শাস্তি দূৰ কৰাৰ প্ৰাৰ্থনা

শ্বেইখ আব্দুৰৰহমান আছ-ছাআদীৰ তাফছিৰ

শ্বেইখ আছ-ছাআদীয়ে লিখিছে: «যেতিয়া কোনো ব্যক্তিৰ ওপৰত দুখ-কষ্ট বা অসুস্থতা আহে, তেতিয়া তেওঁৰ উচিত আল্লাহৰ ওচৰত সেই বিপদ তেওঁৰ পৰা আঁতৰাই দিবলৈ কাতৰভাৱে প্ৰাৰ্থনা কৰা আৰু নিজৰ ঈমান তথা তেওঁৰ ওপৰত ভৰসা প্ৰকাশ কৰা»।

ইমাম ইবন কছীৰৰ তাফছিৰ

তেওঁলোকৰ এই কথাৰ অৰ্থ হৈছে: «হে আমাৰ প্ৰতিপালক! আমাৰ পৰা শাস্তি দূৰ কৰি দিয়া, নিশ্চয় আমি মুমিন»—অৰ্থাৎ, যেতিয়া কাফিৰসকলে আল্লাহৰ শাস্তি আৰু তেওঁৰ প্ৰতিফল নিজ চকুৰে দেখিব, তেতিয়া তেওঁলোকে সেই শাস্তি উঠাই ল’বলৈ আৰু তেওঁলোকৰ পৰা আঁতৰাই দিবলৈ মিনতি কৰিব। ইয়াৰ দৰেই আল্লাহে কৈছে: «আৰু যদি তুমি দেখিলাহেঁতেন, যেতিয়া তেওঁলোকক জুইৰ ওচৰত থিয় কৰোৱা হ’ব আৰু তেওঁলোকে ক’ব, ‘হায়! যদি আমাক উভতাই পঠোৱা হ’লহেঁতেন, তেন্তে আমি আমাৰ প্ৰতিপালকৰ নিদৰ্শনসমূহক মিছা বুলি নক’লোঁহেঁতেন আৰু মুমিনসকলৰ অন্তৰ্ভুক্ত হ’লোঁহেঁতেন’» (আল-আনআম, ৬:২৭)।

আন এটা আয়াতত আছে: «আৰু মানুহক সেই দিনটোৰ বিষয়ে সতৰ্ক কৰা, যিদিনা তেওঁলোকৰ ওপৰত শাস্তি আহিব। তেতিয়া অন্যায়কাৰীসকলে ক’ব, ‘হে আমাৰ প্ৰতিপালক! আমাক অলপ সময়ৰ বাবে পিছুৱাই দিয়া; আমি তোমাৰ আহ্বানৰ উত্তৰ দিম আৰু ৰাছুলসকলৰ অনুসৰণ কৰিম।’ [তেতিয়া তেওঁলোকক কোৱা হ’ব:] ‘ইয়াৰ আগতে তোমালোকে শপত খোৱা নাছিলানে যে তোমালোকৰ কোনো স্থানান্তৰ নহ’ব?’» (ইব্ৰাহীম, ১৪:৪৪)।

আল-বাগাৱীৰ তাফছিৰ

মুহাম্মদ ইবন ইছমাঈলে ইয়াহয়াৰ পৰা, তেওঁ ৱাকীৰ পৰা, তেওঁ আল-আ‘মাশৰ পৰা বৰ্ণনা কৰিছে যে তেওঁলোকে কৈছিল: «হে আমাৰ প্ৰতিপালক! আমাৰ পৰা শাস্তি দূৰ কৰি দিয়া, নিশ্চয় আমি মুমিন»। তেওঁক কোৱা হ’ল, «যদি আমি তেওঁলোকৰ পৰা শাস্তি আঁতৰাই দিওঁ, তেন্তে তেওঁলোক পুনৰ কুফৰলৈ ঘূৰি যাব»। তাৰ পাছত তেওঁ নিজৰ প্ৰতিপালকৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিলে, আৰু আল্লাহে তেওঁলোকৰ পৰা শাস্তি আঁতৰাই দিলে; কিন্তু তেওঁলোক পুনৰ কুফৰলৈ ঘূৰি গ’ল।

সেয়ে আল্লাহে বদৰৰ দিনা তেওঁলোকৰ পৰা প্ৰতিশোধ ল’লে। এই কথাই আল্লাহৰ এই বাণীৰ অৰ্থ: «এতেকে সেই দিনলৈ অপেক্ষা কৰা, যিদিনা আকাশে স্পষ্ট ধোঁৱা আনিব»—আৰু «নিশ্চয় আমি প্ৰতিশোধ ল’ম» কথাষাৰলৈকে।

আমাক আব্দুল-ৱাহিদ আল-মালীহীয়ে জনাইছে, তেওঁক আহমদ ইবন আব্দুল্লাহ আন-নু‘আইমীয়ে, তেওঁক মুহাম্মদ ইবন ইউছুফে, তেওঁক মুহাম্মদ ইবন ইছমাঈলে, তেওঁক ইয়াহয়াই, তেওঁক ৱাকীয়ে, আল-আ‘মাশৰ পৰা, তেওঁ মুছলিমৰ পৰা, তেওঁ মাছৰূকৰ পৰা, তেওঁ আব্দুল্লাহৰ পৰা বৰ্ণনা কৰিছে যে তেওঁ কৈছিল: «পাঁচটা [নিদৰ্শন] ইতিমধ্যে পাৰ হৈ গৈছে: আল-লিযাম, ৰোম, আল-বাতশা, চন্দ্ৰ আৰু ধোঁৱা»।

আন কিছুমানে কৈছে: এইটো হৈছে কিয়ামত সংঘটিত হোৱাৰ আগতে অহা ধোঁৱা; ই এতিয়াও অহা নাই। ই কাফিৰ আৰু মুনাফিকসকলৰ কাণত প্ৰৱেশ কৰিব, যেতিয়ালৈকে সেয়া পোৰা মূৰৰ দৰে নহয়। মুমিনসকলৰ ক্ষেত্ৰত ই চৰ্দিৰ দৰে প্ৰভাৱ পেলাব। গোটেই পৃথিৱীখন জুই জ্বলাই দিয়া ঘৰৰ দৰে হৈ পৰিব। এই মত ইবন আব্বাছ, ইবন উমৰ আৰু আল-হাছানৰ পৰা বৰ্ণিত হৈছে।

আমাক আবু ছাঈদ আশ-শুৰাইহীয়ে জনাইছে, তেওঁক আবু ইছহাক আছ-ছা‘লাবীয়ে, তেওঁক আকীল ইবন মুহাম্মদ আল-জুৰজানীয়ে, তেওঁক আবুল-ফৰজ আল-মু‘আফা ইবন জাকাৰিয়া আল-বাগদাদীয়ে, তেওঁক মুহাম্মদ ইবন জাৰীৰ আত-তাবাৰীয়ে, তেওঁক ইছাম ইবন ৰাওৱাদ ইবন আল-জাৰ্ৰাহে, তেওঁক তেওঁৰ পিতৃয়ে, তেওঁক আবু ছুফিয়ান ইবন ছাঈদে, তেওঁক মানছূৰ ইবন আল-মু‘তামিৰে, ৰিব‘ঈ ইবন হিৰাশৰ পৰা বৰ্ণনা কৰিছে। তেওঁ কৈছে: মই হুযাইফা ইবন আল-য়ামানক কোৱা শুনিছোঁ যে ৰাছুলুল্লাহ (ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম)-এ কৈছিল: «প্ৰথম নিদৰ্শনসমূহ হৈছে ধোঁৱা, ঈছা ইবন মৰিয়মৰ অৱতৰণ আৰু আদন আবয়ানৰ গভীৰৰ পৰা ওলোৱা জুই।

সেই জুইয়ে মানুহক সমবেত হোৱাৰ স্থানলৈ খেদি নিব আৰু তেওঁলোকৰ সৈতে ৰাতি কটাব, যেতিয়া তেওঁলোকে ৰাতি কটাব»। হুযাইফাই সুধিলে: «হে আল্লাহৰ ৰাছুল! ধোঁৱাটো কি?» তেতিয়া তেওঁ এই আয়াত পাঠ কৰিলে: «সেই দিনা আকাশে স্পষ্ট ধোঁৱা আনিব»।

ই পূব আৰু পশ্চিমৰ মাজৰ গোটেই ঠাই ভৰাই পেলাব আৰু চল্লিশ দিন-ৰাতি থাকিব। মুমিনৰ ক্ষেত্ৰত ই চৰ্দিৰ দৰে প্ৰভাৱ পেলাব; কিন্তু কাফিৰৰ ক্ষেত্ৰত ই মত্ত মানুহৰ দৰে অৱস্থা কৰিব, আৰু তাৰ নাকৰ ফুটা, কাণ আৰু পিছফালৰ পৰা ওলাব»।