Ибраһимнең Аллаһка догасы
رَبِّ هَبْ لِي حُكْمًا، وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ، وَاجْعَلْ لِي لِسَانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ، وَاجْعَلْنِي مِنْ، وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِيمِ، وَاغْفِرْ لِأَبِي، إِنَّهُ كَانَ مِنَ الضَّالِّينَ، وَلَا تُخْزِنِي يَوْمَ يُبْعَثُونَ يَوْمَ لَا يَنْفَعُ مَالٌ، وَلَا بَنُونَ إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ.
رَبِّ هَبْ لِي حُكْمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ وَاجْعَلْ لِي لِسَانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ وَاجْعَلْنِي مِنْ وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِيمِ وَاغْفِرْ لِأَبِي إِنَّهُ كَانَ مِنَ الضَّالِّينَ وَلَا تُخْزِنِي يَوْمَ يُبْعَثُونَ يَوْمَ لَا يَنْفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ
Аудионы йөкләп булмады. Соңрак кабатлап карагыз.
Ий Раббым, миңа белем хикмәт биргел вә изгеләргә тоташтыр. Йә Рабби, миннән соң килгән өммәтләр мине яхшылык белән зекер итсеннәр. Вә мине "нәгыйм" җәннәтенең варисларыннан кыйл. Вә атамны ярлыка, чөнки ул хак юлдан адашканнардан булды. Кешеләр кубарылган көндә мине хур кыйлма." Ул көндә малы вә баласы һичкемгә файда бирмәс. Мәгәр мөшриклек вә монафикълык керләреннән күңеле пакь хәлдә чын мөселман булып килсә, аңа файда булыр.
Ибраһимнең үтенечләр комплексы: «хәб ли» (لِي هَبْ), «әлхикни» (أَلْحِقْنِي), «иджгаль ли» (ي ل اجْعَل). «Саф йөрәк» (سَلِيمٌ قَلْبٌ) төшенчәсе Ахирәттә котылуның бердәнбер шарты итеп күрсәтелә.
Шәех Габдуррахман әс-Сәгъди тәфсире
Шәйх әс-Сәгъди яза: «Саф йөрәк — ширектән, шик-шөбһәләрдән, көнчелектән, пычраклыктан һәм гөнаһларга бәйлелектән азат йөрәк. Ибраһимнең яхшы исеме Кыямәт көненә кадәр барлык буыннарда сакланып калды».
Имам Ибн Кәсир тәфсире
Ибн Кәсир аңлата: «Аллаһ Ибраһимнең яхшы исем белән искә алыну турындагы догасына җавап бирде: барлык халыклар да (мөселманнар, яһүдиләр, христианнар) Ибраһимны яраталар һәм хөрмәт итәләр».
Әл-Багави тәфсире
«…(Ибраһим Аллаһка дога кылып): “Раббым, миңа хикмәт бир…”» Ибн Габбас әйткән: бу — Аллаһ билгеләгән чикләрне һәм Аның кануннарын белү. Мукатил әйткән: аңлау һәм белем. Әл-Кәлби әйткән: пәйгамбәрлек.
«…һәм мине салихлар арасына куш…» ягъни миннән алда булган пәйгамбәрләр белән бергә, аларның дәрәҗәсендә һәм мәртәбәсендә.
«…һәм соңгы буыннар арасында минем турында дөрес сүз калдыр…» ягъни миннән соң яшәячәк өммәтләр арасында яхшы фикер, матур искә алу һәм киң танылу. Аллаһ Тәгалә аның бу теләген кабул итте: төрле дин тотучылар аны үзләренә якын күрәләр һәм ул хакта яхшы сүзләр әйтәләр. Әл-Кутәйби әйткән: аятьтә «сөйләргә» сүзенең урынына «лисан» (тел) сүзе кулланылган, чөнки кешеләр тел ярдәмендә сөйләшәләр.
«…һәм мине Нәгыйм җәннәтенә мирасчылардан ит…» ягъни Нәгыйм җәннәте биреләчәк кешеләрдән ит.
«…һәм атамны гафу ит, чөнки ул адашканнардан булды…» Ул моны атасының Аллаһ дошманы булуын белгәнче үк әйткән. Бу хакта «әт-Тәүбә» сүрәсендә искә алынган. «…һәм мине хур итмә…» ягъни мине оятка калдырма. «…алар терелтеләчәк көнне…» «…ул көнне мал да, уллар да файда китермәс…»
«…Аллаһка саф йөрәк белән килүчедән башка!» Ягъни ширектән һәм шик-шөбһәләрдән пакь күңел белән. Гөнаһларга килгәндә, алардан беркем дә пакь була алмый. Бу — тәфсирчеләрнең күпчелеге фикере.
Сәгыйд бин әл-Мүсәййиб әйткән: саф йөрәк — сәламәт йөрәк, чөнки кяфернең һәм монафикъның йөрәкләре авыру. Аллаһ Тәгалә әйткән: «Аларның йөрәкләрендә авыру бар» («әл-Бәкара» сүрәсе, 10 нчы аять). Ибн Усман ән-Нисапури әйткән: бу — бидгатьләрдән пакь һәм Сөннәттә тынычлык тапкан йөрәк.
«Сахих әл-Бохари»дә (№ 4768) Әбү Һүрайрадан риваять ителә: Кыямәт көнендә Ибраһим үзенең атасы Азар белән очрашачак, әмма ул көферлеге сәбәпле гиенага әйләндерелгән булачак.