মূছাৰ ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা

শ্বেইখ আব্দুৰৰহমান আছ-ছাআদীৰ তাফছিৰ

তাৰ পিছত তেওঁ নিজৰ প্ৰতিপালকৰ ওচৰত ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা কৰিলে। তেওঁ ক’লে, “হে মোৰ প্ৰতিপালক! নিশ্চয় মই নিজৰ প্ৰতি অন্যায় কৰিছোঁ, সেয়ে মোক ক্ষমা কৰা।” তেতিয়া তেওঁ তেওঁক ক্ষমা কৰিলে। নিশ্চয় তেওঁ বিশেষকৈ বিনয়ীসকলৰ প্ৰতি ক্ষমাশীল, পৰম দয়ালু—যিসকলে আল্লাহৰ ওচৰলৈ উভতি আহিবলৈ আৰু তাওবা কৰিবলৈ তৎপৰ হয়; মূছা (عليه السلام)-ৰ ক্ষেত্ৰতো এনেকুৱাই হৈছিল।

ইমাম ইবন কছীৰৰ তাফছিৰ

আল্লাহে কৈছে: “আৰু তেওঁ নগৰত প্ৰৱেশ কৰিলে, যেতিয়া তাৰ অধিবাসীসকল অসাৱধান আছিল” (আল-কাছাছ ২৮:১৫)। ইবন জুৰাইজে আতা আল-খুৰাছানীৰ পৰা, তেওঁ ইবন আব্বাছৰ পৰা বৰ্ণনা কৰিছে যে সেয়া মাগৰিব আৰু ইশ্বাৰ মাজৰ সময় আছিল। ইবন আল-মুনকাদিৰে আতা ইবন ইয়াছাৰৰ পৰা, তেওঁ ইবন আব্বাছৰ পৰা বৰ্ণনা কৰিছে যে সেয়া দিনৰ মধ্যভাগ আছিল। ছাঈদ ইবন জুবাইৰ, ইকৰিমা, আছ-ছুদ্দী আৰু কাতাদাইও এইদৰেই কৈছে।

“তেওঁ তাত দুজন মানুহক কাজিয়া কৰি থকা দেখিলে” (আল-কাছাছ ২৮:১৫)—অৰ্থাৎ, দুয়োজনে মাৰপিট আৰু বিবাদ কৰি আছিল। “এজন তেওঁৰ দলৰ আছিল” (আল-কাছাছ ২৮:১৫)—অৰ্থাৎ, বনী ইছৰাঈলৰ লোক। “আনজন তেওঁৰ শত্ৰুৰ দলৰ আছিল” (আল-কাছাছ ২৮:১৫)—অৰ্থাৎ, এজন কিবতী। ইবন আব্বাছ, কাতাদা, আছ-ছুদ্দী আৰু মুহাম্মদ ইবন ইছহাকে এইদৰে কৈছে।

সেয়ে ইছৰাঈলীজনে মূছা (عليه السلام)-ৰ ওচৰত সহায় বিচাৰিলে। মূছাই মানুহৰ অসাৱধানতাৰ সুযোগ পালে আৰু কিবতীজনৰ ফালে আগবাঢ়িল। “তেতিয়া মূছাই তেওঁক ঘুচা মাৰিলে আৰু তাৰ ফলত তেওঁৰ মৃত্যু হ’ল” (আল-কাছাছ ২৮:১৫)। মুজাহিদে কৈছে: তেওঁ ঘুচা মাৰিলে, অৰ্থাৎ মুঠি কৰি হাতৰ গোটেই অংশৰে আঘাত কৰিলে।

কাতাদাই কৈছে: তেওঁৰ লগত থকা লাঠিৰে তেওঁ আঘাত কৰিছিল। “তাৰ ফলত তেওঁৰ মৃত্যু হ’ল”—অৰ্থাৎ, সেই আঘাততেই তেওঁৰ মৃত্যু ঘটিল। মূছাই ক’লে: “এয়া চয়তানৰ কাম; নিশ্চয় সি প্ৰকাশ্যভাৱে পথভ্ৰষ্ট কৰা শত্ৰু। হে মোৰ প্ৰতিপালক! নিশ্চয় মই নিজৰ প্ৰতি অন্যায় কৰিছোঁ, সেয়ে মোক ক্ষমা কৰা।” তেতিয়া তেওঁ তেওঁক ক্ষমা কৰিলে। নিশ্চয় তেওঁ ক্ষমাশীল, পৰম দয়ালু।

আল-বাগাৱীৰ তাফছিৰ

“তেওঁ ক’লে, ‘হে মোৰ প্ৰতিপালক! নিশ্চয় মই নিজৰ প্ৰতি অন্যায় কৰিছোঁ’”—আদেশ নোপোৱাকৈ কিবতীজনক হত্যা কৰাৰ দ্বাৰা। “সেয়ে মোক ক্ষমা কৰা।” তেতিয়া তেওঁ তেওঁক ক্ষমা কৰিলে। নিশ্চয় তেওঁ ক্ষমাশীল, পৰম দয়ালু।