Paghingi ng Kaligtasan sa Impiyerno

Tafsir ni Shaykh Abdurrahman as-Sa’di

Tungkol naman sa mga nagsasabi: «Panginoon namin, ilayo Mo sa amin ang kaparusahan sa Impiyerno», ibig sabihin ay ilayo Mo ito sa amin sa pamamagitan ng pag-iingat sa amin mula sa mga sanhi nito at pagpapatawad sa mga nagawa namin na nararapat sanang magdulot ng kaparusahan. «Tunay na ang kaparusahan nito ay laging nakakapit»—ibig sabihin, hindi ito humihiwalay sa mga naninirahan doon, gaya ng pagkakapit ng pinagkakautangan sa may utang sa kanya.

«Tunay na napakasama nito bilang tirahan at pananatili.» Sinasabi nila ito bilang mapagpakumbabang pagsusumamo sa kanilang Panginoon at upang ipahayag kung gaano nila Siya kailangan, gayundin na wala silang kakayahang tiisin ang kaparusahang ito. Naaalala rin nila ang pagpapala ng Allah sa kanila: habang higit na matindi at kakila-kilabot ang paghihirap na inilalayo sa kanila, higit na dakila ang epekto nito at higit na matindi ang kanilang kagalakan dahil nailayo ito.

Tafsir ni Imam Ibn Kathir

Dahil dito, sinabi Niya: «At ang mga nagsasabi: Panginoon namin, ilayo Mo sa amin ang kaparusahan sa Impiyerno; tunay na ang kaparusahan nito ay laging nakakapit.» Ibig sabihin, palagian at hindi humihiwalay. Gaya ng sinabi ng makata: «Kung parurusahan Niya, magiging kaparusahan itong nakakapit; at kung pagkakalooban Niya nang sagana, hindi Siya nag-aalala.»

Dahil dito, sinabi ni Al-Hasan tungkol sa mga salita Niyang «Tunay na ang kaparusahan nito ay laging nakakapit»: «Anumang dumarating sa anak ni Adan at pagkatapos ay nawawala sa kanya ay hindi “gharaam”. Ang “gharaam” ay ang nananatiling nakakapit habang naroon ang mga langit at lupa.» Gayundin ang sinabi ni Sulayman At-Taymi. Sinabi naman ni Muhammad bin Ka‘b Al-Qurazi tungkol sa mga salita Niyang «Tunay na ang kaparusahan nito ay laging nakakapit»: «Tungkol ito sa mga biyayang tinamasa nila sa mundo.

Tinanong ng Allah ang mga di-naniwala tungkol sa biyaya, ngunit hindi nila ito isinukli sa Kanya; kaya ipinataw Niya sa kanila ang pananagutan at ipinasok sila sa Apoy.»

«Tunay na napakasama nito bilang tirahan at pananatili»—ibig sabihin, napakasama nitong tahanan kung titingnan at napakasama nitong pahingahan at pananatili. Sinabi ni Ibn Abi Hatim tungkol sa mga salita Niyang «Tunay na napakasama nito bilang tirahan at pananatili»: Isinalaysay sa amin ng aking ama; isinalaysay sa amin ni Al-Hasan bin Ar-Rabi‘; isinalaysay sa amin ni Abu Al-Ahwas, mula kay Al-A‘mash, mula kay Malik Al-Harith, na nagsabi: «Kapag inihagis ang isang tao sa Apoy, babagsak siya roon.

Kapag nakarating siya sa isa sa mga pintuan nito, sasabihin sa kanya: “Tumigil ka muna riyan, hanggang sa maihain sa iyo ang panauhing handog.” Pagkatapos ay paiinumin siya ng kopa ng lason ng mga itim na ahas at alakdan.» Sinabi niya: «Magkakahiwalay ang balat, buhok, litid at mga ugat.»

Sinabi rin niya: Isinalaysay sa amin ng aking ama; isinalaysay sa amin ni Al-Hasan bin Ar-Rabi‘; isinalaysay sa amin ni Abu Al-Ahwas, mula kay Al-A‘mash, mula kay Mujahid, mula kay ‘Ubayd bin ‘Umayr, na nagsabi: «Tunay na sa Apoy ay may mga sisidlang yari sa balat na kinaroroonan ng mga ahas na kasinlaki ng mga kamelyong bukht [uri ng kamelyo] at mga alakdang kasinlaki ng maiitim na mola. Kapag inihagis sila sa Apoy, lumalabas ang mga ito mula sa kanilang mga lungga, kinakagat ang kanilang mga labi, balat at buhok, at inaalis ang kanilang laman hanggang sa mga paa.

Kapag naramdaman ng mga ito ang init ng Apoy, bumabalik ang mga ito.»

Sinabi ni Imam Ahmad: Isinalaysay sa amin ni Al-Hasan bin Musa; isinalaysay sa amin ni Sallam—ibig sabihin, si Ibn Miskin—mula kay Abu Zilal, mula kay Anas bin Malik (kalugdan siya ng Allah), mula sa Propeta ﷺ, na nagsabi: «Tunay na may isang alipin sa Impiyerno na tatawag sa loob ng isang libong taon: “O Pinakamahabagin! O Tagapagkaloob!” Pagkatapos ay sasabihin ng Allah kay Jibril: “Puntahan mo ang alipin Kong ito at dalhin mo siya sa Akin.” Pupunta si Jibril at makikita niya ang mga tao sa Apoy na nakayuko at umiiyak.

Babalik siya sa kanyang Panginoon, Makapangyarihan at Dakila, at magsasabi sa Kanya ng nangyari. Sasabihin ng Allah, Makapangyarihan at Dakila: “Dalhin mo siya sa Akin, sapagkat nasa ganito at gayong lugar siya.” Pupuntahan siya ni Jibril at dadalhin sa harap ng kanyang Panginoon, Makapangyarihan at Dakila. Sasabihin Niya sa kanya: “O Aking alipin, ano ang tingin mo sa iyong kinalalagyan at pahingahan?”

Sasagot siya: “Panginoon ko, napakasamang lugar at napakasamang pahingahan.” Sasabihin Niya: “Ibalik ninyo ang Aking alipin.” Sasabihin nito: “Panginoon ko, hindi ko inasahang matapos Mo akong ilabas mula roon ay ibabalik Mo ako roon!” Sasabihin Niya: “Bayaan ninyo ang Aking alipin...”»

Tafsir ni al-Baghawi

«Tunay na napakasama nito bilang tirahan at pananatili»—ibig sabihin, napakasamang lugar na panahanan at pagtigil.

Ang mga salita ng Kataas-taasang Allah: «At ang mga nagsasabi: Panginoon namin, ilayo Mo sa amin ang kaparusahan sa Impiyerno; tunay na ang kaparusahan nito ay laging nakakapit.» Ibig sabihin, ito ay kaparusahang patuloy at palagian, hindi humihiwalay sa mga di-naniwalang pinarusahan nito. Mula rito nagmula ang katawagang “ghariim” para sa pinagkakautangan, dahil hinihingi niya ang kanyang karapatan, ipinipilit iyon sa may utang sa kanya at hindi humihiwalay rito.

Sinabi ni Muhammad bin Ka‘b Al-Qurazi: «Hiningi ng Allah sa mga di-naniwala ang kabayaran sa Kanyang mga biyaya, ngunit hindi nila ito ibinigay; kaya ipinataw Niya sa kanila ang pananagutan at nanatili sila sa Apoy.» Sinabi ni Al-Hasan: «Lahat ng pinagkakautangan ay humihiwalay sa may utang sa kanya, maliban sa Impiyerno.» Ang “gharaam” ay nangangahulugang kasamaang nananatiling nakakapit; at ayon sa isa pang paliwanag, nangangahulugan ito ng pagkapahamak.