Panawagan ni Ayyub sa Gitna ng Pagsubok

Tafsir ni Shaykh Abdurrahman as-Sa’di

Ibig sabihin: Alalahanin ang Aming lingkod at Sugo na si Ayyub—bilang papuri at pagdakila sa kanya, at pagtataas sa kanyang antas—noong sinubok siya ng matinding pagsubok. Natagpuan siyang matiisin at nalulugod kay Allah. Nangyari iyon sapagkat pinahintulutan ni Allah si Satanas na mapasakamay ang kanyang katawan bilang pagsubok at pagsusuri. Hiningahan ni Satanas ang kanyang katawan, kaya nagkaroon ito ng malalaking sugat.

Nanatili siya sa gayong kalagayan nang mahabang panahon, at tumindi ang kanyang paghihirap. Namatay ang kanyang pamilya at nawala ang kanyang mga ari-arian. Kaya nanawagan siya sa kanyang Panginoon: “Panginoon ko, tunay na ako ay sinalanta ng kapinsalaan, at Ikaw ang Pinakamaawain sa mga naaawa.” Nagsumamo siya kay Allah sa pamamagitan ng pagsasabi ng kalagayan ng kanyang sarili: na lubos na umabot sa kanya ang kapinsalaan.

Tafsir ni Imam Ibn Kathir

Binabanggit ni Allah ang sinapit ni Ayyub, sumakanya ang kapayapaan, na mga pagsubok sa kanyang yaman, mga anak at katawan. Marami siyang hayop, mga alagang hayop, pananim, anak at magagandang tahanan. Sinubok siya sa lahat ng iyon, at nawala ang lahat. Pagkatapos ay sinubok siya sa kanyang katawan.

Sinasabi na nagkaroon siya ng ketong sa buong katawan at walang bahaging nanatiling malusog maliban sa kanyang puso at dila, na ginagamit niya sa pag-alaala kay Allah, Kamahal-mahalan at Kapita-pitagan Siya. Kaya iniwasan siya ng mga kasama niya, at inilayo siya sa isang sulok ng bayan. Wala nang natira sa mga tao na nagmalasakit sa kanya maliban sa kanyang asawa, na nag-aasikaso sa kanya. Sinasabi ring kinailangan niyang maglingkod sa mga tao upang matustusan siya.

Sinabi ng Propeta, sumakanya ang pagpapala at kapayapaan ni Allah: “Ang pinakamatindi sa mga tao sa pagsubok ay ang mga propeta, kasunod ang mga matuwid, at pagkatapos ay ang mga higit na mainam, sunod-sunod.” Sa isa pang salaysay: “Sinusubok ang tao ayon sa antas ng kanyang pananampalataya. Kung matatag ang kanyang pananampalataya, mas pinatitindi ang kanyang pagsubok.”

Napakatindi ng pagtitiis ni Propeta Ayyub, sumakanya ang kapayapaan, kaya naging halimbawa siya nito. Sinabi ni Yazid ibn Maysarah: Nang subukin ni Allah si Ayyub sa pagkawala ng kanyang pamilya, yaman at mga anak, at wala nang natira sa kanya, pinaganda niya ang kanyang pag-alaala kay Allah. Pagkatapos ay sinabi niya: “Pinupuri Kita, Panginoon ng mga panginoon. Naging mabuti Ka sa akin.

Binigyan Mo ako ng yaman at mga anak, kaya walang bahagi sa puso ko na hindi napasok ng pagmamahal sa mga iyon. Kinuha Mo ang lahat ng iyon sa akin at nilinis Mo ang puso ko, kaya walang anumang humahadlang sa pagitan ko at Mo. Kung nalaman lamang ng kaaway kong si Iblis ang ginawa Mo, maiinggit siya sa akin.” Sinabi niya: “Dahil dito, nakaramdam si Iblis ng matinding pagkasuklam.”

Sinabi rin ni Ayyub, sumakanya ang kapayapaan: “Panginoon ko, pinagkalooban Mo ako ng yaman at mga anak, ngunit walang sinumang nagreklamo sa aking pintuan na inapi ko siya, at alam Mo iyon. May inihahandang higaan para sa akin, ngunit iniiwan ko iyon at sinasabi ko sa sarili ko: ‘O kaluluwa, hindi ka nilikha upang humiga sa mga higaan.’ Iniwan ko iyon dahil hinahangad ko ang Iyong ikasisiya.” Isinalaysay ito ni Ibn Abi Hatim.

Binanggit ni Ibn Jarir at ni Ibn Abi Hatim, sa pamamagitan ng isnad mula kay Wahb ibn Munabbih, ang isang mahabang salaysay tungkol kay Ayyub. Binanggit din iyon ng ilang sumunod na mufassir, ngunit may mga di-pangkaraniwang detalye roon na hindi na namin isinama dahil sa kahabaan nito.

Isinalaysay na matagal siyang nanatili sa pagsubok. Nagkakaiba ang mga ulat tungkol sa dahilan kung bakit siya nanalangin nang gayon. Sinabi nina Al-Hasan at Qatadah na sinubok si Ayyub, sumakanya ang kapayapaan, nang pitong taon at ilang buwan. Nakatihaya siya sa tambakan ng dumi ng mga Israelita, at naglalakad ang mga hayop sa ibabaw ng kanyang katawan.

Pagkatapos ay inalis ni Allah ang kanyang paghihirap, pinalaki ang kanyang gantimpala at pinuri siya nang marangal. Sinabi ni Wahb ibn Munabbih na tatlong taon siyang nagtiis sa pagsubok, walang nadagdag o nabawas. Sinabi ni As-Suddi na nalagas ang laman ni Ayyub hanggang mga litid at buto na lamang ang natira. Inaalagaan siya ng kanyang asawa at dinadalhan ng pagkaing may pampalakas.

Nang tumagal ang kanyang karamdaman, sinabi ng kanyang asawa: “O Ayyub, hindi mo ba hihilingin sa iyong Panginoon na alisin ang paghihirap mo?” Sumagot siya: “Nabuhay akong malusog sa loob ng pitumpung taon. Napakahirap ba para kay Allah na pagtiisin ako nang pitumpung taon?” Nabagabag ang kanyang asawa sa sagot niya at umalis.

Nagsimula siyang magtrabaho para sa mga tao kapalit ng kabayaran at dinadala kay Ayyub ang kinikita niya upang pakainin ito.

Nagpunta si Iblis sa dalawang lalaking taga-Palestina, mga kaibigan at magkapatid, at sinabi sa kanila: “Ganoon at ganito ang sinapit ng inyong kapatid na si Ayyub.” Pinuntahan nila siya upang dalawin at nagdala ng alak mula sa kanilang lupain. Sinabi ni Iblis sa kanila na gagaling si Ayyub kung iinumin niya iyon. Nang makita nila si Ayyub, umiyak sila.

Tinanong niya: “Sino kayo?” Sumagot sila: “Kami sina ganito at ganoon.” Malugod niya silang tinanggap at sinabi: “Maligayang pagdating sa mga hindi lumalayo sa akin kapag dumaranas ako ng pagsubok.” Sinabi nila: “O Ayyub, marahil ay may itinatago kang kasamaan habang iba ang ipinakikita mo, kaya ka sinubok ni Allah?”

Itinaas niya ang kanyang ulo sa langit at sinabi: “Alam Niya na wala akong itinago na iba sa ipinakikita ko. Sinubok ako ng aking Panginoon upang makita kung magtitiis ako o mababahala.” Sinabi nila: “O Ayyub, uminom ka ng alak namin; gagaling ka kapag ininom mo iyon.” Nagalit siya at sinabi: “Marahil ay naparito sa inyo ang masama at iniutos niya ito!

Ipinagbabawal ko sa inyo ang inyong salita, pagkain at inumin.” Umalis sila.

Lumabas ang asawa niya upang magtrabaho para sa mga tao. Gumawa siya ng tinapay para sa isang sambahayang may anak na lalaki. Gumawa siya ng isang tinapay na bilog para sa kanila. Natutulog noon ang anak at ayaw nila itong gisingin, kaya ibinigay nila iyon sa kanya.

Dinala niya ito kay Ayyub, ngunit nagtaka si Ayyub at nagsabi: “Hindi mo ako dinadalhan ng ganito. Bakit ngayon?” Ipinaliwanag niya ang nangyari. Sinabi ni Ayyub: “Marahil ay nagising na ang bata at hinahanap ang tinapay.

Baka umiiyak siya sa pamilya niya at walang ibang tinatanggap kundi iyon.” Naawa siya sa bata, ibinigay ang tinapay sa kanyang asawa at pinabalik ito. Pagkatapos ay nagpunta si Iblis sa asawa niya sa anyo ng isang manggagamot at sinabi: “Matagal nang may sakit ang asawa mo. Kung gusto niyang gumaling, kumuha siya ng langaw at katayin iyon sa pangalan ng diyus-diyosan ng mga anak ni ganito at ganoon.

Gagaling siya at saka magsisisi.” Ipinabatid niya ito kay Ayyub. Sinabi ni Ayyub: “Napuntahan ka ng masama. Sumusumpa ako kay Allah na kapag gumaling ako, hahampasin kita ng sandaang hampas.”

Nagpatuloy ang asawa niya sa paghahanapbuhay, ngunit ipinagkait sa kanya ang kabuhayan. Walang pamilyang tumatanggap sa kanya sa trabaho. Nang lalong tumindi ang paghihirap niya at natakot siyang magutom si Ayyub, ginupit niya ang isang bahagi ng buhok sa ulo at ipinagbili iyon sa isang batang babae mula sa marangal na pamilya. Binigyan siya ng mga ito ng maraming masasarap na pagkain, at dinala niya iyon kay Ayyub.

Nang makita ni Ayyub ang pagkain, nagtaka siya at nagtanong: “Saan mo ito nakuha?” Sumagot siya: “Nagtrabaho ako para sa mga tao at pinakain nila ako.” Kinain niya iyon. Kinabukasan, muling lumabas ang asawa niya upang maghanap ng trabaho, ngunit wala siyang makita.

Kaya ginupit niya ang isa pang bahagi ng buhok at ipinagbili iyon sa parehong batang babae. Binigyan siya ng pagkain at dinala niya iyon kay Ayyub. Sinabi ni Ayyub: “Sumpa man kay Allah, hindi ko ito kakainin hangga't hindi ko nalalaman kung saan ito nanggaling.” Inalis ng asawa niya ang takip sa ulo.

Nang makita niyang ahit ang kanyang ulo, labis siyang nabagabag. Noon siya nanalangin sa kanyang Panginoon, Kamahal-mahalan at Kapita-pitagan Siya: “Tunay na ako ay sinalanta ng kapinsalaan, at Ikaw ang Pinakamaawain sa mga naaawa.”

Sinabi ni Ibn Abi Hatim: Isinalaysay sa amin ng aking ama; isinalaysay sa amin ni Musa ibn Isma'il; isinalaysay sa amin ni Hammad; mula kay Abu Imran Al-Jawni; mula kay Nawf Al-Bikali: Ang satanas na sumalakay kay Ayyub ay tinatawag na “Saut.” Sinasabi ng asawa ni Ayyub: “Manalangin ka kay Allah na pagalingin ka.” Ngunit hindi siya nanalangin hanggang sa may dumaan na isang pangkat ng mga anak ni Israel. Sinabi ng ilan sa kanila sa iba: “Walang ibang dahilan kung bakit nagkaganoon si Ayyub kundi dahil sa malaking kasalanang nagawa niya.”

Dahil dito sinabi niya: “Panginoon ko, tunay na ako ay sinalanta ng kapinsalaan, at Ikaw ang Pinakamaawain sa mga naaawa.”

Isinalaysay rin sa amin ng aking ama; isinalaysay sa amin ni Abu Salamah; isinalaysay sa amin ni Jarir ibn Hazim; mula kay Abdullah ibn Ubayd ibn Umayr: May dalawang kapatid si Ayyub, sumakanya ang kapayapaan. Isang araw, dumating ang mga ito ngunit hindi makalapit sa kanya dahil sa amoy niya, kaya tumayo sila sa malayo. Sinabi ng isa sa kanila sa kasama niya: “Kung alam ni Allah na may kabutihan kay Ayyub, hindi Niya siya susubukin nang ganito.” Labis na nasaktan si Ayyub sa sinabi nila, higit sa anumang bagay na nagdulot sa kanya ng lungkot.

Sinabi niya: “Panginoon ko, kung alam Mo na hindi ako kailanman natulog nang busog habang alam kong may nagugutom, patunayan Mo ako.” At isang tinig mula sa langit ang nagpatotoo, at narinig iyon ng dalawa. Pagkatapos ay sinabi niya: “Panginoon ko, kung alam Mo na wala akong dalawang kamiseta kailanman habang alam kong may taong walang maisuot, patunayan Mo ako.” Muli, may tinig mula sa langit na nagpatotoo, at narinig iyon ng dalawa.

Pagkatapos ay sinabi niya: “O Allah, sa Iyong kamahalan!” at nagpatirapa siya. Sinabi niya: “Panginoon ko, sa Iyong kamahalan, hindi ko iaangat ang aking ulo kailanman hanggang sa alisin Mo sa akin ang paghihirap.” Hindi niya itinaas ang ulo hanggang sa maalis ang paghihirap sa kanya.

Isinalaysay ito ni Ibn Abi Hatim sa ibang paraan bilang hadith na iniuugnay sa Propeta, na may katulad na kahulugan. Sinabi niya: Ipinabatid sa amin ni Yunus ibn Abd al-Ala; ipinabatid sa amin ni Ibn Wahb; ipinabatid sa akin ni Nafi ibn Yazid, mula kay Uqayl, mula kay Az-Zuhri, mula kay Anas ibn Malik, na sinabi ng Sugo ni Allah, sumakanya ang pagpapala at kapayapaan ni Allah: “Nanatili sa pagsubok si Propeta Ayyub sa loob ng labingwalong taon. Iniwan siya ng malalapit at malalayo, maliban sa dalawang lalaki na kabilang sa pinakamalapit niyang mga kapatid. Dumadalaw sila sa kanya sa umaga at sa gabi.

Sinabi ng isa sa kanila sa kasama niya: ‘Sumpa man kay Allah, nakagawa si Ayyub ng kasalanang hindi nagawa ng sinuman sa mga daigdig.’ Tinanong siya ng kasama niya: ‘Ano iyon?’ Sumagot siya: ‘Labingwalong taon nang hindi siya kinaawaan ni Allah sa pamamagitan ng pag-aalis sa kanyang paghihirap.’ Nang dumalaw sila sa kanya, hindi nakapagpigil ang lalaki at sinabi iyon kay Ayyub.

Sinabi ni Ayyub, sumakanya ang kapayapaan: ‘Hindi ko alam ang sinasabi mo. Ngunit alam ni Allah, Kamahal-mahalan at Kapita-pitagan Siya, na dumaraan ako sa dalawang taong nagtatalo at bumabanggit kay Allah. Pag-uwi ko sa bahay, nagbabayad-sala ako para sa kanilang dalawa, dahil ayaw kong banggitin nila si Allah maliban sa katotohanan.’” Kapag lumalabas siya upang tugunan ang kanyang pangangailangan, hinahawakan ng kanyang asawa ang kamay niya hanggang sa makarating siya.

Isang araw, natagalan ito sa pagbalik. Kaya ipinahayag kay Ayyub sa kinaroroonan niya: “Igalaw mo ang iyong paa. Narito ang malamig na paliguan at inumin.” Ang pag-angat sa Propeta ng salaysay na ito ay lubhang di-pangkaraniwan.

Sinabi ni Ibn Abi Hatim: Isinalaysay sa amin ng aking ama; isinalaysay sa amin ni Musa ibn Isma'il; isinalaysay sa amin ni Hammad; ipinabatid sa amin ni Ali ibn Zayd; mula kay Yusuf ibn Mahran; mula kay Ibn Abbas: Binihisan siya ni Allah ng kasuotang mula sa Paraiso. Lumayo si Ayyub at naupo sa isang tabi. Dumating ang kanyang asawa ngunit hindi siya nakilala. Sinabi nito: “O lingkod ni Allah, nasaan na ang taong may karamdaman na narito noon?

Baka dinala siya ng mga aso o ng mga lobo.” Sandaling kinausap siya ni Ayyub at sinabi: “Kawawa ka! Ako si Ayyub.” Sumagot siya: “Niloloko mo ba ako, o lingkod ni Allah?” Sinabi niya: “Kawawa ka! Ako si Ayyub. Ibinalik na ni Allah ang aking katawan.”

Ayon din kay Ibn Abbas, ibinalik sa kanya ang kanyang yaman at mga anak, at higit pa sa katulad na dami. Sinabi ni Wahb ibn Munabbih: Ipinahayag ni Allah kay Ayyub: “Ibinalik Ko na sa iyo ang iyong pamilya at yaman, at dinagdagan Ko pa ng katulad niyon. Maligo ka sa tubig na ito, sapagkat naroon ang kagalingan mo. Mag-alay ka ng handog para sa iyong asawa at humingi ka ng tawad para sa kanila, sapagkat sumuway sila sa Akin dahil sa nangyari sa iyo.” Isinalaysay ito ni Ibn Abi Hatim.

Isinalaysay din sa amin ni Abu Zur'ah; isinalaysay sa amin ni Amr ibn Marzuq; isinalaysay sa amin ni Hammam; mula kay Qatadah; mula kay An-Nadr ibn Anas; mula kay Bashir ibn Nahik; mula kay Abu Hurayrah; mula sa Propeta, sumakanya ang pagpapala at kapayapaan ni Allah, na nagsabi: “Nang pagalingin ni Allah si Ayyub, pinaulanan Niya siya ng mga tipaklong na ginto. Sinimulan niya itong pulutin at ilagay sa kanyang damit.” Sinabi sa kanya: “O Ayyub, hindi ka pa ba nabubusog?” Sumagot siya: “Panginoon ko, sino ang mabubusog sa Iyong awa?”

Ang salaysay na ito ay may saligan sa dalawang Sahih at babanggitin pa sa ibang lugar. [Ang kasunod na pangungusap sa orihinal ay: “Dalhin mo siya sa kanya.” Lumapit siya hanggang sa marating ang hagdan ng mga tao, at sinuwag siya ng isang tupa nila. Sinabi niya: “Mapahamak si Ayyub na makasalanan!”

Nang makaakyat siya, nakita niyang nagising na ang bata, hinahanap ang tinapay at umiiyak sa kanyang pamilya.]

[Sa salaysay na ito ay maraming ulat na magkakaiba ang mga detalye tungkol sa tagal at mga dahilan ng pagsubok kay Ayyub. May mga salaysay na binanggit ni Ibn Kathir bilang mga ulat mula sa mga naunang tagapagbalita, hindi bilang mga pahayag na pawang napatunayan mula sa Propeta. Kabilang sa mga ito ang mga detalyeng naglalarawan kay Ayyub na nagkaroon ng ketong, inilayo ng mga tao at pinahirapan ni Iblis sa pamamagitan ng kanyang pamilya at yaman.]

Isinalaysay ni Ibn Abi Hatim, mula kay Abu Hurayrah, na sinabi ng Propeta, sumakanya ang pagpapala at kapayapaan ni Allah: “Nang pagalingin ni Allah si Ayyub, pinaulan Niya siya ng mga tipaklong na ginto, at pinulot ito ni Ayyub at inilagay sa kanyang damit.” Nang sabihin sa kanya, “O Ayyub, hindi ka pa ba nabubusog?” sumagot siya, “Panginoon ko, sino ang mabubusog sa Iyong awa?” Ang salaysay na ito ay nasa orihinal na anyo nito sa dalawang Sahih.

Tafsir ni al-Baghawi

Tungkol sa mga salita ni Allah, Kamahal-mahalan at Kapita-pitagan Siya: “At si Ayyub, noong nanawagan siya sa kanyang Panginoon,” ibig sabihin, nanalangin siya sa kanyang Panginoon.

Sinabi ni Wahb ibn Munabbih: Si Ayyub, sumakanya ang kapayapaan, ay isang lalaking Romano. Siya si Ayyub ibn Amus ibn Razikh ibn Rum ibn Is ibn Ishaq ibn Ibrahim. Ang kanyang ina ay kabilang sa mga inapo ni Lut ibn Haran. Pinili siya ni Allah, ginawa siyang propeta at pinalawak ang kanyang mga biyaya sa mundong ito.

Sa kanya ang buong Batniyyah sa lupain ng Sham, kapwa ang kapatagan at kabundukan nito. Taglay niya ang napakaraming uri ng yaman—mga baka, kamelyo, tupa, kabayo at asno—na walang ibang lalaking nakahihigit sa kanya sa dami at laki ng kawan. Mayroon siyang limang daang bukirin, at bawat bukirin ay may limang daang alipin. Bawat alipin ay may asawa, mga anak at ari-arian.

May dala-dalang kagamitan ang bawat bukirin, at bawat asno ay may dalawa, tatlo, apat, lima o higit pang anak. Binigyan siya ni Allah, Kamahal-mahalan at Kapita-pitagan Siya, ng pamilya at mga anak na lalaki at babae. Mabuti siya, may takot kay Allah, mahabagin sa mga dukha; pinakakain niya ang mga nangangailangan, nag-aalaga sa mga balo at ulila, nagbibigay-galang sa mga panauhin at tumutulong sa mga manlalakbay. Nagpapasalamat siya sa mga biyaya ni Allah at tumutupad sa karapatan ni Allah.

Hindi nagtagumpay ang kaaway ni Allah na si Iblis na linlangin siya gaya ng paglinlang nito sa mayayaman sa pamamagitan ng kapalaluan, kapabayaan at pagkaabala sa mga makamundong bagay palayo sa pagsunod kay Allah.

May tatlong lalaking sumampalataya sa kanya at naniwala sa kanya: isang lalaking taga-Yemen na tinatawag na Al-Yaqin, at dalawang lalaking taga-bayan niya. Ang isa ay tinatawag na Yaladd at ang isa naman ay Safir. Mga nasa hustong gulang na sila. Hindi napipigilan si Iblis na makapasok sa alinman sa mga langit at tumayo roon saan man niya naisin, hanggang sa itinaas ni Allah si Hesus at pinagbawalan siya sa apat na langit.

Nang ipadala si Muhammad, sumakanya ang pagpapala at kapayapaan ni Allah, pinagbawalan siya sa natitira pang tatlo. Narinig ni Iblis ang mga anghel na nagpapalitan ng papuri kay Ayyub. Nang banggitin at purihin siya ni Allah, naghari kay Iblis ang inggit at paghihimagsik. Mabilis siyang umakyat at tumayo sa puwestong dating kinatatayuan niya sa langit.

Sinabi niya: “Panginoon ko, sinuri ko ang kalagayan ng Iyong lingkod na si Ayyub at natagpuan kong lingkod siyang pinagkalooban Mo ng mga biyaya, kaya nagpapasalamat siya sa Iyo; pinagaling Mo siya, kaya nagpupuri siya sa Iyo. Kung aalisin Mo ang mga ipinagkaloob Mo sa kanya at susubukin siya, tatalikod siya sa pagpapasalamat at pagsamba sa Iyo, at lalabas siya sa pagsunod sa Iyo.” Sinabi ni Allah: “Humayo ka. Pinahihintulutan kitang galawin ang kanyang yaman.”

Bumaba sa lupa ang kaaway ni Allah na si Iblis. Tinipon niya ang mga dambuhalang jinn at mapanghimagsik na mga demonyo at tinanong sila: “Anong kapangyarihan ang taglay ninyo? Pinahintulutan akong galawin ang yaman ni Ayyub. Ito ay isang napakalaking kapahamakan at pagsubok na hindi kayang pagtiisan ng mga lalaki.”

Sinabi ng isang dambuhalang demonyo: “Taglay ko ang kapangyarihang mag-anyong ipoipo ng apoy kapag ninais ko at sunugin ang lahat ng madaanan ko.” Sinabi ni Iblis: “Puntahan mo ang mga kamelyo at ang mga tagapag-alaga ng mga ito.” Pinuntahan ng demonyo ang mga kamelyo nang nakayuko ang mga ito at nakatayo sa pastulan. Walang namalayan ang mga tao hanggang sa umalimpuyo mula sa ilalim ng lupa ang isang ipoipo ng apoy.

Walang sinumang makalapit dito nang hindi nasusunog. Tinupok nito ang mga kamelyo at ang mga tagapag-alaga hanggang sa walang natira. Pagkatapos ay nagpunta ang kaaway ni Allah na si Iblis kay Ayyub sa isang pangit na anyo, sakay ng kamelyo. Natagpuan niya itong nakatayong nagdarasal.

Sinabi niya: “O Ayyub, dumating ang apoy at nilamon ang mga kamelyo mo, sinunog ang mga ito at ang lahat ng naroon. Ako lamang ang nakaligtas.” Sumagot si Ayyub: “Ang papuri ay kay Allah na nagbigay sa akin ng mga iyon at kumuha rin ng mga iyon. Matagal ko nang inihanda ang aking yaman at sarili para sa pagkawala.”

Sinabi ni Iblis: “Nagpadala ang iyong Panginoon ng apoy mula sa langit at nasunog ang mga iyon.” Naiwan ang mga tao na tuliro at namamangha. May ilan sa kanilang nagsabi: “Wala palang sinasamba si Ayyub; nalinlang lamang siya.” May ilan namang nagsabi: “Kung may kapangyarihan ang diyos ni Ayyub na gumawa ng anuman, napigilan sana niya ito.”

At may nagsabi: “Siya mismo ang gumawa nito upang magalak ang kanyang kaaway at pighatiin ang kanyang kaibigan.” Sinabi ni Ayyub: “Ang papuri ay kay Allah noong ibinigay Niya sa akin ang mga iyon at noong binawi Niya ang mga iyon. Hubad akong lumabas sa sinapupunan ng aking ina, hubad akong babalik sa lupa at hubad akong titipunin sa harap ni Allah. Wala kang karapatang magalak nang ipahiram Niya sa iyo ang mga iyon at magdalamhati kapag binawi Niya ang ipinahiram Niya sa iyo.

Si Allah ang higit na may karapatan sa iyo at sa anumang ipinagkaloob Niya sa iyo. Kung may nakitang kabutihan si Allah sa iyo, isinama sana Niya ang espiritu mo sa mga espiritung iyon at naging martir ka. Ngunit may nakita Siyang kasamaan sa iyo kaya iniwan ka Niya.” Bumalik si Iblis sa kanyang mga kasama, bigo at hamak.

Sinabi niya: “Anong kapangyarihan ang taglay ninyo? Hindi ko nagawang kausapin ang puso niya.” Sinabi ng isang dambuhalang demonyo: “Taglay ko ang kapangyarihang sumigaw nang napakalakas. Walang nilalang na makaririnig nito na hindi mamamatay ang kaluluwa.”

Sinabi ni Iblis: “Puntahan mo ang mga tupa at ang mga tagapag-alaga ng mga ito.” Pinuntahan niya ang mga ito at sumigaw. Bumagsak ang lahat ng tupa na patay, at namatay ang mga tagapag-alaga. Pagkatapos ay nagpunta si Iblis kay Ayyub na nag-anyong katiwala ng mga pastol habang nagdarasal si Ayyub.

Sinabi niya ang katulad ng una, at gayon din ang naging sagot ni Ayyub. Bumalik si Iblis sa kanyang mga kasama at nagtanong: “Anong kapangyarihan ang taglay ninyo? Hindi ko nagawang kausapin ang puso ni Ayyub.” Sinabi ng isang dambuhalang demonyo: “Taglay ko ang kapangyarihang mag-anyong napakalakas na hangin at tangayin ang lahat ng madaanan ko.”

Sinabi ni Iblis: “Puntahan mo ang mga bukirin at pananim.” Walang namalayan ang mga tao hanggang sa umihip ang isang napakalakas na hangin at tinangay ang lahat ng iyon na para bang hindi kailanman umiral. Pagkatapos ay nagpunta si Iblis kay Ayyub na nag-anyong katiwala ng mga bukirin habang nakatayo itong nagdarasal. Sinabi niya ang katulad ng una, at gayon din ang naging sagot ni Ayyub.

Sa tuwing nalalaman ni Ayyub na nawala ang isa sa kanyang mga ari-arian, pinupuri niya si Allah, pinasasalamatan Siya nang mabuti, tinatanggap ang Kanyang itinakda at inihahanda ang sarili sa pagtitiis sa pagsubok. Hanggang sa wala nang natira sa kanyang yaman.

Nang makita ni Iblis na naubos na niya ang yaman ni Ayyub, umakyat siya at nagsabi: “Panginoon ko, nakikita ni Ayyub na habang pinagkakalooban Mo siya ng mga anak, binibigyan Mo rin siya ng yaman. Papayagan Mo ba akong galawin ang kanyang mga anak? Ito ang kapahamakan na hindi kayang tiisin ng puso ng mga lalaki.” Sinabi ni Allah: “Humayo ka.

Pinahihintulutan kitang galawin ang kanyang mga anak.” Bumaba ang kaaway ni Allah at pinuntahan ang mga anak ni Ayyub na nasa palasyo. Paulit-ulit niyang niyanig ang palasyo hanggang sa gumuho ang mga pundasyon nito. Nagbanggaan ang mga pader at binato niya ang mga anak ng kahoy at bato.

Nang mapinsala niya silang lahat, itinaas niya ang palasyo at binaligtad ito, kaya bumagsak silang patiwarik. Nagpunta siya kay Ayyub na nag-anyong guro ng mga anak nito; sugatan ang kanyang mukha, at umaagos ang dugo at utak mula rito. Ikinuwento niya ang nangyari: “Kung nakita mo lamang kung paano pinahirapan at binaligtad ang mga anak mo, nakatihaya ang mga ulo nila habang umaagos ang dugo at utak! Kung nakita mo lamang kung paano nabiyak ang mga tiyan nila at nagkalat ang mga bituka, madudurog ang puso mo.”

Patuloy niyang sinasabi ang mga iyon at mga katulad nito hanggang sa naawa si Ayyub, umiyak at kumuha ng isang dakot na lupa at inilagay sa kanyang ulo. Sinabi niya: “Sana ay hindi ako ipinanganak ng aking ina.” Sinamantala iyon ni Iblis at mabilis na umakyat, masaya sa pagkabalisa ni Ayyub. Ngunit di-nagtagal ay natauhan si Ayyub, nakapagsisi at humingi ng tawad.

Umakyat ang mga anghel na kasama niya upang ipahayag ang kanyang pagsisisi, na nauna na kay Allah—at higit na nakaaalam si Allah. Tumayo si Iblis na hamak at nagsabi: “Panginoon ko, naging magaan para kay Ayyub ang pagkawala ng yaman at mga anak dahil iniisip niyang habang inililigtas Mo siya, ibabalik Mo ang kanyang yaman at mga anak. Papayagan Mo ba akong galawin ang kanyang katawan?” Sinabi ni Allah, Kamahal-mahalan at Kapita-pitagan Siya: “Humayo ka.

Pinahihintulutan kitang galawin ang kanyang katawan, ngunit wala kang kapangyarihan sa kanyang dila ni sa kanyang puso.” Higit na nakaaalam si Allah tungkol sa kanya. Hindi Niya pinahintulutan si Iblis laban kay Ayyub kundi bilang awa sa kanya, upang dakilain ang kanyang gantimpala at gawin siyang aral para sa mga matiisin at paalaala para sa mga sumasamba sa tuwing sasapit sa kanila ang pagsubok, upang tularan nila ang kanyang pagtitiis at umasa sa gantimpala.

Mabilis na bumaba ang kaaway ni Allah. Natagpuan niya si Ayyub na nakapatirapa at sinamantala ang sandali bago niya maiangat ang ulo. Nilapitan niya ito mula sa harapan at hiningahan sa ilong. Nagliyab dahil dito ang buong katawan ni Ayyub, mula ulo hanggang paa, at nagkaroon ito ng mga bukol na parang mga utong ng tupa.

Nangati siya at kinamot niya iyon gamit ang kanyang mga kuko hanggang malagas ang mga ito. Pagkatapos ay kinamot niya ang balat gamit ang magagaspang na telang lana hanggang sa mapunit ito. Kinamot pa niya iyon gamit ang mga sisidlang yari sa luwad at magagaspang na bato, hanggang sa nabulok at nagkapira-piraso ang laman, nagbago ang kulay nito at bumaho. Pinalayas siya ng mga taga-nayon at inilagay sa tambakan ng dumi.

Gumawa sila ng maliit na silungan para sa kanya. Iniwan siya ng lahat ng nilikha ni Allah maliban sa kanyang asawa. Siya si Rahmah, anak ni Afrathim, anak ni Yusuf, anak ni Yaqub. Dinadalhan niya siya ng mga bagay na kailangan niya at patuloy siyang nag-aalaga sa kanya.

Nang makita ng tatlo niyang kaibigan—sina Yaqin, Yaladd at Safir—ang pagsubok na ipinataw ni Allah sa kanya, pinaghinalaan nila siya at iniwan, bagaman hindi nila tinalikuran ang kanilang relihiyon. Nang tumagal ang pagsubok, pinuntahan nila siya, sinisi at pinagalitan: “Magsisi ka kay Allah dahil sa kasalanang pinarusahan ka.” Naroon din ang isang kabataang lalaki na sumampalataya kay Ayyub at naniwala sa kanya. Sinabi niya sa kanila: “O mga nakatatanda, nagsalita kayo, at dahil sa inyong edad ay mas karapat-dapat kayong magsalita kaysa sa akin.

Ngunit may iniwan kayong mas mabuting salita kaysa sa sinabi ninyo, mas matuwid na pananaw kaysa sa pananaw ninyo at mas marangal na asal kaysa sa ipinakita ninyo. Mas malaki ang karapatan at pananagutang dapat ninyong tuparin kay Ayyub kaysa sa inyong inilarawan. Alam ba ninyo, o mga nakatatanda, kung kaninong karapatan ang nilabag ninyo, kaninong kabanalan ang nilapastangan ninyo, at sinong lalaki ang inyong hinamak at pinaghinalaan? Hindi ba ninyo alam na si Ayyub ay propeta ni Allah, ang pinili Niya mula sa Kanyang mga nilikha at ang pinakamainam sa mga naninirahan sa lupa hanggang sa inyong kapanahunan?

Hindi ba ninyo alam, at hindi naman ipinabatid sa inyo ni Allah, na nagalit Siya sa kanya dahil sa anumang ginawa niya mula nang pagkalooban siya ni Allah ng mga biyaya hanggang sa araw na ito? Hindi rin Niya inalis sa kanya ang alinman sa karangalang ipinagkaloob Niya sa kanya, at hindi nagsalita si Ayyub ng anumang hindi totoo tungkol kay Allah sa buong panahon ng inyong pakikisama sa kanya. Kung ang pagsubok ang nagpababa sa tingin ninyo sa kanya, alam ninyo na sinusubok ni Allah ang mga mananampalataya, matutuwid, martir at mabubuti.

Ang pagsubok sa kanila ay hindi katibayan na nagalit Siya sa kanila o hinahamak Niya sila. Sa halip, ito ay karangalan at pagpili sa kanila. Kahit hindi man mataas ang katayuan ni Ayyub kay Allah, isa lamang siyang kapatid na minahal ninyo bilang kaibigan, hindi marangal para sa taong mahinahon na iwan ang kanyang kapatid sa gitna ng pagsubok, sisihin siya sa kapahamakan o hamakin dahil sa bagay na hindi niya alam. Dapat siyang kaawaan, samahan sa pag-iyak, ipanalangin at gabayan sa tamang landas.

Hindi mahinahon ni matuwid ang taong walang alam sa mga bagay na ito. Mag-ingat kayo, o mga nakatatanda! Ang kadakilaan ni Allah, ang Kanyang kamahalan at ang pag-alaala sa kamatayan ay sapat sana upang patahimikin ang inyong mga dila at durugin ang inyong mga puso. Hindi ba ninyo alam na may mga lingkod si Allah na pinatatahimik ng takot sa Kanya, hindi dahil sa kakulangan sa talino o pananalita?

Mahuhusay silang magsalita, mararangal, matatalino at may kaalaman tungkol kay Allah. Ngunit kapag naalaala nila ang kadakilaan ni Allah, napuputol ang kanilang pananalita, nangingilabot ang kanilang mga balat, nadudurog ang kanilang mga puso at nalilito ang kanilang mga isip dahil sa pagdakila at paggalang kay Allah, Kamahal-mahalan at Kapita-pitagan Siya. Kapag natauhan sila, nag-uunahan silang gumawa ng mabubuting gawa para kay Allah.

Itinuturing nila ang kanilang sarili na kabilang sa mga mapang-api at nagkakasala, gayong sila ay mabuti at walang sala; itinuturing nila ang kanilang sarili na kabilang sa mga nagkukulang at nagpapabaya, gayong sila ay matalino at malakas.” Sinabi ni Ayyub: “Itinatanim ni Allah, Kamahal-mahalan at Kapita-pitagan Siya, ang karunungan sa puso ng bata at matanda sa pamamagitan ng awa. Kapag tumubo iyon sa puso, ipinakikita ito ni Allah sa dila. Hindi nagmumula ang karunungan dahil lamang sa edad, pagiging matanda o mahabang karanasan.

Kapag ginawa ni Allah na marunong ang isang lingkod sa murang edad, hindi nababawasan ang katayuan niya sa paningin ng mga pantas; nakikita nila sa kanya ang liwanag ng karangalang mula kay Allah.” Pagkatapos ay tumalikod si Ayyub sa kanila at humarap sa kanyang Panginoon, nanawagan sa Kanya at nagpakumbaba.

Sinabi niya: “Panginoon ko, bakit Mo ako nilikha? Sana, kung kinasuklaman Mo ako, hindi Mo na ako nilikha. Sana ay nalaman ko ang kasalanang nagawa ko at ang gawang ginawa ko kaya inilayo Mo sa akin ang Iyong marangal na mukha. Kung pinatay Mo na lamang sana ako at isinama sa mararangal kong mga ninuno, higit pa sanang mainam sa akin ang kamatayan.

Hindi ba ako naging tahanan para sa dayuhan, kanlungan para sa dukha, tagapag-alaga ng ulila at tagatangkilik ng balo? Diyos ko, ako ay Iyong lingkod. Kung gumawa ako ng mabuti, sa Iyo ang lahat ng papuri; kung gumawa ako ng masama, nasa Iyong kamay ang parusa sa akin. Itinakda Mo akong maging lantad sa pagsubok at puntirya ng kapahamakan.

Dumating sa akin ang isang pagsubok na kung ipataw sa bundok ay hindi nito makakayang tiisin; paano pa kaya itong matitiis ng marupok kong sarili? Ang Iyong itinakda ang nagpababa sa akin, at ang Iyong kapangyarihan ang nagpasakit sa akin at nagpayat sa aking katawan. Kung inalis lamang sana ng aking Panginoon ang sindak na nasa dibdib ko at pinalaya ang dila ko upang magsalita nang buong lakas bilang pagtatanggol sa sarili, umaasa akong gagaling ako sa anumang dinaranas ko. Ngunit itinapon Mo ako at lumayo Ka sa akin.

Nakikita Mo ako ngunit hindi Kita nakikita; naririnig Mo ako ngunit hindi Kita naririnig. Hindi Mo ako tinitingnan upang kaawaan, hindi Ka lumalapit sa akin at hindi Mo ako inilalapit sa Iyo upang maipaliwanag ko ang aking katwiran, maipahayag ang aking kawalang-sala at maipagtanggol ang aking sarili.” Nang sabihin iyon ni Ayyub, at naroon ang kanyang mga kasama, nililiman sila ng isang ulap hanggang sa inakala ng mga kasama niya na iyon ay masakit na kaparusahan.

Pagkatapos ay isang tinig ang tumawag: “O Ayyub, sinasabi ni Allah, Kamahal-mahalan at Kapita-pitagan Siya: Narito Ako, lumapit na Ako sa iyo at hindi Ako kailanman naging malayo sa iyo. Tumayo ka, ilahad ang iyong katwiran, ipahayag ang iyong kawalang-sala at ipagtanggol ang iyong sarili. Higpitan mo ang iyong sinturon at tumayo ka na parang isang makapangyarihang lalaki na nakikipagtalo sa isang makapangyarihan. Kung kaya mo, sapagkat walang dapat makipagtalo sa Akin kundi isang makapangyarihang tulad Ko.

May ipinangako sa iyo ang iyong sarili na hindi mo kayang tuparin sa pamamagitan ng sarili mong lakas. Nasaan ka noong nilikha Ko ang lupa at inilagay sa mga saligan nito? Nasa tabi ba kita at tinutulungan Mo Akong iunat ang mga gilid nito? Alam mo ba kung gaano Ko ito sinukat o kung saan Ko inilagay ang mga dulo nito?

Sa pamamagitan ba ng pagsunod mo binuhat ng lupa ang tubig, o sa pamamagitan ba ng karunungan mo naging takip ang lupa para sa tubig? Nasaan ka noong itinaas Ko ang langit bilang bubong sa hangin, na walang nakasabit dito mula sa itaas at walang sumusuporta rito mula sa ibaba? Umabot ba ang karunungan mo sa pagpapadaloy sa liwanag nito, pagpapagalaw sa mga bituin nito o pagpapalit-palit ng gabi at araw ayon sa utos mo? Nasaan ka noong pinasibol Ko ang mga ilog at pinigil ang mga dagat?

Pinigil ba ng kapangyarihan mo ang mga alon ng dagat sa mga hangganan nito? O binuksan ba ng kapangyarihan mo ang mga sinapupunan nang sumapit ang takdang panahon? Nasaan ka noong ibinuhos Ko ang tubig sa lupa at itinindig ang matatayog na bundok? Alam mo ba kung saan Ko itinayo ang mga iyon at kung anong panukat ang ginamit Ko?

May bisig ka bang kayang magbuhat sa mga iyon? Alam mo ba kung saan nagmula ang tubig na ibinaba Ko mula sa langit? Alam mo ba kung saan nilikha ang mga ulap? Alam mo ba kung nasaan ang mga imbakan ng niyebe, ang mga bundok ng yelo at ang imbakan ng gabi sa araw?

Nasaan ang imbakan ng hangin? Sa anong wika nagsasalita ang mga puno? Sino ang naglagay ng mga isip sa loob ng mga tao? Sino ang lumikha ng pandinig at paningin? Sino ang nagpasailalim sa mga anghel sa Kanyang kaharian, sumupil sa mga mapagmalaki sa pamamagitan ng Kanyang kapangyarihan at namahagi ng mga panustos ayon sa Kanyang karunungan?”

Marami pang sinabi tungkol sa mga tanda ng Kanyang kapangyarihan kay Ayyub. Sinabi ni Ayyub: “Maliit ang aking kalagayan. Hindi na gumagana ang aking dila at isip; hindi sapat ang lakas ko sa bagay na ito na ipinaharap Mo sa akin. Diyos ko, alam kong lahat ng binanggit Mo ay gawa ng Iyong mga kamay at pamamahala ng Iyong karunungan.

Higit pa roon at higit pang kamangha-mangha ang magagawa Mo kung nanaisin Mo. Walang anumang hindi Mo kayang gawin at walang anumang nalilingid sa Iyo. Nang sumapit sa akin ang pagsubok, nagsalita ako at hindi ko napigil ang aking dila. Ang pagsubok ang nag-udyok sa akin na magsalita.

Sana ay bumuka ang lupa para sa akin at nilamon ako upang wala akong masabi na ikagagalit ng aking Panginoon. Sana ay namatay na lamang ako sa dalamhati sa pinakamabigat na bahagi ng aking pagsubok, bago ako nagsalita. Nagsalita lamang ako upang bigyan Mo ako ng paumanhin; nanahimik lamang ako upang kaawaan Mo ako. May salitang nakalabas sa akin nang hindi nararapat.

Hindi ko na iyon uulitin. Inilagay ko ang kamay ko sa bibig ko, kinagat ko ang dila ko at idinikit ang pisngi ko sa lupa. Ngayon ay nagpapakupkop ako sa Iyo laban sa Iyo, humihingi ako ng kanlungan sa Iyo laban sa bigat ng pagsubok, kaya kanlungan Mo ako. Humihingi ako ng tulong sa Iyo laban sa Iyong parusa, kaya tulungan Mo ako.

Humihingi ako ng tulong sa Iyo sa aking kalagayan, kaya tulungan Mo ako. Nagtitiwala ako sa Iyo, kaya paglaanan Mo ako. Kumakapit ako sa Iyo, kaya ingatan Mo ako. Humihingi ako ng kapatawaran sa Iyo, kaya patawarin Mo ako.

Hindi na ako gagawa ng anumang kinapopootan Mo sa akin.” Sinabi ni Allah: “O Ayyub, naganap sa iyo ang Aking kaalaman at nauna ang Aking awa sa Aking poot. Pinatawad na kita. Ibinalik Ko sa iyo ang iyong pamilya at yaman, at dinagdagan Ko pa ng katulad niyon, upang maging tanda ka para sa mga nilikha Ko, aral para sa mga dumaranas ng pagsubok at kaaliwan para sa mga matiisin.

Igalaw mo ang iyong paa. Narito ang malamig na paliguan at inuming taglay ang kagalingan mo. Mag-alay ka ng handog para sa iyong mga kasama at humingi ka ng tawad para sa kanila, sapagkat sumuway sila sa Akin dahil sa iyo.” Iginalaw niya ang kanyang paa at bumukal para sa kanya ang isang bukal.

Pumasok siya rito at naligo, at inalis ni Allah sa kanya ang lahat ng dinaranas niyang pagsubok. Paglabas niya, naupo siya. Hinanap siya ng asawa niya sa kanyang higaan ngunit hindi niya siya nakita. Naglakad ito nang balisa at paulit-ulit na nagtatanong.

Pagkatapos ay sinabi nito: “O lingkod ni Allah, may alam ka ba tungkol sa taong may karamdaman na narito noon?” Tinanong niya ito: “Makikilala mo ba siya kung makita mo?” Sumagot ito: “Oo. Bakit hindi ko siya makikilala?”

Ngumiti siya at sinabi: “Ako iyon.” Nakilala siya nito sa ngiti at niyakap siya. Sinabi ni Ibn Abbas: “Sumpa man sa Kanya na may hawak ng buhay ni Abdullah, hindi pa man sila nakapaghiwalay sa yakap ay dinaanan na sila ng lahat ng kanilang yaman at mga anak.”

Ito ang sinabi ni Allah: “At si Ayyub, noong nanawagan siya sa kanyang Panginoon: Tunay na ako ay sinalanta ng kapinsalaan.” Nagkakaiba ang mga ulat tungkol sa kung kailan siya nanawagan, sa dahilan ng pagsasabi niya ng “Tunay na ako ay sinalanta ng kapinsalaan,” at sa tagal ng kanyang pagsubok. Isinalaysay ni Ibn Shihab, mula kay Anas, at iniugnay sa Propeta, na labingwalong taon nanatili si Ayyub sa kanyang pagsubok. Sinabi ni Wahb: Tatlong taon siyang sinubok, ni isang araw ay hindi nadagdagan.

Sinabi ni Ka'b: Pitong taon, pitong buwan at pitong araw siyang sinubok. Sinabi ni Al-Hasan: Pitong taon at ilang buwan siyang nakahandusay sa tambakan ng dumi ng mga Israelita. Naglalakad ang mga hayop sa ibabaw niya at walang lumalapit sa kanya maliban kay Rahmah, na buong tapat na nagtiis kasama niya. Dinadalhan siya nito ng pagkain at pinupuri si Allah kasama niya kapag nagpupuri siya.

Hindi tumigil si Ayyub sa pag-alaala kay Allah at pagtitiis sa pagsubok Niya. Sumigaw si Iblis at tinipon ang kanyang mga kawal mula sa iba’t ibang panig ng lupa. Nang magtipon sila, tinanong nila siya: “Ano ang nagpapalungkot sa iyo?” Sumagot siya: “Hindi ko mapagtagumpayan ang lingkod na ito.

Inalis ko na ang yaman at mga anak niya, ngunit lalo lamang siyang nagtiis. Pagkatapos ay pinahintulutan akong galawin ang katawan niya at iniwan ko siyang may mga sugat sa tambakan ng dumi. Walang lumalapit sa kanya maliban sa asawa niya. Tinawag ko kayo upang tulungan ninyo akong talunin siya.”

Sinabi nila: “Nasaan na ang panlilinlang na ginamit mo upang puksain ang mga nauna?” Sumagot siya: “Walang bisa ang lahat ng iyon laban kay Ayyub. Magbigay kayo ng payo.” Sinabi nila: “Alalahanin mo kung paano mo nilapitan si Adan nang palayasin mo siya sa Paraiso.”

Sumagot siya: “Nilapitan ko siya sa pamamagitan ng kanyang asawa.” Sinabi nila: “Gawin mo rin iyon kay Ayyub sa pamamagitan ng kanyang asawa. Hindi niya kayang sumuway rito, at siya lamang ang lumalapit sa kanya.” Sinabi ni Iblis: “Tama kayo.”

Pinuntahan niya ang asawa ni Ayyub habang nag-aalay ito ng tulong at nag-anyong isang lalaki. Tinanong niya: “Nasaan ang asawa mo, o lingkod ni Allah?” Sumagot ito: “Naroon, kinakamot ang kanyang mga sugat at naglalakad ang mga hayop sa ibabaw ng kanyang katawan.” Nang marinig niya ito, umasa si Iblis na makapagsasalita ito ng salita ng pagkabagabag.

Bumulong siya rito at ipinaalaala ang mga dating biyaya at yaman, ang kagandahan at kabataan ni Ayyub, at ang kasalukuyan niyang paghihirap. Sinabi niya na hindi na matatapos ang paghihirap nila. Ayon kay Al-Hasan, sumigaw ang asawa ni Ayyub. Nang marinig iyon ni Iblis, nalaman niyang nasiraan na ito ng loob.

Pinuntahan niya ito na may dalang batang kambing at sinabi: “Katayin ito ni Ayyub para sa akin at gagaling siya.” Dumating ito kay Ayyub na sumisigaw: “O Ayyub, hanggang kailan ka pahihirapan ng iyong Panginoon? Nasaan na ang yaman, mga anak, kaibigan, magandang kulay at katawan mo? Katayin mo ang batang kambing na ito at magpahinga ka na.”

Sinabi ni Ayyub: “Nilapitan ka ng kaaway ni Allah at hinipan ka niya ng masamang bulong. Kawawa ka! Ang yaman, mga anak at kalusugang iniiyakan mo—sino ang nagbigay sa akin ng mga iyon?” Sumagot ito: “Si Allah.” Tinanong niya: “Gaano katagal Niya tayong pinagpala ng mga iyon?”

Sumagot ito: “Walumpung taon.” Tinanong niya: “Gaano na katagal Niya tayong sinusubok?” Sumagot ito: “Pitong taon at ilang buwan.” Sinabi niya: “Kawawa ka! Hindi ka naging makatarungan. Hindi ka man lamang makapagtitiis sa pagsubok nang walumpung taon, gaya ng walumpung taon nating nanatili sa ginhawa?

Sumpa man kay Allah, kung pagagalingin ako ni Allah, hahampasin kita ng sandaang hampas. Iniutos mo sa akin na katayin ang hayop para sa iba bukod kay Allah. Ipinagbabawal ko sa sarili ko na tikman ang pagkain at inuming dinala mo matapos mong sabihin iyon. Lumayo ka sa akin at huwag ka nang magpakita.”

Pinalayas niya ito at umalis. Nang makita ni Ayyub na wala siyang pagkain, inumin o kaibigan, nagpatirapa siya at nagsabi: “Panginoon ko, tunay na ako ay sinalanta ng kapinsalaan, at Ikaw ang Pinakamaawain sa mga naaawa.” Sinabihan siya: “Itaas mo ang iyong ulo. Tinugon na ang panalangin mo.

Igalaw mo ang iyong paa.” Iginalaw niya ang paa at bumukal ang isang bukal. Naligo siya roon at nawala ang lahat ng nakikitang karamdaman. Nalagas ang mga sugat at bumalik ang kanyang kabataan at kagandahan, higit pa sa dati.

Pagkatapos ay iniapak niya muli ang paa at bumukal ang isa pang bukal. Uminom siya roon at nawala ang lahat ng sakit sa kanyang loob. Tumayo siyang malusog at binihisan ng kasuotan. Tumingin siya sa paligid at wala siyang makita sa dating pamilya at yaman niya maliban sa dinoble ni Allah.

Isinusumpa namin na isinalaysay sa amin na ang tubig na ginamit niya sa pagligo ay naging mga tipaklong na ginto sa kanyang dibdib, at sinimulan niya itong tipunin gamit ang kamay. Ipinahayag ni Allah sa kanya: “O Ayyub, hindi ba kita pinayaman?” Sumagot siya: “Oo, ngunit ito ay pagpapala Mo. Sino ang mabubusog dito?”

Pagkatapos ay lumabas siya at naupo sa isang mataas na lugar.

Samantala, sinabi ng kanyang asawa: “Kung pinalayas niya ako, kanino siya kukuha ng makakain? Hahayaan ko ba siyang mamatay sa gutom at mapabayaan upang kainin siya ng mga mabangis na hayop? Babalik ako sa kanya.” Pagbalik niya, wala na ang tambakan ng dumi ni ang dating kalagayan.

Nagbago na ang lahat. Naglibot siya sa lugar kung saan dating naroon ang tambakan, umiiyak, at nakikita siya ni Ayyub. Nahihiya siyang lapitan ang lalaking nakasuot ng magandang kasuotan upang magtanong tungkol sa asawa niya. Tinawag siya ni Ayyub: “Ano ang kailangan mo, o lingkod ni Allah?”

Umiyak siya at nagsabi: “Hinahanap ko ang taong may sakit na itinapon dito sa tambakan. Hindi ko alam kung nawala siya o kung ano ang nangyari sa kanya.” Tinanong siya ni Ayyub: “Ano ang nangyari sa iyo?” Umiyak siya at sumagot: “Ang asawa ko.”

Tinanong niya: “Makikilala mo ba siya kung makita mo?” Sumagot ito: “Paano magkakaroon ng taong nakakita sa kanya na hindi makakakilala sa kanya?” Tinitigan siya nito ngunit nahihiyang lumapit. Pagkatapos ay sinabi nito: “Kamukha mo siya noong malusog pa siya.”

Sinabi niya: “Ako si Ayyub. Iniutos mo sa akin na mag-alay para kay Iblis, ngunit sumunod ako kay Allah, sumuway ako kay Satanas at nanalangin ako kay Allah, Kamahal-mahalan at Kapita-pitagan Siya. Ibinalik Niya sa akin ang nakikita mo.”

Sinabi ni Wahb: Tatlong taon nanatili si Ayyub sa pagsubok. Nang madaig ni Ayyub si Iblis at wala itong magawa sa kanya, hinarap ni Iblis ang asawa nito sa anyong hindi tulad ng mga anak ni Adan—sa laki, katawan at kagandahan—at sakay ng isang pambihirang hayop na kahanga-hanga at maringal. Tinanong niya ang asawa ni Ayyub: “Ikaw ba ang asawa ng lalaking may sakit na si Ayyub?” Sumagot ito: “Oo.”

Tinanong niya: “Kilala mo ba ako?” Sumagot ito: “Hindi.” Sinabi niya: “Ako ang diyos ng lupa. Ako ang gumawa sa asawa mo ng anumang ginawa ko sa kanya dahil sumamba siya sa Diyos ng langit at iniwan ako, kaya nagalit ako.

Kung isang beses lamang siyang magpapatirapa sa akin, ibabalik ko sa inyong dalawa ang lahat ng yaman at mga anak ninyo, sapagkat nasa akin ang mga iyon.” Pagkatapos ay ipinakita niya rito ang mga iyon sa ilalim ng lambak na pinagtagpuan nila. Sinabi ni Wahb: Nakarinig din ako na sinabi raw ni Iblis sa asawa ni Ayyub: “Kung kakain lamang ang asawa mo ng pagkaing hindi binanggit ang pangalan ni Allah, gagaling siya sa pagsubok na ito.” Si Allah ang higit na nakaaalam.

Sa ilang aklat ay sinasabing sinabi ni Iblis: “Magpatirapa ka sa akin nang isang beses upang maibalik ko sa iyo ang yaman at mga anak at mapagaling ang asawa mo.” Bumalik ito kay Ayyub at ipinaalam ang sinabi ni Iblis. Sinabi niya: “Napuntahan ka ng kaaway ni Allah upang iligaw ka sa iyong relihiyon.” Sumumpa siya na hahampasin niya ito ng sandaang hampas.

Noon niya sinabi: “Sinalanta ako ng kapinsalaan,” dahil naghangad si Iblis na magpatirapa sa kanya ang asawa ni Ayyub at inaanyayahan silang dalawa sa kawalan ng paniniwala. Pagkatapos ay kinaawaan ni Allah ang asawa ni Ayyub dahil sa pagtitiis nito sa pagsubok kasama niya at pinagaan ang parusa rito. Ninais din Niya na tuparin ang sumpa ni Ayyub. Iniutos Niya rito na kumuha ng isang bigkis na may sandaang maliliit na sanga at hampasin ito nang minsanan, gaya ng sinabi ni Allah: “Kumuha ka sa iyong kamay ng isang bigkis, ipanghampas mo iyon at huwag mong suwayin ang iyong sumpa” (Sad 38:44).

Isinalaysay na gumawa si Iblis ng isang kahon at nilagyan iyon ng mga gamot. Umupo siya sa daan ng asawa ni Ayyub at gumagamot ng mga tao. Nadaanan siya nito at sinabi: “May maysakit akong asawa. Maaari mo ba siyang gamutin?”

Sumagot siya: “Oo. Wala akong hihingin maliban sa sabihin niya: ‘Ikaw ang nagpagaling sa akin.’” Ipinaalam ito ng asawa kay Ayyub. Sinabi niya: “Si Iblis iyon. Nilinlang ka niya.” Sumumpa siya na kapag pinagaling siya ni Allah, hahampasin niya ito ng sandaang hampas.

Sinabi ni Wahb at ng iba pa: Nagtatrabaho para sa mga tao ang asawa ni Ayyub at dinadala rito ang pagkain. Nang tumagal ang pagsubok, pinagsawaan siya ng mga tao at wala nang kumuha sa kanya upang magtrabaho. Isang araw, naghanap siya ng pagkaing maibibigay kay Ayyub ngunit wala siyang makita. Kaya ginupit niya ang isang bahagi ng buhok sa ulo at ipinagbili iyon kapalit ng isang tinapay.

Dinala niya iyon kay Ayyub. Tinanong niya: “Nasaan ang bahagi ng buhok mo?” Ipinaliwanag niya ang nangyari. Noon niya sinabi: “Sinalanta ako ng kapinsalaan.” Sinabi ng ilan na sinabi niya iyon nang lumapit ang mga uod sa kanyang puso at dila at natakot siyang tumigil sa pag-alaala at pag-iisip tungkol kay Allah.

Sinabi ni Habib ibn Abi Thabit: Hindi humiling si Ayyub kay Allah na alisin ang pagsubok hanggang sa lumitaw ang tatlong bagay. Una, dumating sa kanya ang dalawang kaibigan matapos mabalitaan ang nangyari. Wala nang natira sa kanya kundi ang kanyang mga mata. Nang makita nila ang kakila-kilabot na kalagayan niya, sinabi nila: “Kung may katayuan ka sa harap ni Allah, hindi ito mangyayari sa iyo.”

Ikalawa, naghanap ang kanyang asawa ng pagkaing maibibigay sa kanya ngunit walang makita, kaya ipinagbili nito ang hibla ng buhok sa ulo at dinalhan siya ng pagkain. Ikatlo, sinabi ni Iblis: “Gagamutin ko siya kung sasabihin niyang ikaw ang nagpagaling sa akin.” May nagsabi rin na ibinulong ni Iblis sa kanya na nagtaksil ang asawa niya, kaya ginupit niya ang buhok nito. Noon naubos ang kanyang pagtitiis, kaya nanalangin siya at sumumpang hahampasin niya ito ng sandaang hampas.

May nagsabi na sinalanta siya ng kapinsalaan dahil sa pangungutya ng mga kaaway. Isinalaysay na tinanong siya: “Ano ang pinakamabigat sa iyong pagsubok?” Sumagot siya: “Ang pangungutya ng mga kaaway.” May nagsabi na sinabi niya iyon nang mahulog ang isang uod mula sa hita niya at ibinalik niya ito sa kinalalagyan, sinasabing: “Kumain ka, sapagkat ginawa ako ni Allah na pagkain mo.”

Kinagat siya nito nang higit na masakit kaysa sa lahat ng kagat ng mga uod na tiniis niya.

Kung itatanong: Tinawag siya ni Allah na matiisin, gayong nagpahayag siya ng paghihirap at pagkabagabag sa mga salitang “Tunay na ako ay sinalanta ng kapinsalaan” at “Sinalanta ako ni Satanas ng pagod” (Sad 38:41). Ang sagot: Hindi ito pagrereklamo; panalangin ito, gaya ng ipinakikita ng mga salita ni Allah: “Kaya tinugon Namin siya.” Ang pagkabagabag ay ang pagrereklamo sa mga nilikha.

Ngunit ang pagsusumbong kay Allah, Kamahal-mahalan at Kapita-pitagan Siya, ay hindi pagkabagabag ni pagtalikod sa pagtitiis, gaya ng sinabi ni Yaqub: “Isinusumbong ko lamang kay Allah ang aking paghihirap at kalungkutan” (Yusuf 12:86). Sinabi ni Sufyan ibn Uyaynah: Gayundin, ang pagpapahayag ng paghihirap sa mga tao ng isang taong nalulugod sa itinakda ni Allah ay hindi maituturing na pagkabagabag. Isinalaysay na pumasok si Jibril sa kinaroroonan ng Propeta, sumakanya ang pagpapala at kapayapaan ni Allah, noong may sakit siya at tinanong siya: “Ano ang pakiramdam mo?”

Sumagot siya: “Nalulungkot ako at nabibigatan.” Nang sabihin ni Aishah, “Aray, ang sakit ng ulo ko!” sinabi niya: “Ako ang mas masakit ang ulo.”