رَبِّ اجْعَلْ هَٰذَا بَلَدًا آمِنًا، وَارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَرَاتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّهِ، وَالْيَوْمِ الْآخِرِ.
رَبِّ اجْعَلْ هَٰذَا بَلَدًا آمِنًا وَارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَرَاتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ
Аудионы йөкләп булмады. Соңрак кабатлап карагыз.
Янә хәтерләгез Ибраһим г-мнең әйткәнен: "Ий Раббым, бу Мәккә шәһәрен имин кыл һәм Аллаһуга вә ахирәт көненә ышанучыларны төрле җимешләр белән ризыкландыр". Аллаһ әйтте: "Мәккә кешеләрнең көферләрен дә ризыкландырырмын, ләкин Мин аларны аз гына файдаландырырмын, соңра аларны ахирәттә ут газабына кайтарырмын". Нинди яман кайтарылачак урын!
Формасы: боерык фигыльләр (الأَمْرِ فِعْلُ: «идж‘аль» — яса, «урзук» — ризыкландыр). Ибраһимның Мәккә өчен рухи һәм матди иминлек сорап кылган догасы. Иминлек турында кайгырту матди ризык сораудан алда килә.
Шәех Габдуррахман әс-Сәгъди тәфсире
Шәех әс-Сәгъди билгеләп үтә: «Ибраһим Аллаһтан Мәккә өчен ике бөек нәрсә сорады: куркудан һәм сугышлардан иминлек, шулай ук ризыкның мул булуын. Иминлек — тулы тормыш һәм гыйбадәт кылу өчен нигез».
Имам Ибн Кәсир тәфсире
Ибн Кәсир аңлата: «Ибраһим догасында иман китерүчеләрне генә аерып күрсәтте. Әмма Аллаһ аңа дөнья тормышында имансызны да ризыкландырачагын, ә Ахирәттә аның әҗерләрдән мәхрүм булачагын белдерде».
Әл-Багави тәфсире
«…Ибраһимның: «Раббым! Моны…» — ягъни Мәккәне. Бер фикер буенча, әл-Хәрәм җирен — әйтүе турында искә ал.
«…имин шәһәр ит…» — анда яшәүчеләр тынычлыкта булган имин урын ит.
«…һәм аның халкын җимешләр белән ризыкландыр…» — Ибраһим (аңа сәлам булсын) моны сорады, чөнки бу урын үсемлекләр үсми торган үзәнлектә урнашкан иде.
«…алардан Аллаһка һәм Ахыр көнгә иман китергәннәрне»…» Ул Аллаһтан бары тик иман китерүчеләр өчен генә сорады. «…диде…» — Бөек Аллаһ.
«…«Ә имансыз булганнарга да Мин бераз вакыт файдаланырга мөмкинлек бирермен…» ягъни Мин имансызны да ризыкландырырмын, әмма аз гына һәм аның гомеренең ахырына кадәр генә. Чөнки Аллаһ барча мәхлукка — иман китерүчеләргә дә, имансызларга да — ризык вәгъдә иткән. Әмма «бераз» дигән сүз белән чикләү бу дөнья нигъмәтләренең әһәмиятсез булуын күрсәтә.
«…аннары аларны мәҗбүр итәрмен…» ягъни Кыямәт көнендә аны китерермен. «…Ут газабына». Кайту урыны нинди яман!…» ягъни ул барачак нәтиҗә нинди начар.
«Сахих әл-Бохари»дә (№ 2129) Әнәс ибн Мәликтән тапшырыла: Мөхәммәд пәйгамбәр (аңа Аллаһның рәхмәте һәм сәламе булсын) әйткән: «Йә Аллаһ! Ибраһим Мәккәне изге урын итте һәм аның халкы өчен дога кылды, ә мин Мәдинәне изге урын итәм…»