறுகிறான்: «அவர்கள் பொறுமையைக் கடைப்பிடித்து, நமது வசனங்கள் மீது உறுதியான நம்பிக்கை கொண்டிருந்தபோது, நமது கட்டளையின்படி வழிகாட்டும் தலைவர்களாக அவர்களை ஆக்கினோம்» (அஸ்-ஸஜ்தா, 32:24).

எனவே, இந்தப் பிரார்த்தனை அல்லாஹ்வுக்குக் கீழ்ப்படிவதில் பொறுமை காத்தல், அவனுக்கு மாறு செய்வதையும் வேதனை தரும் அவனது விதிகளை எதிர்கொள்வதையும் பொறுத்துக்கொள்ளுதல், ஒருவரை உறுதியான நம்பிக்கையின் நிலைக்கு இட்டுச்செல்லும் முழுமையான அறிவைப் பெறுதல் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியுள்ளது. இதில் ஏராளமான நன்மையும் பெரும் அருளும் உள்ளன; தூதர்களுக்குப் பிறகு மனிதப் பண்புகளின் உயர்ந்த நிலைகளை அடைவதும் இதில் அடங்கும்.

இமாம் இப்னு கஸீரின் தஃப்ஸீர்

«எங்கள் இறைவா! எங்கள் துணைவர்களிலிருந்தும் எங்கள் சந்ததியினரிலிருந்தும் எங்கள் கண்களுக்கு மகிழ்ச்சியை அளிப்பாயாக!» என்று கூறுவோரின் பொருள்: தங்களுடைய சந்ததியினரில் அல்லாஹ்வுக்குக் கீழ்ப்படிந்து, அவனை மட்டுமே வணங்கும்—அவனுக்கு இணையேதும் இல்லாத—மக்களை உருவாக்குமாறு அல்லாஹ்விடம் வேண்டுபவர்கள் என்பதாகும். இப்னு அப்பாஸ் கூறினார்: «அவர்கள் கீழ்ப்படிதலுடன் செயல்படுவோரைக் குறிக்கிறார்கள்; அவர்கள் இம்மையிலும் மறுமையிலும் தங்கள் கண்களுக்கு மகிழ்ச்சியளிப்பார்கள்.»

இக்ரிமா கூறினார்: «அழகையோ தோற்றப் பொலிவையோ அவர்கள் நாடவில்லை; அவர்கள் கீழ்ப்படிதலுள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்பதையே நாடினார்கள்.»

இந்த வசனத்தைப் பற்றி ஹசன் அல்-பஸ்ரியிடம் கேட்கப்பட்டபோது அவர் கூறினார்: «ஒரு முஸ்லிம் அடியான் தனது மனைவியிடமும், சகோதரனிடமும், நெருங்கிய உறவினரிடமும் அல்லாஹ்வுக்குக் கீழ்ப்படிதலைக் காண்பதே இதன் பொருள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! ஒரு பிள்ளையையோ, பேரப்பிள்ளையையோ, சகோதரனையோ, நெருங்கிய உறவினரையோ வல்லமையும் மகத்துவமும் உடைய அல்லாஹ்வுக்குக் கீழ்ப்படிவவராகக் காண்பதைவிட, முஸ்லிமின் கண்களுக்கு மகிழ்ச்சியளிப்பது வேறொன்றுமில்லை.»

இப்னு ஜுரைஜ், «எங்கள் துணைவர்களிலிருந்தும் எங்கள் சந்ததியினரிலிருந்தும் எங்கள் கண்களுக்கு மகிழ்ச்சியை அளிப்பாயாக!» என்ற வசனத்தைப் பற்றி: «அவர்கள் உன்னை வணங்கி, உன்னைச் சிறந்த முறையில் வணங்கட்டும்; எங்களுக்கெதிராகக் குற்றங்களைச் செய்யாமல் இருக்கட்டும்» என்றார். அப்துர் ரஹ்மான் இப்னு ஸைத் இப்னு அஸ்லம் கூறினார்: «அதாவது, தங்கள் துணைவர்களையும் சந்ததியினரையும் இஸ்லாத்தின் பக்கம் நேர்வழி காட்டுமாறு அவர்கள் அல்லாஹ்விடம் வேண்டுகிறார்கள்.»

இமாம் அஹ்மத் கூறினார்: எங்களுக்கு யஅ்மர் இப்னு பிஷ்ர் அறிவித்தார்; அவருக்கு அப்துல்லாஹ் இப்னு அல்-முபாரக் அறிவித்தார்; அவருக்கு ஸஃப்வான் இப்னு அம்ர் அறிவித்தார்; அப்துர் ரஹ்மான் இப்னு ஜுபைர் இப்னு நுஃபைர், தம் தந்தையிடமிருந்து அறிவித்தார்: «ஒருநாள் நாங்கள் மிக்தாத் இப்னு அல்-அஸ்வத் அருகில் அமர்ந்திருந்தோம். அப்போது ஒருவர் அவரைக் கடந்து சென்று, “அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைக் கண்ட இந்த இரு கண்களுக்கும் பேறுகிட்டது! நீங்கள் கண்டதை நாங்களும் கண்டிருக்கவும், நீங்கள் கலந்துகொண்ட நிகழ்வுகளில் நாங்களும் பங்கேற்றிருக்கவும் விரும்புகிறோம்” என்றார். இதைக் கேட்டு அவர் கோபமடைந்தார்.

அவர் நல்லதையே கூறியிருந்தும், அவர் ஏன் கோபமடைந்தார் என்று எனக்கு வியப்பாக இருந்தது. பின்னர் மிக்தாத் அந்த மனிதரிடம் திரும்பி, “அல்லாஹ் ஒருவரைத் தடுத்து வைத்திருந்த ஒரு நிகழ்வில் பங்கேற்க வேண்டும் என்று ஒருவர் விரும்புவதற்கு என்ன காரணம்? அதில் அவர் பங்கேற்றிருந்தால் எவ்வாறு இருந்திருப்பார் என்பது அவருக்குத் தெரியாது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில், அல்லாஹ் சிலரை முகங்குப்புற நரகத்தில் விழச் செய்த நிகழ்வுகள் நடந்தன; அவர்கள் அவருக்குப் பதிலளிக்கவோ அவரை உண்மையென ஏற்கவோ இல்லை.

உங்கள் நபி கொண்டுவந்ததை உண்மையென ஏற்றுக்கொண்டு, உங்கள் இறைவனை மட்டுமே அறிந்தவர்களாக உங்களை அல்லாஹ் வெளிக்கொண்டு வந்ததற்காக நீங்கள் அல்லாஹ்வைப் போற்ற வேண்டாமா? பிறர் எதிர்கொண்ட சோதனையிலிருந்து நீங்கள் காப்பாற்றப்பட்டீர்கள் அல்லவா?

“நபிமார்களில் எவரும் அனுப்பப்பட்டிராத அளவுக்குக் கடுமையான சூழலில், அறியாமைக் காலத்தின் இடைவெளியில் அல்லாஹ் நபி (ஸல்) அவர்களை அனுப்பினான். சிலை வணக்கத்தைவிடச் சிறந்த மார்க்கம் உண்டு என்று மக்கள் கருதவில்லை. அப்போது அவர் சத்தியத்தையும் அசத்தியத்தையும் பிரித்துக் காட்டும் தெளிவான வேதத்தைக் கொண்டுவந்தார்; தந்தையையும் மகனையும் பிரித்துக் காட்டினார். ஒருவன் தன் தந்தையையோ மகனையோ சகோதரனையோ நிராகரிப்பாளராகக் காணும் நிலையும் ஏற்பட்டது.

அல்லாஹ் அவனுடைய உள்ளத்தின் பூட்டை ஈமானுக்காகத் திறந்துவிட்டிருந்தான்; அவன் அழிந்தால் நரகத்தில் நுழைவான் என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். எனவே, தன் அன்புக்குரியவர் நரகத்தில் இருப்பதை அறிந்துகொண்டிருக்கும் நிலையில் அவனுடைய கண்கள் மகிழ்ச்சியடையாது. அல்லாஹ் கூறிய, “எங்கள் இறைவா! எங்கள் துணைவர்களிலிருந்தும் எங்கள் சந்ததியினரிலிருந்தும் எங்கள் கண்களுக்கு மகிழ்ச்சியை அளிப்பாயாக!” என்ற வசனம் இதைத்தான் குறிக்கிறது.»

இந்த அறிவிப்பின் அறிவிப்பாளர் தொடர் நம்பகமானது; இரு ஸஹீஹ் நூலாசிரியர்களும் இதனைப் பதிவு செய்யவில்லை.

«எங்களை இறையச்சமுள்ளவர்களுக்கு முன்மாதிரிகளாக ஆக்குவாயாக!» என்ற வசனத்தைப் பற்றி இப்னு அப்பாஸ், ஹசன், கதாதா, அஸ்-ஸுத்தி, அர்-ரபீஉ இப்னு அனஸ் ஆகியோர்: «நன்மையில் மக்கள் பின்பற்றும் தலைவர்களாக எங்களை ஆக்குவாயாக» என்றனர். மற்றவர்கள்: «நன்மையின் பக்கம் வழிகாட்டப்பட்டு, அதற்குப் பிறரையும் வழிநடத்துபவர்களாக எங்களை ஆக்குவாயாக» என்றனர். தங்களுடைய வணக்கம் தங்கள் பிள்ளைகளினதும் சந்ததியினரினதும் வணக்கத்துடன் தொடர வேண்டும் என்றும், தங்களுடைய வழிகாட்டுதல் பிறருக்கும் பயனளிக்க வேண்டும் என்றும் அவர்கள் விரும்பினர்.

ஏனெனில் அது அதிக நன்மையைப் பெற்றுத்தரும்; முடிவிலும் சிறந்ததாகும்.

இதனால்தான், அபூ ஹுரைரா (ரலி) அவர்கள் அறிவித்துள்ள அறிவிப்பு ஸஹீஹ் முஸ்லிமில் இடம்பெற்றுள்ளது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: «ஆதமின் மகன் இறந்துவிட்டால், மூன்று காரியங்களைத் தவிர அவனுடைய செயல்கள் அனைத்தும் துண்டிக்கப்படுகின்றன: அவனுக்காகப் பிரார்த்திக்கும் நல்ல பிள்ளை, அவனுக்குப் பின்னரும் பயனளிக்கும் அறிவு, அல்லது தொடர்ந்து பலன் தரும் தர்மம்.» மேலும், «வழிகாட்டுவோர்...»

அல்-பகவியின் தஃப்ஸீர்

«எங்கள் இறைவா! எங்கள் துணைவர்களிலிருந்தும் எங்கள் சந்ததியினரிலிருந்தும்...» என்ற வசனத்தில், அபூ அம்ர், அல்-கிஸாயீ, அபூ பக்ர் ஆகியோர் «أزواجنا» என்பதை நீண்ட ‘அலிஃப்’ இன்றி ஓதியுள்ளனர்; மற்றவர்கள் பன்மை வடிவில் நீண்ட ‘அலிஃப்’ உடன் ஓதியுள்ளனர்.

«எங்கள் கண்களுக்கு மகிழ்ச்சியை அளிப்பாயாக!» என்பதன் பொருள்: நல்லவர்களும் இறையச்சமுள்ளவர்களுமான பிள்ளைகள். «அவர்களை நல்லவர்களாக ஆக்குவாயாக; அதன் மூலம் எங்கள் கண்கள் மகிழட்டும்» என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள். அல்-குரழீ கூறினார்: «தன் மனைவியும் பிள்ளைகளும் வல்லமையும் மகத்துவமும் உடைய அல்லாஹ்வுக்குக் கீழ்ப்படிவதைக் காண்பதைவிட, ஒரு முஃமினின் கண்களுக்கு மகிழ்ச்சியளிப்பது வேறொன்றுமில்லை.» இதையே ஹசனும் கூறியுள்ளார்.

«குர்ரத்» என்ற சொல் ஒருமையில் வந்துள்ளது; ஏனெனில் அது ஒரு பெயர்ச்சொல். அதன் அடிப்படைப் பொருள் குளிர்ச்சி ஆகும். அரபியர்கள் வெப்பத்தால் துன்புற்று, குளிர்ச்சியில் ஆறுதல் பெறுவார்கள். மகிழ்ச்சியின்போது «கண்களின் குளிர்ச்சி» என்றும், துக்கத்தின்போது «கண்களின் வெப்பம்» என்றும் கூறுவர்.

மகிழ்ச்சியின்போது கண்ணீர் குளிர்ச்சியாகவும், துக்கத்தின்போது சூடாகவும் இருப்பதாகவும் கூறப்படுகிறது. அல்-அஸ்ஹரி கூறினார்: «கண்களின் குளிர்ச்சி» என்பதன் பொருள், ஒருவர் விரும்புபவரைக் காண்பதால் அவரது உள்ளம் திருப்தியடைவதும், அவரைத் தவிர மற்றவர்களைப் பார்ப்பதிலிருந்து அவரது கண்கள் விலகி மகிழ்வதுமாகும்.

«எங்களை இறையச்சமுள்ளவர்களுக்கு முன்மாதிரிகளாக ஆக்குவாயாக!» அதாவது, நன்மையில் அவர்கள் எங்களைப் பின்பற்றும் தலைவர்களாக ஆக்குவாயாக. «இமாம்கள்» என்று பன்மையில் கூறாமல், ஒருமையில் «இமாம்» என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இது «நிச்சயமாக, நாங்கள் அகிலங்களின் இறைவனுடைய தூதர்» (அஷ்-ஷுஅரா, 26:16) என்ற வசனத்தைப் போன்றது.

இதன் பொருள் «நாங்கள் தூதர்கள்» என்பதாகும். இன்னொரு விளக்கத்தின்படி, இது «நிச்சயமாக, அவர்கள் எனக்கு எதிரிகள்» (அஷ்-ஷுஅரா, 26:77) என்ற வசனத்தைப் போன்றது; அதாவது, «எதிரிகள்» என்பதாகும். «எங்கள் அமீர் இவர்கள்» என்று கூறப்படுவதும் இதே வகையைச் சேர்ந்தது; அதாவது, «எங்கள் தலைவர்கள் இவர்கள்» என்பதாகும். மேலும், இது «நோன்பு» (الصيام), «தொழுகை» (القيام) ஆகிய சொற்களைப் போல வினைச்செயலின் பெயராக இருப்பதால் ஒருமையில் வந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது.

«அம்ம யஅம்மு இமாமன்» என்று கூறுவது, «காம யகூமு கியாமன்» என்றும் «ஸாம யஸூமு ஸியாமன்» என்றும் கூறுவதைப் போன்றது.

ஹசன் கூறினார்: «நாம் இறையச்சமுள்ளவர்களைப் பின்பற்றுவோம்; இறையச்சமுள்ளவர்கள் நம்மைப் பின்பற்றுவார்கள்.» இப்னு அப்பாஸ் கூறினார்: «வழிகாட்டும் தலைவர்களாக எங்களை ஆக்குவாயாக.» இது «நமது கட்டளையின்படி வழிகாட்டும் தலைவர்களாக அவர்களை ஆக்கினோம்» (அஸ்-ஸஜ்தா, 32:24) என்ற வசனத்தைப் போன்றது. «நரகத்தின் பக்கம் அழைக்கும் வழிகேட்டுத் தலைவர்களாக எங்களை ஆக்காதே» என்பதும் இதன் பொருள்; «நரகத்தின் பக்கம் அழைக்கும் தலைவர்களாக அவர்களை ஆக்கினோம்» (அல்-கஸஸ், 28:41) என்று அல்லாஹ் கூறியதைப் போல.

வேறொரு விளக்கத்தின்படி, இது சொற்களின் இடமாற்றமாகும்; இதன் பொருள்: «இறையச்சமுள்ளவர்களை எங்களுக்கு முன்மாதிரிகளாக ஆக்கி, அவர்களைப் பின்பற்றி நடப்பவர்களாக எங்களை ஆக்குவாயாக.» இது முஜாஹிதின் கருத்தாகும்.