رَبِّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي، فَاغْفِرْ لِي.
رَبِّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي
آڊيو لوڊ نه ٿي سگهيو. پوءِ ڪوشش ڪريو.
چيائين ته اي منھنجا پالڻھار بيشڪ مون پاڻ تي ظلم ڪيو تنھنڪري مون کي بخش پوءِ کيس بخشيائين، بيشڪ اُھو بخشڻھار مھربان آھي.
فوري توبه: «مون پنهنجي جان تي ظلم ڪيو» چئي، پوءِ «مون کي بخش» جي دعا گهريائين. هيءَ دعا موسيٰ عليه السلام مصر جي هڪ ماڻهوءَ جي اڻڄاتل ۽ غير ارادي قتل کان پوءِ گهري.
شيخ عبدالرحمان السعدي جي تفسير
پوءِ هن پنهنجي پالڻهار کان بخشش گهري: «چيائين: اي منهنجا پالڻهار! بيشڪ مون پنهنجي جان تي ظلم ڪيو آهي، تنهنڪري مون کي بخش»؛ پوءِ الله کيس بخشي ڇڏيو. بيشڪ اهو ئي تمام گهڻو بخشيندڙ، نهايت مهربان آهي. خاص طور تي عاجزي ڪندڙن لاءِ، جيڪي جلدي الله ڏانهن موٽن ۽ توبه ڪن؛ جيئن موسيٰ عليه السلام کان ٿيو.
امام ابن ڪثير جي تفسير
الله تعالى فرمايو: «۽ هو شهر ۾ ان وقت داخل ٿيو، جڏهن اتان جا ماڻهو بيخبر هئا» (القصص: 15). ابن جريج، عطاء خراساني کان ۽ هو ابن عباس کان روايت ڪري ٿو ته اهو مغرب ۽ عشاءَ جي وچ وارو وقت هو. ابن منڪدر، عطاء بن يسار کان ۽ هو ابن عباس کان روايت ڪري ٿو ته اهو ڏينهن جو اڌ وقت هو. سعيد بن جبير، عڪرمه، سُدّي ۽ قتاده به ائين ئي چيو آهي.
«پوءِ ان ۾ ٻن ماڻهن کي پاڻ ۾ وڙهندي ڏٺائين» يعني اهي هڪ ٻئي کي ڌڪ هڻي رهيا هئا ۽ جهڳڙي ۾ هئا. «هيءُ سندس جماعت مان هو» يعني بني اسرائيل مان. «۽ هيءُ سندس دشمنن مان هو» يعني قبطي. ائين ابن عباس، قتاده، سُدّي ۽ محمد بن اسحاق چيو آهي.
پوءِ بني اسرائيلي موسيٰ عليه السلام کان مدد گهري. ماڻهن جي بيخبريءَ جو موقعو ڏسي موسيٰ قبطيءَ ڏانهن وڌيو. «پوءِ موسيٰ کيس مُڪ هنيو، پوءِ ان جو ڪم پورو ٿي ويو» (القصص: 15). مجاهد چيو: «وَكَزَهُ» يعني هٿ جي مُٺ سان کيس ڌڪ هنيو.
قتاده چيو: کيس پنهنجي وٽ موجود لٺ سان ڌڪ هنيو. «پوءِ ان جو ڪم پورو ٿي ويو» يعني اهو ڌڪ سندس موت جو سبب بڻيو ۽ هو مري ويو. موسيٰ چيو: «هيءُ شيطان جي ڪم مان آهي؛ بيشڪ اهو پڌرو گمراهه ڪندڙ دشمن آهي. اي منهنجا پالڻهار! بيشڪ مون پنهنجي جان تي ظلم ڪيو آهي، تنهنڪري مون کي بخش»؛ پوءِ الله کيس بخشي ڇڏيو. بيشڪ اهو ئي تمام گهڻو بخشيندڙ، نهايت مهربان آهي. (القصص: 15–16)
البغوي جي تفسير
«چيائين: اي منهنجا پالڻهار! بيشڪ مون پنهنجي جان تي ظلم ڪيو آهي»—قبطيءَ کي الله جي حڪم کان سواءِ قتل ڪرڻ سبب. «تنهنڪري مون کي بخش»؛ پوءِ الله کيس بخشي ڇڏيو. بيشڪ اهو ئي تمام گهڻو بخشيندڙ، نهايت مهربان آهي. (القصص: 16)
صحيح البخاري (حدیث نمبر 7507) ۾ حديثِ قدسي روايت ٿيل آهي: «هڪ ٻانهي گناهه ڪيو ۽ چيائين: اي منهنجا پالڻهار! مون کي بخش. پوءِ الله فرمايو: منهنجي ٻانهي ڄاتو ته سندس هڪ پالڻهار آهي، جيڪو گناهه بخشي ٿو… مون پنهنجي ٻانهي کي بخشي ڇڏيو!»