رَبَّنَا اكْشِفْ عَنَّا الْعَذَابَ، إِنَّا مُؤْمِنُونَ.
رَبَّنَا اكْشِفْ عَنَّا الْعَذَابَ إِنَّا مُؤْمِنُونَ
غږ نه شو پورته کېدای. وروسته بیا هڅه وکړئ.
(وايي به) زموږ ربه! دا عذاب رانه ايسته كړه په رېښتيا موږ ايمان راوړونكي يو.
فعل «اِکْشِفْ» (اكْشِفْ) د امر صیغه ده او معنا یې ده: لرې یې کړه او خلاصون راکړه. دا دعا له وچکالۍ، وباګانو، جګړو او سختو مصیبتونو څخه د خلاصون غوښتنه ده.
د شیخ عبدالرحمن السعدي تفسیر
شیخ السعدي رحمه الله لیکي: «کله چې انسان له سختۍ یا ناروغۍ سره مخ شي، نو پکار ده چې له الله تعالی څخه وغواړي هغه مصیبت ترې لرې کړي، او په دې سره پر خپل ایمان او پر هغه پر توکل ټینګار وکړي».
د امام ابن کثیر تفسیر
او د الله تعالی دا وینا: «زموږ ربه! عذاب له موږه لرې کړه، بېشکه موږ ایمان راوړونکي یو»؛ یعنې کافران، کله چې د الله عذاب او سزا په خپلو سترګو وویني، د هغې د لرې کېدو او ترې د خلاصون غوښتنه کوي؛ لکه د الله تعالی دا وینا: «او که ته یې ووینې، کله چې د اور پر غاړه ودرول شي، نو وبه وایي: کاشکې بېرته وګرځول شو، د خپل رب آیتونه به نه دروغ ګڼو او له مؤمنانو څخه به شو» (الأنعام: ۲۷). همدارنګه د الله تعالی دا وینا: «او خلک له هغې ورځې ووېروه چې عذاب به ورته راشي؛ نو هغه کسان چې ظلم یې کړی، وایي: زموږ ربه! موږ تر یوې نږدې مودې پورې مهلت راکړه، ستا بلنه به ومنو او د رسولانو پیروي به وکړو. آیا تاسې پخوا قسمونه نه وو خوړلي چې له دې ځایه به نه ځئ؟» (إبراهيم: ۴۴).
د البغوي تفسیر
محمد بن اسماعیل له یحیی، هغه له وکیع، هغه له اعمش څخه روایت کړی چې ویې ویل: هغوی وویل: «زموږ ربه! عذاب له موږه لرې کړه، بېشکه موږ ایمان راوړونکي یو». نو هغه ته وویل شول: که موږ عذاب ترې لرې کړو، هغوی به بېرته خپل کفر ته وګرځي. هغه له خپل ربه دعا وغوښته، نو الله عذاب ترې لرې کړ، خو هغوی بېرته کفر ته وګرځېدل؛ نو الله د بدر په ورځ ترې غچ واخیست.
همدا د الله تعالی د دې وینا معنا ده: «نو د هغې ورځې په تمه اوسه چې اسمان به ښکاره لوګی راولي» تر دې وینا پورې: «بېشکه موږ غچ اخیستونکي یو». عبد الواحد الملیحي موږ ته خبر راکړ، هغه ته احمد بن عبدالله النعیمي، هغه ته محمد بن یوسف، هغه ته محمد بن اسماعیل، هغه ته یحیی، هغه ته وکیع، له اعمش، له مسلم، له مسروق، له عبدالله څخه روایت کړی چې ویې ویل: پنځه نښې تېرې شوې دي: «اللزام، روم، بطشه، قمر او دخان». ځینو ویلي: دا هغه لوګی دی چې د قیامت تر ورځې مخکې به راشي او تر اوسه نه دی راغلی.
هغه به د کافرانو او منافقانو غوږونو ته ننوځي، تر دې چې د پخې شوې غوښې د سر په څېر به شي؛ مؤمن به ترې د زکام په څېر اغېزمن شي، او ټوله ځمکه به د داسې کور په څېر شي چې اور پکې بل وي. دا د ابن عباس، ابن عمر او حسن وینا ده.
ابو سعید الشریحي موږ ته خبر راکړ، هغه ته ابو اسحاق الثعلبي، هغه ته عقیل بن محمد الجرجاني، هغه ته ابو الفرج المعافى بن زکریا البغدادي، هغه ته محمد بن جریر الطبري، عصام بن رواد بن الجراح ته روایت وکړ؛ هغه وویل: زما پلار موږ ته روایت وکړ، ابو سفیان بن سعید موږ ته خبر راکړ، له منصور بن المعتمر، له رِبعي بن حِراش څخه، هغه وویل: ما حذیفه بن الیمان واورېدل چې ویل یې: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: «لومړنۍ نښې به لوګی، د عیسی بن مریم راکوزېدل، او هغه اور وي چې د عدن ابین له تل څخه به راووځي او خلک به د محشر لوري ته بیایي؛ د هغوی د غرمې پر مهال به هم ورسره وي، کله چې هغوی دمه کوي». حذیفه وویل: اې د الله رسوله!
لوګی څه دی؟ نو رسول الله صلی الله علیه وسلم دا آیت ولوست: «هغه ورځ چې اسمان به ښکاره لوګی راولي». لوګی به د ختیځ او لویدیځ ترمنځ فضا ډکه کړي او څلوېښت ورځې او شپې به پاتې شي. مؤمن به ترې د زکام په څېر اغېزمن شي، خو کافر به د نشهيي په څېر شي؛ لوګی به د هغه له پوزې، غوږونو او شا څخه وځي.
په «صحیح البخاري» کې (۱۰۰۷ شمېره) له مسروق څخه روایت شوی چې ابن مسعود د هغه لوګي او لوږې په اړه خبرې کولې چې قریش پرې اخته شوي وو.