رَبِّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي، فَاغْفِرْ لِي.
رَبِّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي
نەتوانرا دەنگەکە بار بکرێت. تکایە دواتر هەوڵ بدەرەوە.
ووتی ئەی پەروەردگارم بەڕاستی من ستەمم لەخۆم کرد دەی لێم خۆشبە جا ئەویش (خودا) لێی خۆش بوو بێگومان تەنھا ئەو لێبوردەی بەبەزەییە
شێوە: تەوبەی دەستبەجێ بە دانپێدانان بەوەی «من ستەمم لە خۆم کرد» (ظَلَمْتُ نَفْسِي)، و بەکارهێنانی کرداری «لێم خۆش ببە» (اغْفِرْ لِي). ئەمە پاڕانەوەی موسایە، دوای کوشتنی ناخواستی و بەهەڵەیی میسرێکی.
تەفسیری شێخ عەبدولڕەحمان سەعدی
پاشان داوای لێخۆشبوونی لە پەروەردگاری کرد و وتی: «پەروەردگارم، بەڕاستی من ستەمم لە خۆم کرد؛ کەواتە لێم خۆش ببە». جا خودا لێی خۆش بوو. بەڕاستی ئەو زۆر لێخۆشبوو و میهرەبانە، بە تایبەتی بەرامبەر ئەوانەی بە دڵی ملکەچ و خاشعەوە ڕوو لە خودا دەکەن و بە پەلە دەگەڕێنەوە لای ئەو و تەوبە دەکەن؛ وەک ئەوەی لە موسا ـ سڵاوی خودای لێ بێت ـ ڕوویدا.
تەفسیری ئیمام ئیبن کەسیر
خوای بەرز دەفەرمووێت: «چووە ناو شارەوە لە کاتێکدا خەڵکەکەی ئاگادار نەبوون» (القصص: ١٥). ئیبن جەریج لە عەتائی خۆراسانییەوە، ئەویش لە ئیبن عەبباسەوە گێڕاویەتییەوە کە ئەوە لە نێوان نوێژی مەغریب و عیشا بوو. ئیبن مونکەدیر لە عەتاء بن یەسارەوە، ئەویش لە ئیبن عەبباسەوە گێڕاویەتییەوە کە ئەوە نیوەڕۆ بوو. هەروەها سەعید بن جوبەیر، عیکریمە، سەدی و قەتادەش هەمان بۆچوونیان هەیە.
«لەوێ دوو پیاوی بینی کە شەڕیان دەکرد»؛ واتە یەکتریان دەدا و ناکۆکییان دەکرد. «ئەمە لە لایەنگرانی ئەوە»؛ واتە لە بەنی ئیسرائیلە. «ئەوی دیکەش لە دوژمنانی ئەوە»؛ واتە قیبتییەک بوو. ئیبن عەبباس، قەتادە، سەدی و محەممەد بن ئیسحاق ئەم بۆچوونەیان گێڕاوەتەوە.
ئیسرائیلییەکە داوای یارمەتی لە موسا کرد ـ سڵاوی خودای لێ بێت ـ و موساش بۆنەیەکی بۆ ڕەخسا، کە خەڵک ئاگادار نەبوون؛ جا مەبەستی قیبتییەکە کرد. «موسا پەنجەی پێدا و کاری تەواوی کرد» (القصص: ١٥). موجاهد وتوویەتی: واتە بە کۆی دەستی لێی دا. قەتادەش وتوویەتی: بە دارێکی لەگەڵیدا بوو لێی دا.
«کاری تەواوی کرد»؛ واتە لەو پەنجەدانەدا مردنی هات و گیانی سپارد. موسا وتی: «ئەمە لە کاری شەیتانە؛ بەڕاستی ئەو دوژمنێکی ڕوون و گومڕاکەرە. پەروەردگارم، بەڕاستی من ستەمم لە خۆم کرد؛ کەواتە لێم خۆش ببە». جا خودا لێی خۆش بوو؛ بەڕاستی ئەو زۆر لێخۆشبوو و میهرەبانە (القصص: ١٥–١٦).
تەفسیری بەغەوی
«وتی: پەروەردگارم، بەڕاستی من ستەمم لە خۆم کرد»؛ بە کوشتنی قیبتییەکە بەبێ ئەوەی فەرمانی پێ کرابێت. «کەواتە لێم خۆش ببە». جا خودا لێی خۆش بوو؛ بەڕاستی ئەو زۆر لێخۆشبوو و میهرەبانە.
لە «سەحیحی بوخاری» (ژمارە ٧٥٠٧) حەدیسێکی قودسی گێڕدراوەتەوە: «بەندەیەک گوناهێکی کرد و وتی: “پەروەردگارم، لێم خۆش ببە!” خوداش فەرمووی: “بەندەکەم زانی کە پەروەردگارێکی هەیە کە گوناهەکان دەبەخشێت…” منیش بەندەکەمم بەخشێت!»