Гаилә бәхете һәм тәкъвалык үрнәге
رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ أَزْوَاجِنَا، وَذُرِّيَّاتِنَا قُرَّةَ أَعْيُنٍ، وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِينَ إِمَامًا.
رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ أَزْوَاجِنَا وَذُرِّيَّاتِنَا قُرَّةَ أَعْيُنٍ وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِينَ إِمَامًا
Аудионы йөкләп булмады. Соңрак кабатлап карагыз.
Алар әйтерләр: "Ий Раббыбыз, безгә изге хатыннар вә яхшы балалар бир, аларның Сиңа итагать иткәннәрен күреп күзләребез вә күңелләребез карарланырлык булсын, һәм безне тәкъва мөэминнәргә Имам кыл, алар дин эшләрендә безгә иярсеннәр!
Формалары: «һәб ләнә» (هَبْ لَنَا) һәм «үҗ‘әлнә» (اجْعَلْنَا) фигыльләре. Гаилә бәхете, хатыннарның һәм балаларның изгелеге, тәкъвалыкта башкаларга үрнәк булу турында күркәм дога.
Шәех Габдуррахман әс-Сәгъди тәфсире
Шәйх Габдуррахман әс-Сәгъди тулы тәфсирендә болай яза: «Гарәпчә “зәүҗ” (күплек санда “әзвәҗ”) сүзе “пар”, “ир”, “хатын” дигәнне аңлата. Иман китерүчеләрнең күркәм сыйфатлары турында уйланыгыз. Алар изге гамәлләр кылалар, әмма барыбер Раббыларының ярдәменә мохтаҗ булалар. Алар Аллаһтан үзләренә изге ирләрне, хатыннарны, балаларны һәм дусларны бирүен сорыйлар.
Димәк, асылда, алар Аллаһтан үзләренә рәхим итүен сорыйлар, чөнки изге туганнар кешегә зур файда китерә. Күзләр сөенече (куррату әгъюн) — якыннарыңны Аллаһка буйсынган хәлдә күрү ул».
Имам Ибн Кәсир тәфсире
Имам Ибн Кәсир тапшырганча: «Ибн Габбас әйткән: “Аллаһка гамәлләре белән буйсынучы һәм шуның белән бу дөньяда да, ахирәттә дә күзләрне сөендерүче нәсел”. Имам Әхмәд Җүбәйр ибн Нүфәйрнең сәхабә Микъдад ибн әл-Әсвәд турында сөйләгәнен тапшыра. Ул иман китерүенә Аллаһка шөкер иткән һәм гаиләсенең изгелегенә сөенгән».
Әл-Багави тәфсире
«…Рәхимле Аллаһның изге коллары — Аллаһка дога кылып: “Раббыбыз! Хатыннарыбыздан һәм нәселебездән безгә күзләр сөенечен бир…” — дип әйтүчеләр. Ягъни изге һәм тәкъва балаларны. Алар: “Аларны изге кыл һәм шуның белән күзләребезне сөендер”, — диләр.
Әл-Куразый әйткән: мөэмин өчен хатыны белән балаларының Бөек Аллаһка буйсынуын күрүдән дә күңеллерәк нәрсә юк.
Әл-Хәсән әйткән: монда «сөенеч» сүзе берлек санда килгән, чөнки ул масдар. Бу сүзнең нигезендә «бард» (салкын) сүзе ята: гарәпләр эсседән тилмерәләр, ә салкыннан рәхәтлек табалар. Кешеләр шатланганда «күзләр салкыная», кайгырганда «күзләр кыза» дип әйтәләр. Шатлыктан чыккан күз яшен салкын, кайгыдан чыкканын кайнар дип саныйлар.
Әл-Әзһари әйткән: «күзләр сөенече» дигәннең мәгънәсе — кешенең йөрәге үзе риза булган нәрсә белән тәңгәл килгәндә, аның күзләре бүтән нәрсәгә түгел, шуңа гына карый.
«…Һәм безне Аллаһның җәзасыннан сакланучыларга үрнәк кыл!» — ягъни игелек эшләүдә башкаларга үрнәк булучылардан кыл.
Әл-Хәсән әйткән: без сакланучылардан үрнәк алыйк, ә сакланучылар бездән үрнәк алсын.
Ибн Габбас әйткән: безне туры юлдан баручыларга үрнәк кыл. Бу Аллаһ Тәгаләнең: «Һәм Без аларны Үз әмеребез белән юл күрсәтүче җитәкчеләр иттек» (әл-Әнбия сүрәсе, 73 нче аять) дигән сүзенә охшаш. Һәм безне адашу үрнәге итмә. Аллаһ Тәгалә: «Һәм Без аларны Утка чакыручы җитәкчеләр иттек…» (әл-Касас сүрәсе, 41 нче аять) дигән.
Бер фикер буенча, монда мәгънә кире тәртиптә бирелгән: сакланучыларны безгә үрнәк ит һәм безне алардан үрнәк алып, аларга иярүчеләрдән кыл. Бу — Мүҗәһиднең фикере».
«Сахих әл-Бохари»да (№ 5065) Пәйгамбәрдән тапшырылган: «Бу дөнья — вакытлыча файдалану урыны, ә аның нигъмәтләренең иң яхшысы — изге хатын».