Иманды һаҡлау һәм тура юл
رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا، وَهَبْ لَنَا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً، إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ. رَبَّنَا، إِنَّكَ جَامِعُ النَّاسِ لِيَوْمٍ لَا رَيْبَ فِيهِ، إِنَّ اللَّهَ لَا يُخْلِفُ الْمِيعَادَ.
رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ رَبَّنَا إِنَّكَ جَامِعُ النَّاسِ لِيَوْمٍ لَا رَيْبَ فِيهِ إِنَّ اللَّهَ لَا يُخْلِفُ الْمِيعَادَ
Аудионы йөкләп булманы. Һуңыраҡ ҡабатлап ҡарағыҙ.
Раббыбыҙ! Беҙҙе тура юлға күндергәндән һуң күңелдәребеҙҙе тайпылдырма һәм Үҙеңдән беҙгә рәхмәт бүләк ит. Ысынлап та, Һин — Бүләк итеүсе. Раббыбыҙ! Ысынлап та, Һин кешеләрҙе шик булмаған көнгә йыйырһың. Хаҡтыр, Аллаһ вәғәҙәһен боҙмай.
Ҡоролоштары: тыйыу мәғәнәһендәге «лә тузиғ» (لَا تُزِغْ — тайпылдырма) һәм үтенес белдергән «һәб ләнә» (هَبْ لَنَا — беҙгә бүләк ит). Был — гыйлемдә ныҡ тороусы ғалимдарҙың (الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ) иманды һаҡлауҙы, шик-шөбһәләрҙән һәм бидғәттәрҙән ҡурсалауҙы һорап ҡылған доғаһы.
Шәйех Әбдуррахман әс-Сәғди тәфсире
Шәйех әс-Сәғди яҙа: «Гыйлем эйәләре кеше күңелдәренең үҙгәреүсән булыуын аңлай, шуға күрә Аллаһтан уларға дөрөҫ юл күрһәтелгәндән һуң хәҡиҡәттән тайпылыуҙан һаҡлауын һорай».
Имам Ибн Кәсир тәфсире
Ибн Кәсир Пәйғәмбәр Мөхәммәттең күңелдәрҙең үҙгәреүе хаҡында Аллаһҡа йыш доға ҡылыуын әйтә: «Йә, күңелдәрҙе әйләндереүсе! Күңелемде Үҙеңдең динеңдә нығыт!»
Әл-Багави тәфсире
Аллаһ Тәғәләнең һүҙҙәре: «…(Эй) Раббыбыҙ! Күңелдәребеҙҙе тайпылдырма…» Йәғни гыйлемдә ныҡ тороусылар шулай тиҙәр: «Раббыбыҙ! Күңелдәребеҙҙе тайпылдырма» — йәғни, күңелдәрендә тайпылыш булған кешеләрҙең күңелдәрен тайпылдырғаның кеүек, уларҙы хәҡиҡәттән һәм тура юлдан ситкә бороуҙан һаҡла.
«…Үҙең беҙҙе тура юлға күндергәндән һуң…» — Үҙеңдең динеңә эйәрергә һәм Китабыңдағы мәғәнәһе асыҡ булған аяттарға ла, күп мәғәнәле аяттарға ла иман килтерергә ярҙам иттең. «…һәм Үҙеңдән беҙгә…» — йәғни, Үҙеңдән беҙгә бүләк ит.
«…рәхмәт…» — иман һәм тура юлдан беҙ тотҡан юлда ныҡ тороуға ярҙам итеү һәм беҙҙе шул юлда нығытыу. Ә әд-Даххак: «Рәхмәт» тип ғәфү итеү һәм йомшаҡлыҡ күрһәтеүҙе аңлата, тигән. «…Ысынлап та, Һин — Бүләк итеүсе!…»
Аллаһ Тәғәләнең һүҙҙәре: «…(Эй) Раббыбыҙ! Ысынлап та, Һин кешеләрҙе бер көнгә йыйырһың…» Йәғни, Ҡиәмәт көнө килһен өсөн. Бер фекергә ярашлы, «лийәумин» һүҙбәйләнешендәге «ләм» киҫәксәһе «тураһында» тигән мәғәнә белдерә.
«…унда шик юҡ…» — йәғни, уның хаҡында шик юҡ, һәм ул — Ҡиәмәт көнө.
«…Ысынлап та, Аллаһ вәғәҙәһен боҙмай!…» «Миғад» (осрашыу, вәғәҙә ителгән ваҡыт) һүҙе «вәғәҙә итергә» тигән мәғәнәләге «үәғдә» тамырынан «мифғәл» өлгөһө буйынса яһалған.
«Сүнән әт-Тирмиҙи»ҙә (№ 3522) Үмм Сәләмәнән риүәйәт ителә: Пәйғәмбәрҙең уның өйөндә иң йыш ҡылған доғаһы ошо булған: «Йә, күңелдәрҙе әйләндереүсе! Күңелемде Үҙеңдең динеңдә нығыт!»