অত্যাচাৰী লোকৰ পৰা মুক্তি

শ্বেইখ আব্দুৰৰহমান আছ-ছাআদীৰ তাফছিৰ

«তেওঁ ভয়-সতৰ্ক অৱস্থাত সেই ঠাইৰ পৰা ওলাই গ’ল»—তেওঁ আশংকা কৰিছিল যে তেওঁক হত্যা কৰা হ’ব। তেওঁ আল্লাহৰ ওচৰত দুআ কৰিলে আৰু ক’লে, «হে মোৰ প্ৰতিপালক! মোক অত্যাচাৰী সম্প্ৰদায়ৰ পৰা ৰক্ষা কৰা»। তেওঁ নিজৰ পাপৰ পৰা তাওবা কৰিছিল; তেওঁৰ সেই কাৰ্যটো হত্যা কৰাৰ উদ্দেশ্যেৰে কৰা নাছিল, বৰং ক্ৰোধৰ বশৱৰ্তী হৈহে হৈছিল। গতিকে তেওঁক দিয়া তেওঁলোকৰ ভাবুকি আছিল তেওঁলোকৰ অন্যায় আৰু দুঃসাহস।

ইমাম ইবন কছীৰৰ তাফছিৰ

সেই মানুহজনে যেতিয়া তেওঁক জনালে যে ফিৰআউন আৰু তাৰ শাসকবৰ্গই তেওঁৰ বিষয়ে ষড়যন্ত্ৰ কৰিছে, তেতিয়া তেওঁ অকলেই মিছৰৰ পৰা ওলাই গ’ল। তেওঁৰ মন সেইদৰে অভ্যস্ত নাছিল; তেওঁতো বিলাসিতা, সুখ-সমৃদ্ধি আৰু নেতৃত্বৰ মাজত আছিল। «তেওঁ ভয়-সতৰ্ক অৱস্থাত সেই ঠাইৰ পৰা ওলাই গ’ল»—অৰ্থাৎ, তেওঁ চাৰিওফালে চাই গৈছিল। «তেওঁ ক’লে, ‘হে মোৰ প্ৰতিপালক!

মোক অত্যাচাৰী সম্প্ৰদায়ৰ পৰা ৰক্ষা কৰা’»—অৰ্থাৎ, ফিৰআউন আৰু তাৰ নেতাসকলৰ পৰা। বৰ্ণনা কৰা হৈছে যে আল্লাহে তেওঁৰ বাবে ঘোঁৰাত উঠা এজন ফিৰিস্তা পঠিয়াইছিল, যিজনে তেওঁক পথ দেখুৱাইছিল। আল্লাহেই সৰ্বাধিক জানে।

আল-বাগাৱীৰ তাফছিৰ

«তেওঁ সেই ঠাইৰ পৰা ওলাই গ’ল»—অৰ্থাৎ, মূছা। «ভয়-সতৰ্ক অৱস্থাত»—অৰ্থাৎ, তেওঁক বিচাৰি মানুহ আহিব বুলি অপেক্ষা কৰি। «তেওঁ ক’লে, ‘হে মোৰ প্ৰতিপালক! মোক অত্যাচাৰী সম্প্ৰদায়ৰ পৰা ৰক্ষা কৰা’»—অৰ্থাৎ, কাফিৰসকলৰ পৰা। ঘটনাৰ বৰ্ণনাত আছে যে মূছাৰ পলায়নৰ কথা জানিব পাৰি ফিৰআউনে তেওঁক বিচাৰি মানুহ পঠিয়াই ক’লে, ‘বাটৰ পাহাৰীয়া গিৰিপথবোৰেৰে ঘোঁৰা চলাই যোৱা; তেওঁ বাটটো কেনেকৈ যাব লাগে নাজানে।’