Pasasalamat at Matuwid na Gawain

Tafsir ni Shaykh Abdurrahman as-Sa’di

Kaya ngumiti si Sulayman, habang natatawa sa sinabi ng langgam, dahil namangha siya sa husay nitong magsalita, sa mabuting payo nito, at sa ganda ng pagpapahayag nito. Ganito ang ganap na asal ng mga propeta, sumakanila nawa ang kapayapaan: namamangha sila sa nararapat pagtakhan, ngunit hindi humahantong ang kanilang pagtawa sa higit pa sa pagngiti. Ganyan ang Sugo ng Allah, sumakanya nawa ang pagpapala at kapayapaan: kadalasan, ang kanyang pagtawa ay ngiti lamang. Sapagkat ang malakas at halakhakang pagtawa ay nagpapahiwatig ng kawalan ng hinahon at masamang asal.

Samantalang ang hindi pagngiti o hindi pagpapakita ng pagkamangha sa mga bagay na nararapat pagtakhan ay nagpapahiwatig ng kagaspangan ng ugali at pagmamalaki. Malayo ang mga sugo sa mga ganitong katangian.

At bilang pasasalamat sa Allah na nagkaloob sa kanya ng ganitong kalagayan, sinabi niya: “Panginoon ko, ipagkaloob Mo sa akin ang inspirasyon”—ibig sabihin, bigyan Mo ako ng inspirasyon at patnubay—“upang magpasalamat ako sa biyaya Mong ipinagkaloob Mo sa akin at sa mga magulang ko.” Sapagkat ang biyayang ipinagkaloob sa mga magulang ay biyaya rin sa anak. Kaya hiniling niya sa kanyang Panginoon na pagkalooban siya ng patnubay upang magpasalamat sa mga biyayang panrelihiyon at panlupa na ipinagkaloob sa kanya at sa kanyang mga magulang.

“At upang gumawa ako ng matuwid na gawaing kinalulugdan Mo”—ibig sabihin, patnubayan Mo ako na gumawa ng matuwid na gawaing kinalulugdan Mo, sapagkat naaayon ito sa Iyong utos, taos-puso itong ginagawa, at ligtas sa mga bagay na sumisira o nagpapabawas sa gantimpala nito. “At papasukin Mo ako, sa pamamagitan ng Iyong awa”—na kabilang dito ang Paraiso—“sa hanay ng Iyong mga lingkod na matuwid,” sapagkat ang awa ay nakalaan sa mga matuwid ayon sa iba-iba nilang antas at katayuan. Ito ang halimbawang binanggit ng Allah tungkol sa kalagayan ni Sulayman nang marinig niya ang pananalita at pagtawag ng langgam.

Tafsir ni Imam Ibn Kathir

“Kaya ngumiti siya, habang natatawa sa sinabi nito, at nagsabi: ‘Panginoon ko, ipagkaloob Mo sa akin ang inspirasyon upang magpasalamat sa biyaya Mong ipinagkaloob Mo sa akin at sa mga magulang ko, at upang gumawa ako ng matuwid na gawaing kinalulugdan Mo.’” Ibig sabihin: Bigyan Mo ako ng inspirasyon upang magpasalamat sa biyayang ipinagkaloob Mo sa akin—ang pagtuturo sa akin ng pananalita ng mga ibon at hayop—at sa aking mga magulang, sa pamamagitan ng pagpapasakop nila sa Iyo at pananampalataya sa Iyo.

“‘At papasukin Mo ako, sa pamamagitan ng Iyong awa, sa hanay ng Iyong mga lingkod na matuwid.’” Ibig sabihin: Kapag kinuha Mo na ang aking buhay, isama Mo ako sa mga matuwid na lingkod Mo at sa pinakamataas na pangkat ng Iyong mga minamahal. Ang mga nagsabi mula sa mga tagapagpaliwanag ng Qur’an na ang lambak na ito ay nasa lupain ng Sham o sa ibang lugar, at na ang langgam na ito ay may dalawang pakpak na gaya ng langaw, o iba pang mga pahayag na tulad nito, ay walang matibay na batayan. Iniulat mula kay Nawf al-Bikali na sinabi niya: “Ang mga langgam ni Sulayman ay kasinlaki ng mga lobo.”

Ganito ko nakita ang pagkakasulat nito, na may titik na ya’ na may dalawang tuldok sa ibaba. Ngunit ang tama ay titik ba’ na may isang tuldok sa ibaba; ito ay pagkakamali sa pagkopya. At ang Allah ang higit na nakaaalam.

Ang layunin ay ipakita na naunawaan ni Sulayman, sumakanya nawa ang kapayapaan, ang sinabi ng langgam at ngumiti siyang natatawa dahil dito. Tunay na napakadakilang pangyayari iyon. Sinabi ni Ibn Abi Hatim: Isinalaysay sa amin ng aking ama; isinalaysay sa amin ni Muhammad ibn Bashshar; isinalaysay sa amin ni Yazid ibn Harun; ipinabatid sa amin ni Mis‘ar, mula kay Zayd al-‘Ammi, mula kay Abu as-Siddiq an-Naji, na nagsabi: “Lumabas si Sulayman, sumakanya nawa ang kapayapaan, upang manalangin para sa ulan.

Bigla niyang nakita ang isang langgam na nakatihaya, nakataas sa langit ang mga paa nito, at nagsasabi: ‘O Allah, kami ay isa sa Iyong mga nilikha at hindi namin kayang mabuhay nang wala ang Iyong patubig. Kung hindi Mo kami didiligan, mapapahamak kami.’ Kaya sinabi ni Sulayman, sumakanya nawa ang kapayapaan: ‘Bumalik na kayo; diniligan na kayo dahil sa panalangin ng iba sa inyo.’”

Naitala rin sa Sahih ni Muslim, sa salaysay ni ‘Abd ar-Razzaq mula kay Ma‘mar, mula kay Hammam, mula kay Abu Hurayrah, mula sa Propeta, sumakanya nawa ang pagpapala at kapayapaan, na sinabi niya: “Kinagat ng isang langgam ang isa sa mga propeta. Kaya ipinag-utos niya na sunugin ang buong tirahan ng mga langgam. At naghayag ang Allah sa kanya: ‘Dahil lamang sa kinagat ka ng isang langgam, winasak mo ang isang pamayanan mula sa mga pamayanang lumuluwalhati sa Allah? Bakit hindi iisang langgam lamang ang pinarusahan mo?’” Sinabi niya…

Tafsir ni al-Baghawi

Tungkol sa mga salita ng Kataas-taasang Allah na “Kaya ngumiti siya, habang natatawa sa sinabi nito”: Sinabi ni az-Zajjaj: “Ang pinakakaraniwang pagtawa ng mga propeta ay pagngiti.” Ang “habang natatawa” ay nangangahulugang nakangiti. Sinasabi rin na nagsimula ito sa pagngiti at nagtapos sa pagtawa.

Isinalaysay sa amin ni ‘Abd al-Wahid al-Malihi; isinalaysay sa amin ni Ahmad ibn ‘Abdullah an-Nu‘aymi; isinalaysay sa amin ni Muhammad ibn Yusuf; isinalaysay sa amin ni Muhammad ibn Isma‘il; isinalaysay sa akin ni Yahya ibn Sulayman; ipinabatid sa amin ni Ibn Wahb; ipinabatid sa amin ni ‘Amr—siya si Ibn al-Harith—na ipinabatid sa amin ni an-Nadr, mula kay Sulayman ibn Yasar, mula kay ‘A’ishah, na nagsabi: “Hindi ko kailanman nakita ang Sugo ng Allah, sumakanya nawa ang pagpapala at kapayapaan, na tumawa nang todo hanggang makita ko ang ngalangala niya; ngumingiti lamang siya.”

Isinalaysay sa amin ni ‘Abdullah ibn ‘Abd as-Samad al-Jawzajani; isinalaysay sa amin ni Abu al-Qasim al-Khuza‘i; isinalaysay sa amin ni al-Haytham ibn Kulayb; isinalaysay sa amin ni Abu ‘Isa; isinalaysay sa amin ni Qutaybah ibn Sa‘id; isinalaysay sa amin ni Ibn Lahi‘ah, mula kay ‘Abdullah ibn al-Mughirah, mula kay ‘Abdullah ibn al-Harith ibn Jaz’, na nagsabi: “Wala akong nakitang sinumang higit na madalas ngumiti kaysa sa Sugo ng Allah, sumakanya nawa ang pagpapala at kapayapaan.”

Sinabi ni Muqatil: Natawa si Sulayman sa sinabi ng langgam dahil namangha siya; sapagkat kapag nakakakita ang isang tao ng bagay na hindi pa niya nakita noon, namamangha siya at tumatawa. Pagkatapos ay nagpasalamat si Sulayman sa kanyang Panginoon sa mga biyayang ipinagkaloob sa kanya.

“‘At nagsabi siya: Panginoon ko, ipagkaloob Mo sa akin ang inspirasyon’”—ibig sabihin, bigyan Mo ako ng inspirasyon—“‘upang magpasalamat sa biyaya Mong ipinagkaloob Mo sa akin at sa mga magulang ko, at upang gumawa ako ng matuwid na gawaing kinalulugdan Mo, at papasukin Mo ako, sa pamamagitan ng Iyong awa, sa hanay ng Iyong mga lingkod na matuwid.’” Ibig sabihin: Isama Mo ako sa kanilang hanay, itala Mo ang aking pangalan kasama ng kanilang mga pangalan, at tipunin Mo ako sa kanilang pangkat.

Sinabi ni Ibn ‘Abbas: Ang ibig niyang sabihin ay makasama sina Ibrahim, Isma‘il, Ishaq, Ya‘qub, at ang mga propetang sumunod sa kanila. Sinasabi rin na ang ibig niyang sabihin ay papasukin siya sa Paraiso, sa pamamagitan ng awa ng Allah, kasama ng Kanyang mga lingkod na matuwid.