நன்றியும் சந்ததியின் சீர்திருத்தமும்

ஷேக் அப்துர்ரஹ்மான் அஸ்-ஸஅதியின் தஃப்ஸீர்

இது தன் அடியார்களிடம் அல்லாஹ் காட்டும் பேரருளின் வெளிப்பாடாகும். பெற்றோருக்கு நன்றி செலுத்தும் வகையில், பிள்ளைகள் மென்மையான சொற்களாலும் கனிவான பேச்சாலும், பொருள் செலவிடுதல் மற்றும் பராமரித்தல் போன்ற பல்வேறு நன்மை வழிகளாலும் பெற்றோரிடம் நன்மையுடன் நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று அவன் அவர்களுக்கு அறிவுறுத்தி, பொறுப்பளித்தான். பின்னர், அதற்குரிய காரணத்தைச் சுட்டிக்காட்டி, தாய் தன் பிள்ளையைச் சுமந்தபோது தாங்கிய துன்பங்களையும், கர்ப்பகாலத்தில் அனுபவித்த சிரமங்களையும் எடுத்துரைத்தான். அதன்பின், மிகுந்த சிரமத்துடன் அவனைப் பெற்றெடுத்தாள்; பாலூட்டுதல் மற்றும் பராமரித்தல் ஆகியவற்றிலும் சிரமப்பட்டாள்.

இவை ஓரிரு மணி நேரம் மட்டுமே நீடிக்கும் குறுகிய காலச் சிரமங்கள் அல்ல. மாறாக, முப்பது மாதங்கள் நீடிக்கும் நீண்ட காலம். பொதுவாக, கர்ப்பகாலம் ஒன்பது மாதங்கள் அல்லது அதற்கு அண்மையான காலமாகும்; மீதமுள்ள காலம் பாலூட்டுதலுக்குரியது. “பாலூட்டும் தாய்மார்கள் தமது குழந்தைகளுக்கு முழுமையாக இரண்டு ஆண்டுகள் பாலூட்ட வேண்டும்” (அல்-பகரா 2:233) என்ற வசனத்துடன் இந்த வசனத்தையும் சேர்த்துப் பார்க்கும்போது, கர்ப்பத்தின் குறைந்தபட்ச காலம் ஆறு மாதங்கள் என்பது இதிலிருந்து அறியப்படுகிறது.

ஏனெனில் முப்பது மாதங்களிலிருந்து பாலூட்டும் காலமான இரண்டு ஆண்டுகளைக் கழித்தால், கர்ப்பகாலத்திற்குரிய ஆறு மாதங்கள் எஞ்சுகின்றன. “அவன் தனது முழு வலிமையை அடையும் வரை” என்பதன் பொருள்: அவனது வலிமை, இளமை, அறிவு ஆகியவை முழுமைபெறும் நிலை வரை என்பதாகும். “அவன் நாற்பது வயதை அடைந்தபோது, ‘என் இறைவா! எனக்கு உத்வேகம் அளிப்பாயாக’” என்பதன் பொருள்: எனக்கு ஊக்கமளித்து, அதற்கான நல்லருளை வழங்குவாயாக என்பதாகும்.

“நீ என்மீதும் என் பெற்றோர்மீதும் அருளிய உன் அருளுக்கு நான் நன்றி செலுத்துவதற்காக” என்பது மார்க்கம் தொடர்பான அருள்களையும் இவ்வுலக அருள்களையும் குறிக்கிறது. அருளளித்தவனும் அவற்றை வழங்கியவனுமான அல்லாஹ்வுக்குக் கீழ்ப்படிவதன் மூலம் அவ்வருள்களுக்கு நன்றி செலுத்த வேண்டும்; அவனது அருளை ஒப்புக்கொண்டு, அவனுக்கு உரிய நன்றியைச் செலுத்தத் தன்னால் இயலாததை உணர்ந்து, அவனைப் புகழ்வதில் முழு முயற்சி செய்ய வேண்டும். பெற்றோருக்குக் கிடைக்கும் அருள்கள் அவர்களுடைய பிள்ளைகளுக்கும் சந்ததியினருக்கும் கிடைக்கும் அருள்களாகவும் அமைகின்றன; ஏனெனில் அந்த அருள்களும் அவற்றுக்கான காரணங்களும் விளைவுகளும் அவர்களையும் சென்றடைவது தவிர்க்க முடியாதது.

குறிப்பாக, பெற்றோரின் அறிவும் செயல்களும் சீராக இருப்பது, அவர்களின் பிள்ளைகள் சீரடைவதற்கான மிகப் பெரிய காரணங்களில் ஒன்றாகும். “நீ திருப்தியடையும் நற்செயலை நான் செய்வதற்காக” என்பது, அந்தச் செயல் அதைச் செம்மைப்படுத்தும் அம்சங்களைக் கொண்டதாகவும், அதைச் சீர்குலைக்கும் அம்சங்களிலிருந்து பாதுகாக்கப்பட்டதாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது. இத்தகைய செயலையே அல்லாஹ் ஏற்றுக்கொண்டு, அதற்காக நற்கூலி வழங்கித் திருப்தியடைகிறான். “எனது சந்ததியினரிடையே எனக்காகச் சீர்திருத்தம் செய்வாயாக” என்று அவர் தமக்காக நற்செயலை வேண்டியபின், தமது சந்ததியினரின் நிலைகளையும் அல்லாஹ் சீர்படுத்த வேண்டும் என வேண்டுகிறார்.

அவர்களின் சீர்திருத்தம் பெற்றோருக்கும் நன்மை தரும் என்பதை “எனக்காக” என்ற சொல்லாட்சி காட்டுகிறது. “நிச்சயமாக நான் உன்னிடம் பாவங்களிலிருந்தும் குற்றங்களிலிருந்தும் மனந்திரும்பி, உனது கீழ்ப்படிதலுக்குத் திரும்பிவிட்டேன். மேலும், நிச்சயமாக நான் முஸ்லிம்களில் ஒருவன்.”

இமாம் இப்னு கஸீரின் தஃப்ஸீர்

முந்தைய வசனத்தில் அல்லாஹ்வுக்கே உரிய ஒருமைத்துவத்தையும், அவனுக்கே வழிபாட்டைத் தூய்மைப்படுத்துவதையும், அவனை நோக்கி நிலைத்திருப்பதையும் அல்லாஹ் குறிப்பிடுகிறான். அதைத் தொடர்ந்து பெற்றோரிடம் நன்மையுடன் நடந்துகொள்ளுமாறு அறிவுறுத்துகிறான். குர்ஆனின் பல வசனங்களில் இவை ஒன்றோடொன்று இணைத்துக் கூறப்பட்டுள்ளன. உதாரணமாக, “உங்கள் இறைவன் அவனையன்றி வேறெவரையும் வணங்காதீர்கள் என்றும், பெற்றோரிடம் நன்மையுடன் நடந்துகொள்ளுங்கள் என்றும் கட்டளையிட்டுள்ளான்” (அல்-இஸ்ரா 17:23) என்றும், “எனக்கும் உமது பெற்றோருக்கும் நன்றி செலுத்துவீராக; என்னிடமே திரும்பி வருதல் உள்ளது” (லுக்மான் 31:14) என்றும் கூறியுள்ளான்.

இதுபோன்ற பல வசனங்கள் உள்ளன. இங்கு, “மனிதனுக்கு அவனது பெற்றோரிடம் நன்மையுடன் நடந்துகொள்ளுமாறு நாம் அறிவுறுத்தினோம்” என்று கூறுகிறான்; அதாவது, அவர்களிடம் நன்மை செய்தும் பரிவுகாட்டியும் இருக்குமாறு நாம் கட்டளையிட்டோம்.

அபூதாவூத் அத்-தயாலிஸீ கூறினார்: ஷுஅ்பா எங்களுக்கு அறிவித்தார்; ஸிமாக் இப்னு ஹர்ப் என்னிடம் அறிவித்தார்: ஸஅத் இப்னு ஸஅத் அறிவித்ததைக் கேட்டேன். அவர் கூறினார்: ஸஅதின் தாய் ஸஅதிடம், “பெற்றோருக்குக் கீழ்ப்படியுமாறு அல்லாஹ் கட்டளையிடவில்லையா? நீ அல்லாஹ்வை நிராகரிக்கும் வரை நான் உணவும் உண்ணமாட்டேன், பானமும் அருந்தமாட்டேன்” என்றார். அவர் உணவையும் பானத்தையும் மறுத்தார்.

இறுதியில், அவர்கள் குச்சியால் அவரது வாயைத் திறக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. அப்போது, “மனிதனுக்கு அவனது பெற்றோரிடம் நன்மையுடன் நடந்துகொள்ளுமாறு நாம் அறிவுறுத்தினோம்” என்ற இந்த வசனம் அருளப்பட்டது. ஷுஅ்பாவின் அறிவிப்பாளர் தொடர் வழியாக இதை முஸ்லிமும், இப்னு மாஜாவைத் தவிர ஏனைய சுனன் நூல்களின் ஆசிரியர்களும் இதைவிட விரிவாக அறிவித்துள்ளனர்.

“அவனது தாய் அவனைச் சிரமத்துடன் சுமந்தாள்” என்பதன் பொருள்: அவனைச் சுமந்ததால் கர்ப்பகாலத்தில் அவள் சிரமத்தையும் துன்பத்தையும் அனுபவித்தாள் என்பதாகும். கர்ப்பகாலப் பசியின்மை, மயக்கம், சுமை, மனவேதனை மற்றும் கர்ப்பிணிப் பெண்களுக்கு ஏற்படும் பிற களைப்புகளும் சிரமங்களும் இதில் அடங்கும். “சிரமத்துடன் அவனைப் பெற்றெடுத்தாள்” என்பதன் பொருள்: பிரசவ வேதனையாலும் அதன் கடுமையாலும் அவள் சிரமப்பட்டாள் என்பதாகும். “அவனைச் சுமந்ததும் அவனுக்குப் பால்குடி மறக்கச் செய்ததும் முப்பது மாதங்களாகும்.”

அலீ (ரழியல்லாஹு அன்ஹு), இந்த வசனத்தையும் லுக்மான் அத்தியாயத்திலுள்ள “அவனுக்குப் பால்குடி மறக்கச் செய்வது இரண்டு ஆண்டுகளில்” (லுக்மான் 31:14) என்ற வசனத்தையும், “தாய்மார்கள் தமது குழந்தைகளுக்கு முழுமையாக இரண்டு ஆண்டுகள் பாலூட்ட வேண்டும்; பாலூட்டுதலை முழுமைப்படுத்த விரும்புவோருக்கு” (அல்-பகரா 2:233) என்ற வசனத்தையும் ஆதாரமாகக் கொண்டு, கர்ப்பத்தின் குறைந்தபட்ச காலம் ஆறு மாதங்கள் என்று முடிவுசெய்தார். இது வலுவானதும் சரியானதுமான முடிவாகும். உஸ்மான் மற்றும் பல நபித்தோழர்களும் (அல்லாஹ் அவர்கள் அனைவரையும் பொருந்திக்கொள்வானாக) இதை ஏற்றுக்கொண்டனர்.

முஹம்மத் இப்னு இஸ்ஹாக் இப்னு யஸார், யஸீத் இப்னு அப்துல்லாஹ் இப்னு குஸைத் வழியாக, பஜ்அ இப்னு அப்துல்லாஹ் அல்-ஜுஹனீயிடமிருந்து அறிவித்தார்: எங்களில் ஒரு மனிதர் ஜுஹைனா குலத்தைச் சேர்ந்த பெண்ணை மணந்தார். அவள் ஆறு மாதங்கள் நிறைவடைந்ததும் குழந்தை பெற்றாள். அவளுடைய கணவர் உஸ்மானிடம் சென்று இதைத் தெரிவித்தார். உஸ்மான் அவளை அழைத்து வரச் செய்தார்.

அவள் ஆடைகளை அணிய எழுந்தபோது, அவளுடைய சகோதரி அழுதாள். அப்போது அவள், “நீ ஏன் அழுகிறாய்? அல்லாஹ்வின் படைப்புகளில் வேறு யாரும் என்னைத் தீண்டியதில்லை. அல்லாஹ் எதை நாடுகிறானோ அதுவே நிகழும்” என்றாள். அவள் உஸ்மானிடம் கொண்டுவரப்பட்டதும், அவளைக் கல்லெறிந்து கொல்லுமாறு அவர் கட்டளையிட்டார்.

இந்தச் செய்தி அலீயை எட்டியதும், அவர் உஸ்மானிடம் வந்து, “நீர் என்ன செய்யப்போகிறீர்?” என்று கேட்டார். உஸ்மான், “அவள் ஆறு மாதங்களிலேயே முழுமையாகப் பெற்றெடுத்திருக்கிறாள். அது எப்படிச் சாத்தியமாகும்?” என்றார். அலீ, “நீர் குர்ஆனை ஓதுவதில்லையா?”

என்று கேட்டார். அவர், “ஓதுகிறேன்” என்றார். அலீ, “ ‘அவனைச் சுமந்ததும் அவனுக்குப் பால்குடி மறக்கச் செய்ததும் முப்பது மாதங்களாகும்’ என்று அல்லாஹ் கூறியதை நீர் கேள்விப்படவில்லையா? மேலும், ‘முழுமையாக இரண்டு ஆண்டுகள்’ என்றும் கூறியுள்ளான்.

ஆகவே, ஆறு மாதங்களே எஞ்சுகின்றன” என்றார். உஸ்மான், “அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! இதை நான் கவனிக்காமல் போய்விட்டேன்” என்றார். அந்தப் பெண்ணை அழைத்து வருமாறு கூறினார். ஆனால், அவள் ஏற்கெனவே தண்டிக்கப்பட்டிருந்தாள். பஜ்அ கூறினார்: “அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக!

காகம் காகத்தை ஒத்ததுபோலவும், முட்டை முட்டையை ஒத்ததுபோலவும், அந்தக் குழந்தை அதன் தந்தையைப் போலவே இருந்தது.” அவனுடைய தந்தை அவனைப் பார்த்தபோது, “மகனே! அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, இவன் என் மகன் என்பதில் எனக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை” என்றார். அந்த மனிதருக்கு பின்னர் ஒரு புண் ஏற்பட்டது; அது அவரைத் தின்றுகொண்டே இருந்து, இறுதியில் அவர் இறந்தார்.

இதை இப்னு அபீ ஹாதிம் அறிவித்துள்ளார். “நானே முதன்முதலில் வணங்குபவன்” (அஸ்-ஸுக்ருஃப் 43:81) என்ற வசனத்தின் விளக்கத்தின்போது, இதே செய்தியை வேறொரு வழியிலும் நாம் குறிப்பிட்டுள்ளோம்.

இப்னு அபீ ஹாதிம் கூறினார்: என் தந்தை எங்களுக்கு அறிவித்தார்; ஃபர்வா இப்னு அபீ அல்-மக்ரா எங்களுக்கு அறிவித்தார்; அலீ இப்னு முஸ்ஹிர், தாவூத் இப்னு அபீ ஹிந்த் வழியாக, இக்ரிமாவிடமிருந்து, அவர் இப்னு அப்பாஸிடமிருந்து அறிவித்தார்: “ஒரு பெண் ஒன்பது மாதங்களில் குழந்தை பெற்றால், பாலூட்டுவதற்கு இருபத்தொரு மாதங்கள் போதுமானவை. ஏழு மாதங்களில் பெற்றால், இருபத்துமூன்று மாதங்கள் பாலூட்டுவது போதுமானது. ஆறு மாதங்களில் பெற்றால், முழுமையான இரண்டு ஆண்டுகள் பாலூட்ட வேண்டும். ஏனெனில், ‘அவனைச் சுமந்ததும் அவனுக்குப் பால்குடி மறக்கச் செய்ததும் முப்பது மாதங்களாகும்’ என்று அல்லாஹ் கூறுகிறான்.”

“அவன் தனது முழு வலிமையை அடையும் வரை” என்பதன் பொருள்: அவன் வலிமைபெற்று, வளர்ந்து, இளமையை அடையும் வரை என்பதாகும். “அவன் நாற்பது வயதை அடைந்தபோது” என்பதன் பொருள்: அவனது அறிவு, புரிதல் மற்றும் பொறுமை முழுமையடையும் நிலையை அடைந்தான் என்பதாகும். பொதுவாக, ஒருவர் நாற்பது வயதில் அடையும் நிலை அதன்பின் மாறுவதில்லை என்றும் கூறப்படுகிறது. அபூபக்ர் இப்னு அய்யாஷ், அஃமஷ் வழியாக, அல்-காஸிம் இப்னு அப்துர் ரஹ்மானிடமிருந்து அறிவித்தார்: நான் மஸ்ரூக்கிடம், “ஒருவர் தனது பாவங்களுக்காக எப்போது பொறுப்பாக்கப்படுவார்?”

என்று கேட்டேன். அவர், “நாற்பது வயதை அடைந்ததும், எச்சரிக்கையுடன் நடந்துகொள்” என்றார்.

ஹாஃபிழ் அபூ யஃலா அல்-மவ்ஸிலீ கூறினார்: உபைதுல்லாஹ் அல்-கவாரீரீ எங்களுக்கு அறிவித்தார்; நூறு வயதை அடைந்திருந்த உஸ்ரா இப்னு கைஸ் அல்-அஸதீ எங்களுக்கு அறிவித்தார்; அபூ அல்-ஹசன் அஸ்-ஸலூலீ அவரிடமிருந்து அறிவித்தார்; மேலும் அவர் எனக்குக் கூடுதலாக அறிவித்தார்: முஹம்மத் இப்னு அம்ர் இப்னு உஸ்மான், உஸ்மான் வழியாக, நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களிடமிருந்து அறிவித்தார்: “ஒரு முஸ்லிம் அடியான் நாற்பது வயதை அடைந்தால், அல்லாஹ் அவனது கணக்கை இலகுவாக்குகிறான். அறுபது வயதை அடைந்தால், அல்லாஹ் அவனுக்கு அவன்பால் மீளும் பண்பை வழங்குகிறான். எழுபது வயதை அடைந்தால், வானில் உள்ளவர்கள் அவனை நேசிக்கிறார்கள்.

எண்பது வயதை அடைந்தால், அல்லாஹ் அவனுடைய நற்செயல்களை உறுதிப்படுத்தி, அவனுடைய தீச்செயல்களை அழிக்கிறான். தொண்ணூறு வயதை அடைந்தால், அல்லாஹ் அவனுடைய முந்தைய மற்றும் பிந்தைய பாவங்களை மன்னிக்கிறான்; அவனுடைய குடும்பத்தாருக்காக அவனது பரிந்துரையை ஏற்றுக்கொள்கிறான்; மேலும் வானத்தில், ‘அல்லாஹ்வின் பூமியில் உலவும் கைதி’ என்று அவனைப் பதிவு செய்கிறான்.” இந்த அறிவிப்பு வேறு வழிகளிலும் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது; இது இமாம் அஹ்மதின் முஸ்னதில் இடம்பெற்றுள்ளது.

தமாஸ்கஸில் உமய்யா ஆட்சியாளர்களில் ஒருவரான அல்-ஹஜ்ஜாஜ் இப்னு அப்துல்லாஹ் அல்-ஹகமீ கூறினார்: “மக்களிடம் வெட்கப்பட்டு நாற்பது ஆண்டுகள் பாவங்களையும் குற்றங்களையும் விட்டுவிட்டேன்; பின்னர் அல்லாஹ்விடம் வெட்கப்பட்டு அவற்றை விட்டுவிட்டேன்.” கவிஞரின் இந்தக் கூற்று எவ்வளவு அழகானது: “அவன் இளமையைக் கழித்து, தலை நரைத்தது; நரை அவனை அடைந்தபோது, ‘பொய்யானவற்றை விட்டுவிடு’ என்று அவன் கூறினான்.”

“என் இறைவா! எனக்கு உத்வேகம் அளிப்பாயாக” என்பதன் பொருள்: எனக்கு ஊக்கமளிப்பாயாக. “நீ என்மீதும் என் பெற்றோர்மீதும் அருளிய உன் அருளுக்கு நான் நன்றி செலுத்துவதற்கும், நீ திருப்தியடையும் நற்செயலைச் செய்வதற்கும்” என்பது எதிர்காலத்தில் அவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்பதாகும். “எனது சந்ததியினரிடையே எனக்காகச் சீர்திருத்தம் செய்வாயாக” என்பது என் வழித்தோன்றல்களையும் சந்ததியினரையும் சீர்படுத்துவாயாக என்பதாகும்.

“நிச்சயமாக நான் உன்னிடம் மனந்திரும்பிவிட்டேன்; மேலும், நிச்சயமாக நான் முஸ்லிம்களில் ஒருவன்” என்பதாகும். நாற்பது வயதை அடைந்தவர் அல்லாஹ்விடம் புதிதாக மனந்திரும்பி, அவன்பால் மீளவும், அதில் உறுதியுடன் இருக்கவும் இந்த வசனம் வழிகாட்டுகிறது. அபூதாவூத் தமது சுனனில், இப்னு மஸ்ஊத் (ரழியல்லாஹு அன்ஹு) வழியாக அறிவித்ததாவது: நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள் தொழுகையின் தஷஹ்ஹுதில் கூறுவதற்கு எங்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்தார்கள்: “அல்லாஹ்வே!

எங்கள் இதயங்களை ஒன்றிணைப்பாயாக; எங்களிடையே உள்ள உறவுகளைச் சீர்படுத்துவாயாக; அமைதியின் பாதைகளுக்கு எங்களை வழிநடத்துவாயாக; இருள்களிலிருந்து ஒளியின்பால் எங்களை மீட்பாயாக; வெளிப்படையானதும் மறைவானதுமான அருவருப்பான செயல்களிலிருந்து எங்களைப் பாதுகாப்பாயாக; எங்கள் செவிகள், பார்வைகள், இதயங்கள், துணைவியர் மற்றும் சந்ததியினருக்கு அருள் வளம் அளிப்பாயாக; எங்களை உன்பால் திரும்பச் செய்வாயாக. நிச்சயமாக நீயே மன்னிப்பை ஏற்றுக்கொள்பவனும் கருணையுள்ளவனும் ஆவாய். உன் அருள்களுக்கு நன்றி செலுத்துபவர்களாகவும், அவற்றைப் புகழ்பவர்களாகவும், அவற்றை ஏற்றுக்கொள்பவர்களாகவும் எங்களை ஆக்குவாயாக; அவற்றை எங்களுக்கு முழுமையாக்குவாயாக.” (அல்-இஸ்ரா 17:23; லுக்மான் 31:14; அல்-அன்கபூத் 29:8; லுக்மான் 31:14; அல்-பகரா 2:233).

அல்-பகவியின் தஃப்ஸீர்

அல்லாஹ் மகத்துவமும் வல்லமையும் உடையவன் கூறுகிறான்: “மனிதனுக்கு அவனது பெற்றோரிடம் நன்மையுடன் நடந்துகொள்ளுமாறு நாம் அறிவுறுத்தினோம்.” கூஃபாவாசிகள் “இஹ்ஸானன்” (إحسانا) என்று ஓதியுள்ளனர்.

“அவனது தாய் அவனைச் சிரமத்துடன் சுமந்தாள்; சிரமத்துடன் அவனைப் பெற்றெடுத்தாள்” என்பது பிரசவ வேதனையின் கடுமையைக் குறிக்கிறது. ஹிஜாஸ் பகுதியைச் சேர்ந்த ஓதுபவர்களும் அபூ அம்ரும் இரு இடங்களிலும் “கர்ஹன்” (كَرْهًا) என்று ‘காஃப்’ எழுத்துக்கு ஃபத்ஹாவுடன் ஓதினர்; மற்றவர்கள் இரு இடங்களிலும் அதற்கு ழம்மாவுடன் ஓதினர்.

“அவனைச் சுமந்ததும் அவனுக்குப் பால்குடி மறக்கச் செய்ததும்” என்பது அவனைப் பால்குடி மறக்கச் செய்வதாகும். யஅ்கூப் “வஃபஸ்லுஹு” (وَفَصْلُهُ) என்று, அலிஃப் இன்றி ஓதியுள்ளார். “முப்பது மாதங்களாகும்” என்பது கர்ப்பத்தின் குறைந்தபட்ச காலத்தைக் குறிக்கிறது; அது ஆறு மாதங்கள். பாலூட்டலின் அதிகபட்ச காலம் இருபத்துநான்கு மாதங்கள்.

இக்ரிமா, இப்னு அப்பாஸ் (ரழியல்லாஹு அன்ஹு) வழியாக அறிவித்தார்: “ஒரு பெண் ஒன்பது மாதங்கள் கர்ப்பமாக இருந்தால், இருபத்தொரு மாதங்கள் பாலூட்டுவாள். ஆறு மாதங்கள் கர்ப்பமாக இருந்தால், இருபத்துநான்கு மாதங்கள் பாலூட்டுவாள்.”

“அவன் தனது முழு வலிமையை அடையும் வரை” என்பது அவனது வலிமை நிறைவையும், இளமையின் உச்சத்தையும், உடல் வளர்ச்சி முழுமைபெறும் நிலையையும் குறிக்கிறது. அது பதினெட்டு வயது முதல் நாற்பது வயது வரையிலான காலமாகும். இதையே “அவன் நாற்பது வயதை அடைந்தபோது” என்ற சொற்றொடர் குறிக்கிறது. அஸ்-ஸுத்தீயும் அள்-ளஹ்ஹாக்கும், இந்த வசனம் ஸஅத் இப்னு அபீ வக்காஸ் குறித்து அருளப்பட்டது என்றும், அந்தச் சம்பவம் ஏற்கெனவே கூறப்பட்டுவிட்டது என்றும் தெரிவித்தனர்.

மற்றவர்கள், இது அபூபக்ர் அஸ்-ஸித்தீக், அவருடைய தந்தை அபூ குஹாஃபா உஸ்மான் இப்னு அம்ர், அவருடைய தாய் உம்முல் கைர் பின்த் ஸக்ர் இப்னு அம்ர் ஆகியோர் குறித்து அருளப்பட்டது என்றனர். அலீ இப்னு அபீ தாலிப் கூறினார்: “இந்த வசனம் அபூபக்ர் குறித்து அருளப்பட்டது. அவருடைய பெற்றோர் இருவரும் இஸ்லாத்தை ஏற்றனர். பெற்றோர் இருவரும் இஸ்லாத்தை ஏற்ற வேறு எந்த முஹாஜிரும் அவரைத் தவிர இல்லை.

அல்லாஹ் அவருடைய பெற்றோரிடம் நன்மை செய்யுமாறு அவருக்கு அறிவுறுத்தினான்; அவருக்குப் பின்னரும் அது கட்டாயமாகப் பின்பற்றப்பட வேண்டியதாக இருந்தது.” அபூபக்ர் நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களுடன் வணிகப் பயணமாக ஷாமுக்குச் சென்றபோது அவருக்கு பதினெட்டு வயது; நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களுக்கு இருபது வயது. அவர் நாற்பது வயதை அடைந்து, நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களுக்கு நபித்துவம் வழங்கப்பட்டபோது, அவர் அவர்களை நம்பிக்கை கொண்டார்; தமது இறைவனிடம் பிரார்த்தித்தார்.

“என் இறைவா! எனக்கு உத்வேகம் அளிப்பாயாக” என்பது: எனக்கு ஊக்கமளிப்பாயாக என்பதாகும். “நீ என்மீதும் என் பெற்றோர்மீதும் அருளிய உன் அருளுக்கு நான் நன்றி செலுத்துவதற்கும்” என்பது, நேர்வழி மற்றும் ஈமான் என்னும் அருள்களுக்காக என்பதாகும். “நீ திருப்தியடையும் நற்செயலை நான் செய்வதற்கும்” என்று அவர் வேண்டினார்.

இப்னு அப்பாஸ் கூறினார்: அல்லாஹ் அவருடைய பிரார்த்தனைக்குப் பதிலளித்தான். அல்லாஹ்வுக்காகத் துன்புறுத்தப்பட்ட ஒன்பது நம்பிக்கையாளர்களை அவர் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவித்தார். எந்த நன்மையையும் அவர் நாடினாலும், அல்லாஹ் அதைச் செய்வதற்கு அவருக்கு உதவினான்.

அவர் மேலும், “எனது சந்ததியினரிடையே எனக்காகச் சீர்திருத்தம் செய்வாயாக” என்று பிரார்த்தித்தார். அல்லாஹ் அவருடைய பிரார்த்தனைக்குப் பதிலளித்தான்; அவருக்குப் பிறந்த பிள்ளைகள் அனைவரும் ஈமான் கொண்டனர். இவ்வாறு அவருடைய பெற்றோரும் பிள்ளைகளும் அனைவரும் இஸ்லாத்தை ஏற்றனர். அபூ குஹாஃபாவும், அவருடைய மகன் அபூபக்ரும், அபூபக்ரின் மகன் அப்துர் ரஹ்மானும், அப்துர் ரஹ்மானின் மகன் அபூ அதீக்கும் ஆகிய அனைவரும் நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களைச் சந்தித்தனர்.

நபித்தோழர்களில் வேறு எவருக்கும் இத்தகைய சிறப்பு அமையவில்லை. “நிச்சயமாக நான் உன்னிடம் மனந்திரும்பிவிட்டேன்; மேலும், நிச்சயமாக நான் முஸ்லிம்களில் ஒருவன்” என்பது, “பெற்றோரிடம் நன்மையுடன் நடந்துகொள்ளுங்கள்” (அல்-பகரா 2:83) என்ற அல்லாஹ்வின் கூற்றைப் போன்றதாகும்.