Дуо барои рафъи азоб

Тафсири шайх Абдурраҳмон ас-Саъдӣ

Шайх ас-Саъдӣ менависад: «Ҳангоме ки ба инсон сахтӣ ё беморӣ мерасад, бояд аз Аллоҳ бихоҳад, ки ин бало را аз ӯ бартараф созад ва имон ва таваккули худро ба Ӯ таъйид намояд».

Тафсири имом Ибни Касир

Сухани Аллоҳ: «Парвардигоро, азобро аз мо бартараф кун, зеро мо имон овардаем» маънои онро дорад, ки кофирон ҳангоме ки азобу ҷазои Аллоҳро ба чашми худ мебинанд, аз Ӯ мехоҳанд, ки азобро аз онҳо дур ва бартараф созад. Монанди ин сухани Аллоҳ аст: «Кош медидӣ, он гоҳ ки онҳоро назди оташ боздоранд ва гӯянд: “Эй кош, моро бозмегардонданд ва мо оятҳои Парвардигорамонро дурӯғ намешумурдем ва аз мӯъминон мешудем”» (ал-Анъом, 27). Ҳамчунин сухани Ӯ: «Ва мардумро аз рӯзе битарсон, ки азоб ба сарашон меояд.

Он гоҳ ситамкорон мегӯянд: “Парвардигоро, моро то муддати наздике муҳлат деҳ, то даъвати Туро иҷобат кунем ва аз паёмбарон пайравӣ намоем”. [Ба онҳо гуфта мешавад:] “Оё шумо пештар савганд нахӯрда будед, ки заволе барои шумо нест?”» (Иброҳим, 44).

Тафсири ал-Бағавӣ

Муҳаммад ибни Исмоил ин ривоятро аз Яҳё, аз Вакиъ, аз Аъмаш нақл кардааст, ки гуфт: Онҳо гуфтанд: «Парвардигоро, азобро аз мо бартараф кун, зеро мо имон овардаем». Ба ӯ гуфта шуд: «Агар азобро аз онҳо бардорем, боз ба куфри худ бармегарданд». Пас ӯ аз Парвардигораш дуо кард ва Аллоҳ азобро аз онҳо бардошт, аммо онҳо боз ба куфри худ баргаштанд. Сипас Аллоҳ дар рӯзи Бадр аз онҳо интиқом гирифт.

Ин аст маънои сухани Ӯ: «Пас мунтазир бош рӯзе, ки осмон дуди ошкоре меорад» то сухани Ӯ: «Ҳамоно Мо интиқомгирандаем».

Абдулвоҳид ал-Малиҳӣ ба мо хабар дод; Аҳмад ибни Абдуллоҳ ан-Нуъаймӣ ба мо хабар дод; Муҳаммад ибни Юсуф ба мо хабар дод, ки Муҳаммад ибни Исмоил ба мо нақл кард; Яҳё ба мо нақл кард; Вакиъ аз Аъмаш, аз Муслим, аз Масруқ, аз Абдуллоҳ ба мо нақл кард, ки гуфт: «Панҷ [нишона] гузаштаанд: ал-Лизом, румиён, зарбаи сахт, моҳ ва дуд».

Гурӯҳе гуфтаанд: Ин дудест, ки пеш аз Қиёмат меояд ва ҳанӯз наомадааст. Он ба гӯшҳои кофирону мунофиқон медарояд, то сарашон монанди сари гӯшти дар танӯр пухташуда шавад. Мӯъминро бошад, аз он ҳолате монанди зуком фаро мегирад. Тамоми замин мисли хонае мешавад, ки дар он оташ афрӯхта бошанд. Ин қавли Ибни Аббос, Ибни Умар ва Ҳасан аст.

Абу Саиди Шурайҳӣ ба мо хабар дод; Абу Исҳоқ ас-Саълабӣ ба мо хабар дод; Уқайл ибни Муҳаммад ал-Ҷурҷонӣ ба мо хабар дод; Абу-л-Фараҷ ал-Муъофо ибни Закариёи Бағдодӣ ба мо нақл кард; Муҳаммад ибни Ҷарир ат-Табарӣ ба мо нақл кард; Исо́м ибни Равод ибни Ҷарроҳ ба ман нақл кард; падарам ба мо нақл кард; Абу Суфён ибни Саид ба мо хабар дод; Мансур ибни Муътамир аз Рабиъ ибни Ҳирош ба мо нақл кард, ки гуфт: Аз Ҳузайфа ибни Ямон шунидам, ки гуфт: Паёмбари Аллоҳ (салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) фармуд: «Нахустин нишонаҳо дуд, фуруд омадани Исо ибни Марям ва оташест, ки аз қаъри Адн Абян берун меояд ва мардумро ба сӯи маҳшар меронад; ҳангоми истироҳати онҳо низ бо онҳо истироҳат мекунад».

Ҳузайфа гуфт: «Эй Расули Аллоҳ, дуд чист?» Пас Паёмбар ин оятро тиловат кард: «Рӯзе, ки осмон дуди ошкоре меорад». Он дуд миёни машриқу мағрибро пур мекунад ва чил шабу рӯз мемонад. Ба мӯъмин аз он ҳолате монанди зуком мерасад, аммо кофир ҳолати мастро пайдо мекунад ва дуд аз сӯрохиҳои бинӣ, гӯшҳо ва мақъадаш берун меояд.